Live Messenger Essentials kun je missen als kiespijn

Bill Gates. Afbeelding: www.fark.com

Het zijn de kleine handelingen waar je later het meeste spijt van kunt hebben. Onnadenkend een pion terugslaan, nog even een tussenschaakje geven, met de bekende gevolgen. Iedere schaker zal het wel kennen. Vanmiddag overkwam me ook zoiets, maar dan met het achteloos installeren van een flutprogramma.

Het begon allemaal toen ik thuiskwam in Amstelveen. Ik had zes uur college gehad en ik was wel toe aan wat ontspannend tijdverdrijf achter mijn laptop. Allereerst zou ik mijn nieuwe toetsenbord installeren en vervolgens zou ik op Blackboard eens kijken wat de studieopdrachten inhielden. Hoewel ik vrij moe was, had ik het gevoel dat de vakken die ik nu heb, prima te doen waren. Het kon dus een mooie periode worden.

Tevreden zag ik dat het nieuwe toetsenbord inderdaad een verbetering was. Ik was zelfs zo blij, dat ik de computer vrolijk wat updates liet uitvoeren, iets wat ik anders nooit doe. Kleine veranderingen, kleine verbeteringen. Straks blijkt dat mijn programma's zo verouderd zijn, dat de nieuwe updates er niet eens meer op werken... Nee, ooit moesten die dingen toch gedownload worden, dus waarom niet nu? Dat heb ik geweten...

Zo bleek ik mijn MSN-programma te hebben geüpdate. Het probleem: ik kon het icoontje niet meer vinden. Waar was m'n MSN ineens gebleven? Hoewel ik al drie jaar amper meer actief op MSN zit, ben ik nog wel vaak offline-online. Die "innovatie" kwam mijn studieresultaten ten goede. Als mensen iets te zeggen hebben, dan spreken ze me maar aan. Afhankelijk van de hoeveelheid taken die ik nog moet afwerken, reageer ik dan knorrig tot geïnteresseerd. Voor de studie gebruikte ik het programma eigenlijk niet. Ik heb ook amper medestudenten in m'n contactenlijst staan. Uitgerekend vandaag kwam daar verandering in, ik zou namelijk met een medestudent aan een opdracht gaan werken. Ik denk dat dat ook wel het beste werkt, lekker thuis wat interpunctieloze berichtjes uitwisselen. Scheelt een hoop reistijd en de ander kan ook niet zeggen dat-ie iets niet had verstaan of zo...

Ineens had ik MSN hard nodig en ineens was het weg. Ik dus zoeken in de bestanden op m'n laptop. Ik moet zeggen dat die nieuwe computers één groot doolhof zijn. Het mag er dan wel leuk uitzien met die bewegende pictogrammen, overzichtelijk is het allerminst. Daarnaast is mijn laptop uitgerust met twee Program Files-mappen, om het nog eens lekker overzichtelijk te houden. Maar in één zo'n map stond het programma dan wel. Een hele geruststelling.

Vervolgens was m'n eerste indruk van het programma op zijn zachtst gezegd niet al te positief. Het programma startte in een raar scherm op en vervolgens kreeg ik een enorm scherm in beeld met het laatste nieuws of zo. Alsof ik daar op zat te wachten. Het MSN-gedeelte was bijzonder klein. Ook weigerde het programma mijn e-mails weer te geven vanwege een of andere domme foutmelding. Dus moest ik voor mijn elektronische post naar de site van hotmail.com. Erg omslachtig allemaal.

Vervolgens besloot ik maar het internet te raadplegen om van de nieuwste versie af te komen. Daarbij stuitte ik op een aantal lotgenoten. Stuk voor stuk waren de forumgangers negatief over de nieuwe versie van het communicatieprogramma. Hun klachten waren zó herkenbaar. Het was tevens een site waarvan ik had gewild dat ik 'm eerder had bezocht...

De site leverde wel een aantal aanknopingspunten op om de update te verwijderen. Dat ging namelijk niet zo makkelijk. Een update is blijkbaar niet een soort schil die je er weer af kunt peuteren, maar meer een soort sapje dat aan een borrelend mengsel wordt toegevoegd. Kortom: de hele zooi moest eraf. Vervolgens moest er weer een oude versie van MSN op. Ik heb het op verschillende sites (op eigen risico) geprobeerd een fatsoenlijke versie van MSN te downloaden. Het downloaden ging traag en ik liet de computer ratelen terwijl ik het eten moest koken. (!)

Toen ik terugkwam, zag ik dat het programma was gedownload. Verheugd volgde ik de instructies op, waarna ik opeens een foutmelding kreeg. Het hele feest ging op het laatste moment niet door. Vervolgens probeerde ik het programma elders te downloaden, maar weer geen succes. Uiteindelijk slaagde ik erin een extreem oude versie (5.1) te downloaden, maar de handleiding veranderde van het ene op het andere moment in het Spaans... Pas bij versie 7.0 had ik succes, maar toen ik in wilde loggen, kreeg ik weer een foutmelding. Dat ik een te oude versie had of zo... K

Zo doen die lui van Micro Soft dat dus. Even een nieuwe flutversie uitbrengen, die door middel van (automatische?) downloads aan het publiek opdringen en vervolgens iedereen dwingen die versie te gebruiken. De oudere versies als 8.0 of 8.5 zijn al niet meer te downloaden. Ik vind dit echt te schandalig voor woorden. Maar Micro Soft is erg bedreven in het omtoveren van goede programma's (Excel, Word) in gebruiksonvriendelijke gedrochten.

Ten einde raad besloot ik toch maar om de nieuwste versie van MSN te downloaden. Het was inmiddels negen uur geweest en ik zag dat Ewood me braaf had aangesproken. Ik wilde hem graag meteen aanspreken, maar dat lukte niet. Om de één of andere reden was m'n MSN geblokkeerd. Bleek ik mijn status te moeten veranderen van offline om iets te kunnen zeggen. Vervolgens viel m'n internet om de drie zinnen uit, waarna MSN zich met tegenzin weer opnieuw ging aanmelden, met als gevolg dat ik wéér als offline werd aangemeld en eerst m'n status terug moest veranderen.

Ewood slaagde erin zijn MSN-programma naar mij te versturen. Morgen ga ik, als ik tijd heb, het programma opnieuw installeren. Hopelijk kan ik dan een punt zetten achter deze nare klucht. Mijn bloed bereikte op een aantal momenten z'n kookpunt en het is waarschijnlijk goed dat Teun er vandaag niet was, anders zal hij zich wel meerdere hoedjes zijn geschrokken. Als het me morgen niet lukt om MSN goed te installeren, ga ik dat e-buddy maar eens proberen. Dat kan onmogelijk slechter zijn dan die troep die ik nu op m'n PC heb staan.

Inmiddels is het alweer bijna elf uur en heb ik bijna al m'n vrije tijd verneukt door dit stomme programma. Computers halen geregeld het slechtste in me naar boven. Zelfs een kopje thee zetten helpt daar niet tegen. Als Bill G. in m'n buurt zou komen, was de neiging het goedje in z'n nek te gieten waarschijnlijk onbedwingbaar geworden. En dat zijn nou juist de kleine handelingen waar je later het meeste spijt van kunt hebben.

Apenhoofd, 01-11 2010

Uw beoordeling van dit artikel

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Poll Maker

Dagelijkse ongemakken

Afbeelding: www.dagboekspoorwegen.nl

Ochtend

Vandaag moest ik weer om zeven uur "op". Met m’n half brakke kop stapte ik m'n nest uit en ging ik naar beneden. De verkoudheid, die me in 't weekend in zijn greep had, had duidelijk aan kracht verloren. Ik voelde me weer bijna als vanouds.

Treinreis

In de schemering fietste ik naar 't station, parkeerde m'n fiets en jatte zo'n gratis (maar niet goedkoop) krantje mee. Vol goeie moed stapte ik in de trein van 7:58, die ik altijd heb. Ik moet weliswaar overstappen in Weesp, maar dan bespaar ik wel vijf à tien minuten aan reistijd.

Eenmaal vertrokken ging de trein opeens langzamer rijden, om uiteindelijk tot stilstand te komen. Een paar minuten gebeurde er niks. Geen conducteur of machinist wilde of durfde wat te zeggen. Daar sta je dan...

Gelukkig reed de trein al gauw weer. Dat is dan nog geluk bij een ongeluk. Eerder dit jaar stond de trein waar ik in zat twee uur stil tussen de weilanden. Word je ook heel vrolijk van, kan ik je zeggen. Vooral omdat het op de terugweg gebeurde. Na twee uur konden we toen in een andere trein overstappen. Halve dag verklooid door zo'n geintje...

Die twee minuten waren meer in de categorie "typisch NS", dus daar was ik wel aan gewend. De trein kwam weer op gang en vervolgde zijn weg richting Weesp, waar ik moest overstappen.

Bij de overstap was echter slecht nieuws: de trein die ik moest hebben was in geen velden of wegen te zien. En dat terwijl mijn trein nog voor 8:08 aankwam, één minuut nadat de beide treinen zouden vertrekken. Proberen ze opeens wel op tijd te rijden...

Het resultaat was dus dat een heleboel reizigers een kwartier moesten wachten. Bijzonder asociaal en het werd nog erger, omdat de trein richting Schiphol al behoorlijk vol zat. En dan moesten er nog mensen uit Almere in en natuurlijk de stakkers zoals ik, die hun overstap niet konden halen.

Er werd dus gepropt en gepropt, maar uiteindelijk kon niet iedereen in de trein. Ging zo'n vrouw schreeuwen dat iedereen moest doorlopen. Dacht ze nou echt dat mensen dat expres niet gingen doen? Het verpestte de sfeer alleen maar. Ze had natuurlijk boos moeten worden op de NS.

De wederkerende rust

De trein vertrok volgeladen naar Diemen Zuid. De conducteur of machinist bood nog zijn verontschuldigingen aan voor het ongemak. Terecht, het was net veevervoer. Iedereen stond muurvast tegen elkaar aan gedrukt. Daar hou ik niet van.

Gelukkig liep de halve trein leeg bij Duivendrecht en wist ik zelfs nog een zitplaats te bemachtigen. Daar kon ik nog even rustig de krant lezen.

Niet lang meer, want station "Zuid" doemde al weer snel op. Ik nam de metro en zag hoe twee mensen bij zo'n onhandig detectiepoortje voor die OV-chipkaart op elkaar liepen. Ze hadden allebei enorme haast om naar de andere kant van het station te komen en kwamen elkaar daar dus precies tegen, wat tot irritatie leidde.

Ik haast me niet en dat was ook niet echt nodig. Toen ik boven kwam, kwam de metro of tram (?) aanrijden. Ik kon er nog makkelijk bij.

Een halve dag later

Op de terugweg had ik nu de tram. Het was spitsuur en iedereen stond te dringen om erin te komen. Meestal duurt het dan heel lang voordat iedereen van de onderste trede af is en de deuren dicht kunnen. Deze bestuurder was iets directer. Terwijl nog een aantal individuen buiten stond, gingen de deuren dicht en reden we weg. Klasse!

Nacht

Omdat ik op een raar tijdstip "uit" was, ging ik op de terugweg met de rechtstreekse trein. Eenmaal op het station pakte ik m'n fiets, deed het licht aan en fietste in de schemering terug. Stomme herfst! Je ziet het al een uur voor de zonsondergang donkerder worden, zo laag staat de zon dan al. Dus toen ik rond een uur of vijf naar huis fietste, was het al dusdanig donker, dat een lampje geen overbodige luxe was.

Ik reed op m'n gemak naar huis, toen ik bij het laatste kruispunt opeens iemand achter me zag zonder licht, die dezelfde kant op moest als ik. "Dat moet familie zijn!", dacht ik. Het was Ewood, die – aan zijn tas te zien – (lekker) gegymd had. 

Ik fietste voor hem de schuur binnen en zag dat m'n dakraam nog openstond. Was ik ook heel erg blij mee...

Apenhoofd, 13-11 2007

Uw beoordeling van dit artikel:

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Poll Maker

Uit het dagboek van een brugger

Afbeelding: getitinpink.blogspot.com

Hallo,

Ik ben Mister S. en ik ben een brugklasser. Brugmug. Brugkoter. Of hoe je me ook wil noemen. Vandaag ben ik om 7 uur opgestaan. Niet zo vroeg eigenlijk, want mijn zus staat al om kwart over 5 op! Ik heb echt heel veel respect voor haar. Ze is nooit moe, maar ik wel. In de badkamer probeer ik me hangend tegen de muren om te kleden, zodat ik nog niet echt hoef te staan. Dan moet ik de overloop overlopen tot de trap. De trap is mijn verlossing, want dan kan ik me weer half hangend bewegen.

Beneden staat mijn brood al klaar. Volgens mijn moeder moet ik veel eten omdat ik veel energie gebruik, maar ik ben het daar niet mee eens. Ik vind het echt zo’n onzin. Twee boterhammetjes is echt te veel voor zo’n klein brugklassertje. Ik heb dan ook niet echt zin om te eten want ik heb gewoonweg geen honger, maar ik voel me ook zo vreselijk moe. Met mijn hoofd tegen de muur probeer ik nog wat te slapen. "S. ga nou eens eten!" moet mijn moeder een aantal keer boos roepen, maar ik trek me er niets van aan. Ik sta namelijk al met één been in dromenland.

Na een klein uurtje ben ik eindelijk klaar met eten. Dan moet ik naar school gaan fietsen. Heb jij ooit met ogen dicht gefietst? Ik wel. Dat doe ik elke dag. De eerste paar keren viel ik bijna van mijn fiets, omdat ik dan ergens tegenaan knalde. Maar nu kan ik de weg blindelings fietsen.

Na tien minuten fietsen ben ik op school aangeland. Slapend gaat de tijd veel sneller en slapend fietsen dus ook. Vandaag staan er allemaal saaie vakken op het programma. Eerst hebben we wiskunde. Hierbij moeten we vierkantjes of zo gaan vouwen. Gaap! Ik wilde eigenlijk gaan slapen, maar ik vouw toch maar die rotdingetjes, gooi het papier op de grond en ga weer door met slapen. Aan het einde van deze les ligt de hele grond vol met papiertjes. En aan het einde van de dag was de laag papiertjes uitgegroeid tot een hele berg.

Van de rest van de dag kan ik me niet zoveel meer herinneren. Ik heb het grootste deel geslapen. Als ik thuiskom ga ik eerst ff theedrinken en mijn smeken of de TV aan mag. Nee, dat mag pas als ik een 8,5 of hoger heb, maar daarvoor moet ik leren en daar ben ik veel te moe voor! Dan maar computeren… Zodra ik op mijn kamer kom schuif ik mijn bureaustoel naar achteren en druk met mijn vinger op het computerknopje. Een beweging die routine voor mij is geworden… 

Kleine Claudia, 13-12 2007

Uw beoordeling van dit artikel:

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Poll Maker

Mijn week

Afbeelding: nicohuising.blogspot.com

Afgelopen week had ik weer een saaie schoolweek, maar misschien kan ik er toch nog een boeiend verhaal over schrijven. Het begon allemaal op een zondag. (!)

Zondag 30-11

Ik vond dat ik best ijverig was geweest door allerlei stomme dingen te regelen. Ik schreef me in voor de tentamens en ik probeerde me aan te melden voor de cursus van volgend jaar. Helaas kwam ik erachter dat dat al niet meer kon. Via een e-mail kwam ik erachter dat je je zes (!) weken van tevoren moest inschrijven voor een vak. En dat terwijl ik altijd maar één of twee weken vooruit kijk. K De consequentie is dat ik een boete kan betalen. 15 euri kost het. 15 euri kost het om je alsnog in te laten schrijven. Maar hoeveel moeite is dat nou? Een paar muisklikjes en het is gedaan. En daar dok je dan 15 euri voor. Maar goed, ze hadden ook 50 euri kunnen vragen. Of 100… Als ze tenminste slim waren.

Verder mailde ik naar een docent om te vragen of hij nog een onderwerp wist voor een essay. Het ding moest namelijk iets te maken hebben met het vak Mens & Landschap, maar ik had geen idee hoe je daar een vlammend betoog over kon schrijven. Helaas deelde hij mee dat ik ‘t zelf mocht bedenken… K

Maandag 01-12

Op maandag had ik om half twee het vak Regionale Economie. Waar het allemaal over ging werd me niet echt duidelijk. Zin om te schaken had ik ook niet.

Dinsdag 02-12

Opnieuw had ik om 13:30 Regionale Economie en opnieuw waren er weinig touwen vast te knopen aan het verhaal van de docent. Niet dat ik veel zat op te letten. Rvv zat Le Snelle te testen op zijn topografische kennis. Ik heb in de les meer geleerd over hoofdsteden dan over marginale waardeproducten of zo. Echt een hele leuke dag, dus.

Woensdag 03-12

Er was een excursie gepland naar de Oostvaardersplassen, een natuurgebied in Flevoland. Het water wilde er bij de drooglegging maar niet weg, waardoor het een natuurgebied werd. We moesten om negen uur verzamelen, waarna de bus ons naar het gebied bracht. Daar aangekomen kregen we eerst uitgebreid de tijd om in de vrieskou foto’s te maken van vogels. K "Het vliegt en het heeft vleugels," dat is voor de meeste mensen de definitie van vogels en voor mij zijn alle vogels gelijk. Ik had dan ook weinig zin om te blijven kijken.

Gelukkig konden weer de bus in, op naar de volgende locatie. Eerst kregen we nog een film te zien, met natuurbeheerpropaganda erin. Iedereen vond het fragment schokkend waarbij een verzwakt dier niet aan zijn lot werd overgelaten, maar bruut werd vermoord. Enig dus.

Vervolgens werd het tijd om die beesten in levenden lijve te zien. We gingen dus weer de "wilde" natuur in. Er waren wat omgevallen bomen te zien, waarvan de bast was afgeschraapt. In de verte waren wat beesten te zien met een verrekijker. Helaas was het heel mistig en viel er zelfs met verrekijker niet veel te zien. We gingen dan maar naar een uitkijkpost, waarin het wat beter toeven was.

Even later gingen we weer terug en vlak voordat we in de bus waren begon het te regenen/sneeuwen. Een kwartier of zo later kwam de tweede groep aan. Ze zagen eruit als verzopen katten.

Tot slot gingen we nog naar een heuvel, waar een mooi uitzicht was op een savanneachtig landschap. Ik vond het meer op een toendra lijken, maar dat komt misschien ook omdat het gewoon koud was. Hoe dan ook, er waren beesten, vooral vogels, te zien. Zo zag ik hoe een grote roofvogel die heel ver weg was vlakbij leek door de telescoop. En haarscherp! Ik had graag nog een foto gemaakt van een voorbijrijdende trein, maar net toen we daar stonden kwamen ze niet. Weer terug in de bus reden er twee langs. L

De excursie was verrassend snel afgelopen. De buschauffeur had op een kaarsrechte weg een afslag gemist en we konden niet meer terug. Dus gingen we meteen door naar Amsterdam. Zo, dat was dus ook weer voorbij. Over zinloos gesproken.

Overigens was dit de eerste en enige excursie van het vak Mens & Landschap die doorging. De eerste ging om de een of andere reden niet door (de chauffeur was ziek geworden of zo) en een intensieve fietstocht werd op de dag zelf geannuleerd vanwege het slechte weer. Echt gelukkig word ik er niet van. Misschien kunnen ze dit vak beter in maart-april geven of in september. Dan kun je nog wel mooie tochtjes maken.

Donderdag 04-12 

Op donderdag was er een gastcollege. Het was het laatste college van het vak Mens & Landschap en ik besloot maar te komen. Het aantal studenten dat de moeite had genomen op het college te komen, was net wel of net niet op een hand te tellen. Heel boeiend was het ook niet, maar het komt toch bijna nooit in me op om lessen te skippen.

Uiteindelijk moest ik nog door een sneeuwstorm terug naar huis fietsen. De wind kwam uit het zuiden, maar was toch ijskoud. M’n voorhoofd bevroor zowat. Eenmaal thuis besloot ik maar de inleveropgaven van Regionale Economie te doen. Ik wilde de stof graag snappen en ik wilde graag mijn reeks van mooie cijfers doortrekken. Ik heb veel berekeningen gemaakt; een deel op van die kleine briefjes waarmee m’n bureau bezaaid ligt en een deel met Excel. Het gaf me wel voldoening toen het klaar was.

Vrijdag 05-12

Op de Sinterklaasdag moest ik mijn opgaven inleveren. Ik was al vroeg op de VU en ik leverde het spul in, waarna ik op Rvv ging wachten. Toen kwam de docent langs en hoopte ik nog een deal te kunnen sluiten. Ik had namelijk niet zoveel zin in vier uur wachten. Ik vertelde daarbij dat we in de ochtend geen les hadden, in tegenstelling tot de voorgaande keren, waardoor ik dacht dat er minder mensen naar het werkcollege zouden komen. De docent bood me wat te drinken aan en even later kwam Rvv. Hij moest nog een eerstejaars vak doen; Inleiding Wiskunde & Computergebruik of zo. Ik liep met hem mee naar het computerlokaal. Ik was benieuwd of ik de opgaven van vorig jaar nog had, maar ik kon ze niet vinden. L Daardoor moest Rvv alles op eigen kracht doen en dat ging hem niet heel goed af. Wat ik wel vond was een oud mailtje, met daarin de uitwerking van een opgave. Ondertussen zat ik een dom artikeltje te schrijven. Je moet toch wat met je tijd…

In de middag had ik dus het werkcollege. Daarin kon ik een beetje m’n antwoorden checken en kijken waar ik het handiger had kunnen doen. Daarna was het weer tijd om naar huis te gaan.

Thuis werd de Sinterklaasavond gevierd met spelletjes. Het was al heel wat dat m’n ouders meededen. We begonnen met Monopoly. Ik had in het begin echt constant pech dat ik steeds op de straten kwam die anderen al voor me hadden opgekocht. Uiteindelijk had ik weinig geld en nog minder straten voordat de onderhandelingen begonnen. Daarbij gingen m’n ouders strategisch waardevolle straten (eigenlijk steden) ruilen tegen straten waar ze eigenlijk niks aan hadden. Ewood profiteerde en hij had al gauw overal hotels staan en speelde iedereen failliet. Ik ging uiteindelijk af toen ik in de bak zat en nog één symbolische euro over had.

Leuker was het Mens erger je niet, hoewel ik ook dat spel niet won. Uiteindelijk werd ik nog wel derde… Ook met Ganzenbord werd ik derde. Mijn gans snelde naar de finish, maar toen was daar ineens het graf. Terwijl ik weer bij het begin begon, haalden m’n ouders de eindstreep. Gelukkig kon ik Ewood nog inhalen. Ik kwam nog in de put te zitten, waarna hij erbij kwam… L Ik was er gelukkig weer eerder uit en bereikte de finish als derde.

Het was een leuke avond, met veel lekkernijen. Later kregen we nog een chocoladeletter (ik kreeg de "J" vreemd genoeg) van de "Sint". Toen was ik wel weer aan het weekend toe… J

Apenhoofd, 06-12 2008

Uw beoordeling van dit artikel:

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Poll Maker

School, een nieuwe dictatuur?

Afbeelding: www.visionair.nl

Vandaag was weer zo’n dag dat er de helft van mijn lessen uitviel. Dat is mooi zou je zeggen, maar dat viel wel tegen. Ik had alleen het 2e en 7e uur les. In de vier tussenuren (waarvan één een pauze-uur is) verveel je je natuurlijk te pletter. Uiteraard ga je je mogelijkheden af om te zien of je het 7e uur niet eerder kan, of nog beter, vrij kunt krijgen. 

De persoon die daarover gaat, de oh zo geliefde coördinator, was tot 14:15 afwezig. Ofwel: na het 7e uur. Dat is jammer, nu kun je het alleen met de betreffende docent regelen. Uiteraard was die er ook nog niet, dus moest ik maar wachten en wachten. 

Maar wat doe je in al die tussenuren? Geen idee, ik deed het 1e uur niets, het 2e uur heb ik nog wat voor het profielwerkstuk gedaan en daarna hadden Thomas en ik een afspraak met onze profielwerkstukbegeleider. Die vond alles werkelijk fantastisch. Maar wat te doen in de volgende twee tussenuren? Nog steeds geen idee, dus ging ik maar ergens in school aan een tafel zitten. Dat schijnt niet te mogen en daarmee kom ik eindelijk aan bij het punt waarom ik dit aan het schrijven ben.

Ik schets eerst effe de situatie.

Stel je voor: je zit gewoon in een tussenuur aan een tafel met je grafische rekenmachine te spelen. Komt er ineens een mevrouwtje dat zegt: "Gaan jullie naar beneden of naar de mediatheek?" Ik wil dat helemaal niet, dus zeg ik: "Ik blijf wel hier." Daarop zegt ze: "Anders kun je ook naar je coördinator gaan." Zeg ik zo: "Die is er vandaag zogenaamd niet, dat staat op d’r deur." "Dan ga je maar naar meneer Spijker/Spijkers." Geen idee wie dat is, maar ik kwam erachter dat het de baas hier op school is en dat hij de schuldige is voor hoe het hier op school gaat. "Ik ga wel naar de mediatheek." En dat deed ik ook, maar ook daar schijnt het zo te zijn dat je iets aan school moet doen. Ik wist dat niet, dus ik ging m’n weblog bekijken. Het resultaat: dat ik na tien minuten ook uit de media moest en weer de kans liep naar de coördinator gestuurd te worden. Hmmm… Listig…

Het belang van de school hierbij? Tsja, ze willen dat meer leerlingen slagen. Als vorig jaar 40% van de havoërs zakt is het tijd voor drastische maatregelen. Daarom heeft de school het volgende bedacht:

1. Het zgn. continurooster. De bedoeling is om leerlingen de tussenuren nuttig te laten gebruiken door ze op te vangen in lokalen met docenten. Zelfs leerlingen van 6 vwo behoren tot deze groep. 
2. Leerlingen strenger aanpakken: Dit doet de school door leerlingen die te laat dingen inleveren meteen met een 1 te belonen. Hiervoor is zelfs een speciaal iemand voor aangenomen. De andere manier is door de leerlingen meteen de volgende dag te laten melden om 8 uur als ze de vorige dat ergens te laat waren. 
3. Om de enorme aantal leerlingen in de pauzes niet in de file te laten belanden is het zgn. "pauze-uur" bedacht. Het pauze-uur is het 5e of 6e uur, waardoor de ene helft van de leerlingen het 5e uur pauze heeft en de andere helft het 6e. Klinkt nog niet zo verkeerd, maar nu ben je wel elke dag een kwartier later uit dan normaal.

Maar nu waar we allemaal op zitten te wachten: Waarom is deze school toch zo kut?

1. Het zgn. continurooster dat alle leerlingen met tussenuren moet opvangen, kan natuurlijk nooit. Vorig jaar lukte dat nog niet eens met de eerste drie klassen, laat staan met nog meer bruggers en 40% meer havoërs. Daarbij komt dat er veel te weinig mensen zijn om deze leerlingen op te vangen. Er is nu eenmaal een docententekort. En dan heb ik het nog niet eens over waar we die leerlingen moeten opvangen. Veel kleine lokaaltjes worden nu al gebruikt omdat er elders in de school gewoon verder geen plek meer is. In de uren dat je niet opgevangen word, is het de bedoeling dat je iets aan school doet. Dat mag vreemd genoeg niet op de tafels in de gangen, maar het moet maar in de mediatheek, aula of groene gedeelte (wat ook deel van de aula is). De school wil blijkbaar een lege school die overvol zit. Vorige jaren zag je daar altijd wel mensen zitten en m’n eigen ervaring is dat daar niets mis mee is. Je kunt er prima dingen doen… 
2. De leerlingen strenger aanpakken: Klinkt goed, want de school was eerst een laffe slappe school die alles door de vingers zag. Je kon makkelijk dingen te laat inleveren en je kon makkelijk dingen manipuleren. Met een speciaal aangesteld iemand die controleert of jij je werk hebt ingeleverd lijkt de school een nieuw imago te beginnen. Wordt de school zo niet te streng? Als je een 1 haalt voor een PO dan word je overgang ook ineens onzekerder. De vraag is hoeveel mensen hierdoor blijven zitten en hoeveel mensen hier last van gaan krijgen. Dan ga ik gauw over naar het volgende punt: 
3. Het om 8 uur melden. Toen ik me gisterochtend moest melden, waren er zes papiertjes vol met namen die zich moesten melden. En mijn naam stond er niet bij! Terwijl er duidelijk tegen me was gezegd door de docent dat ik me de volgende dag melden moest. De school lijkt dit helemaal niet aan te kunnen. Om van al die schrapkaarten de mensen op te schrijven is een enorm karwei. En dan heb ik het nog niet eens over het invoeren op de computer. Dat moet echt jaren duren voordat die hersenloze mensen die dat werk doen hebben bijgewerkt. En stel je effe voor: dat moeten ze dus elke dag doen… 
4. Het eetverbod. In de eerste gemeenschappelijke pauze voor de hele school is het verboden om in school te eten. Je mag in de aula, groene hal en buiten eten. Verder nergens. Ook in de tussenuren waar je opvang zou moeten krijgen is het ook niet toegestaan om te eten. Terwijl het goed voor je is om te eten. Dan hebben je hersenen weer meer energie en kun je de rest van de dag er weer tegenaan. Maar dat wil de school blijkbaar niet. Ze willen het blijkbaar schoon houden in school. Maar als je dan de vloer beneden ziet, die elke dag schoongemaakt word zie je nog steeds dat er overal troep ligt en aangekoekte dingen. 
5. De fietsenstalling: Tsja, dat is echt een ramp. Als je dat ziet, schrik je je rot. Overal staan fietsen en als je pech hebt, dan sta je door vier fietsen ingebouwd. Het is helemaal een teringbende na het 8e uur uit bent. Dan zijn alle bruggers ook uit en moet je snel wezen voordat het hele schoolplein vastloopt. Ik dacht dat toen ik in de 2e of 3e klas zat dat er extra fietsenstallingen kwamen. Die zijn er volgens mij nooit gekomen, en toen was de fietsenstalling al overbevolkt. 
6. (laat ik ff open voor nog meer ellende over deze school)

Is er iemand die denkt deze school te redden? Of heeft iemand suggesties? Deze school staat namelijk op het punt een dictatuur te worden. Als iemand kan helpen, zal ik proberen m’n eindexamen te halen.

Grotovsky, 21-09 2006

Uw beoordeling van dit artikel:

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

Poll Maker

Een prima opening

Gisteren had ik niet bepaald een heldere dag. Het resulteerde in een slappe verliespartij waarin ik vanaf zet acht al moest proberen de schade binnen de perken te houden, wat uiteindelijk ook niet lukte. Maar toch: hoewel tegenstander David van Kerkhof veel beter speelde, leek de partij lange tijd nog op remise uit te draaien. Dat is toch altijd het vreemde van schaken. Niet voor niets jammerde Capablanca een eeuw geleden al dat het spel aan een remisedood zou sterven.

Dat valt dan gelukkig ook wel weer mee. Schaken is immers een beetje een geluksspel, waarin de spelers elkaar tot een foutje proberen te verleiden. In dat opzicht was het Jänisch, vernoemd naar de Rus Karl Janisj (Russisch: Яниш - ik weet ook niet wat die umlaut daar doet) een prima opening: zwart stuurt vanaf zet drie op een ongebalanceerde strijd aan, waarin doorgaans de sterkste speler wint. Dat was gisteren - helaas - niet anders. Toch is zo'n witnederlaag er een die hard aankomt, helemaal na die gemiste winst van de vorige keer.

Voor de geïnteresseerden heb ik de partij geanalyseerd:

Met dank aan Knightvision Chess-PGN-Viewer.

Is het glas halfvol?

Veel te vroeg. Al op de vierde dag van het jaar, terwijl de kerstvakantie nog aan de gang is, is er afgetrapt voor de tweede competitiehelft van het seizoen 2013-2014. Dat hebben we geweten ook. In Bussum was HMC met 6-4 te sterk voor het eerste tiental van BSG.

Door een speling van het lot was HMC na drie ronden slechts op de negende plek terug te vinden - alleen het zwalkende ESG Dr. Max Euwe stond onder het team uit Den Bosch. Merkwaardig, want het team heeft de nodige spelers waar de andere teams in de meesterklasse stikjaloers op zullen zijn: super-IM Benjamin Bok, Sportief Directeur van de KNSB Jeroen Bosch, Toptalent Roi David Miedema, gevaarlijke hakkers als Twan Burg en Jasper Broekmeulen en reuzendoder Martijn Dambacher. En dan ben ik in de haast nog de helft vergeten ook.

BSG was dus gewaarschuwd. Het eerste waarschuwingssignaal kwam van David Miedema, die na een matig verlopen opening met de zet beter kwam te staan tegen Ewood. Hij had een uur meer op de klok en een voorbeeldige stelling, maar speelde het toen op zijn Davids uit en moest genoegen nemen met een remise.

Betere zaken deed HMC op het bord ernaast, waar de andere David als een Leo Kerkhoff (1944-2007) uit de startblokken kwam en kans zag de op hol geslagen witte paarden van het Apenhoofd met elkaar te laten verstrikken. Het leverde nog net geen materiaal op, maar wel een beter eindspel en daarin ging wit snel door de knieën.

Ook geen geluk was er voor Frank Erwich. Hij had vergeleken vorig seizoen met het Apenhoofd geruild van tegenstander. Tegen Geert van der Stricht versmaadde hij een zettenherhaling en kreeg hij het lid op de neus gedrukt. Ook niet echt gelukkig met zijn tegenstander was Large. In zijn laatste partij voor zijn vertrek naar Upside-Down werd hij gekoppeld aan Twan Burg, net als een paar weken eerder in de Belgische competitie. Het resultaat was hetzelfde.

Beter ging het bij Grote Beer, die tegen zijn Angstgegner Benjamin Bok speelde. In een Berlijns eindspel kwam hij echter gevaarlijk dicht bij de winst: hij had een vrijpion op de koningsvleugel, terwijl zwart nog steeds een immobiele meerderheid op de damevleugel had. Desondanks werd het remise. Bij Li tegen Jasper Broekmeulen werd het evenwicht niet verbroken, dus werden de punten ook hier netjes gedeeld.

Een half punt was eveneens de beloning voor de partij van FM Henk tegen Niels Ondersteijn. In een Versnelde Draak beperkte Ondersteijn zich tot tegenhouden. Henk domineerde het bord, maar kon geen serieuze winstkansen creëren. Uiteindelijk kon Ondersteijn opgelucht remise claimen vanwege drie keer dezelfde stelling. Ging er dan ook nog iets goed?

Gelukkig wel! Zo scoorde Ton een punt waar niemand meer op gerekend had. Tegenstander Rob Zgorl stond lange tijd wat beter, maar deed toen de ene na de andere verliespoging en verloor inderdaad. Ris the Wiz scoorde het andere Bussumse punt. Tegenstander Jeroen Bosch verprutste de opening en kwam die klap niet meer te boven.

Zo kwamen we uit op een tussenstand van 5-4 in het voordeel van HMC. Zou Thomas Willemze aan het eerste bord het laatste matchpunt kunnen redden tegen Dambacher? Het antwoord was nee. Na lange tijd beter te hebben gestaan, ging het ineens mis en werd hij in een lang eindspel toch weer naar een nederlaag gespeeld. Zo won HMC dus met 6-4 in een wedstrijd waarin BSG kansjes had op een gelijkspel, maar daar gezien het spel eigenlijk geen aanspraak op mocht maken.

Het hoeft geen betoog dat de sfeer in de Bussumse kleedkamer na afloop van de wedstrijd weinig uitgelaten was. Maar toch: is het glas halfvol of halfleeg? Tja, wat is het verschil eigenlijk? Met vier matchpunten uit vier wedstrijden staat BSG nog altijd in het linkerrijtje. Op papier is BSG een keurige middenmoter. Aan de andere kant hebben alleen HMC (!) en Dr. Max Euwe minder bordpunten gescoord en dat is veelzeggend. Bovendien staan de wedstrijden tegen de topploegen En Passant en LSG nog op het programma. En niet te vergeten Voerendaal, de huidige nummer negen. Over een maand zal BSG de Limburgers met een bezoekje vereren. Als dat maar goed gaat...

BSG (2356) - HMC (2408) 4-6

1. T Willemze m (2411) - M Dambacher m (2493) 0-1

2. A Berelowitsch g (2539) - B Bok m (2523) ½-½

3. L Riemersma m (2429) - J Broekmeulen f (2447) ½-½

4. R Ris m (2412) - J Bosch m (2374) 1-0

5. L Ootes (2382) - T Burg m (2505) 0- 1

6. F Erwich f (2319) - G van der Stricht m (2373) 0-1

7. E de Groote (2383) - D Miedema m (2415) ½-½

8. J de Groote  (2176) - D van Kerkhof f (2307) 0-1

9. T van der Heijden (2299) - R Schoorl f (2325) 1-0

10. H van der Poel f (2207) - N Ondersteijn f (2316) ½-½