Wel viskraam, geen sardientjes

Het SGS-snelschaakkampioenschap voor clubteams haalt bij mij altijd weer mooie herinneringen naar boven. Zoals die keer in het Visnet in Huizen, toen we van het kampioenschap droomden en netjes in de subtop eindigden. Of wat te denken van die laatste plaats in Giessenburg? Ondanks dat de resultaten niet altijd even goed waren vermaakte ik me die middagen wel, ook vanwege het vechtschaak dat ik bij die gelegenheden tentoonspreidde. Dit keer werd het toernooi weer gewoon bij En Passant in Bunschoten gespeeld, net zoals de afgelopen jaren.

Het animo op de club voor het toernooi was niet heel groot en dus kon BSG één team samenstellen. Het was wel een mooi gebalanceerd team met zelfs een reserve. Nou ja, dat was in ieder geval de bedoeling, want op de dag voor de wedstrijd kwam het bericht binnen dat Eddy of Squares was aangereden en een aantal botten had gebroken. Beterschap Eddy! Natuurlijk stelde het ongerief, net als de pech dat iemand in de supermarkt de laatste zes (!) croissantjes voor m'n neus wegkaapte, vergeleken de drama's in Parijs natuurlijk helemaal niets voor. Maar je koopt er, behalve een koffiebroodje als niet helemaal volwaardig substituut, verdomd weinig voor.

Hoewel ik vrij vaak aan het toernooi heb meegedaan, kan ik me niet herinneren dat ik ooit in de subgroep heb gespeeld. Doordat we niet zo'n heel sterk team hadden en iedereen liever 10-minutenpartijen dan 5-minutenpartijen speelde, kozen we er bewust voor om niet in de hoofdgroep mee te spelen. Ik moest ook behoorlijk aan de nieuwe gezichten wennen. In de top van de Nederlandse schaakwereld ken ik alle gezichten en bijbehorende namen wel, maar op de lagere niveaus is het met mijn kennis droevig gesteld. Wie ik wel kende, waren de spelers van Baarn. Hun zestal zou, met onder anderen Pascal, Sizzel en Yme, in de hoofdgroep niet hebben misstaan. Ze waren verrast dat wij ook in de laagste groep zouden spelen, maar dan niet echt op een blije manier, want nu hadden ze er een stevige concurrent bij. Toch bleef de sfeer altijd gezellig en daar draait het in deze barre tijden natuurlijk om.

In het ruime muziekgebouw begon het toernooi voor ons met twee makkies: in de eerste ronde versloegen we Hoogland met 5-1 en daarna werd Nijkerk, dat in de eerste ronde vrij was en daardoor kennelijk omhoog werd ingedeeld, met dezelfde cijfers verslagen. Vervolgens viel het dubbeltje in de moeilijke wedstrijden steeds de goede kant op. Dankzij een onvervalste schwindel van FM Henk wonnen we de topper tegen Zeist en na de pauze werden ook Amersfoort en Woerden met het kleinst mogelijke verschil geklopt. Zo waren we na vijf ronden al goed op weg om ons te plaatsen voor de finalepoule. Eén gelijkspel in de laatste twee ronden zou daarvoor genoeg zijn.

Tegen Baarn kwam dat gelijke spel er niet. Hoewel ik nog een roteindspel tegen Sizzel wist te houden, verloren we de wedstrijd wel nipt. Het gevolg was dat we in de laatste ronde tegen het derde team van Paul Keres mochten. "Van Zeist verloren we ook met 6-0" was het commentaar van de Utrechtenaren nadat het 5½-½ was geworden.

Het betekende dus dat we ons glansrijk voor de finalepoule hadden geplaatst. In de play-offs van drie wedstrijden streden de vier sterkste teams van de subgroep om de toernooioverwinning. Wij mochten eerst tegen Baarn, maar nu met verwisselde kleuren. Opnieuw kwam ik er tegen Sizzel nauwelijks aan te pas en dus mocht ik blij zijn dat ik een halfje aan het avontuur overhield. Ook nu wonnen Henk (van Pascal) en Tom (van Yme) en door de overwinning van Daniël was dat nu wel genoeg voor de zege.

Tegen Amersfoort ging het minder, ondanks dat ik voor het eerst in het toernooi het gevoel had een fatsoenlijke partij te hebben gespeeld. Naast me verloor FM Henk van degene tegen wie ik eerder in het toernooi een goede stelling in de soep had laten lopen. Henk, die tot dat moment alles had gewonnen, merkte beteuterd op dat hij eerder mat in drie had kunnen geven. In ieder geval zat BSG nu precies aan de verkeerde kant van de score. Zodoende gingen Zeist en Amersfoort met 3 punten de laatste ronde in, voor BSG met 2 en Baarn met geen punten.

In de laatste ronde was Zeist dus de tegenstander. Ik had zelf nog even een plaspauze genomen en toen ik terugkwam zag ik dat mijn tegenstander mijn klok al had aangezet en dat ik een halve minuut van mijn bedenktijd kwijt was. Daar was ik natuurlijk niet zo blij mee. Doordat mijn tegenstander (een man met een wit baardje, maar ik weet echt niet wie het was) maar snel bleef zetten, had ik ook geen schijn van kans om mijn tijdsachterstand in te lopen. Gelukkig wist ik met veel pijn en moeite een verraderlijk eindspel te winnen. Naast me had Henk weer gewonnen, terwijl Tom tegen een dame (waar hij eerder in het toernooi al van had verloren) een toreneindspel met drie minuspionnen remise hield. De staart haalde echter geen punten meer (Sicco had het over een toernooi dat als een nachtkaars uit was gegaan) en dus won Zeist de wedstrijd en het kampioenschap. Amersfoort eindigde in de finale gelijk, maar legde het af vanwege de slechtere score in het reguliere toernooi. BSG werd derde, Baarn werd vierde.

In de hoofdgroep was Paul Keres de sterkste, ondanks dat thuisploeg En Passant de topscorers van het toernooi had (Hans Böhm scoorde geloof ik 18 uit 20 en Jan Willem van de Griendt, de man van het dame-eindspel, scoorde zelfs 18½ punt in de 20 5-minutenpartijtjes). FM Henks score van 9 uit 10 werd in de prijsuitreiking ook nog even genoemd, waarna een speler van Paul Keres een digitale schaakklok in ontvangst mocht nemen. Ook werd de viskraam, die er dit jaar weer bij was (zo'n regionaal kampioenschap moet immers financieel worden uitgebuit) nog even genoemd. De gefrituurde vis vond in ieder geval gretig aftrek. Terwijl de duisternis langzaam inviel, liepen we weer terug de regen in. En dat was het.

Uitslagentabel van het toernooi.

Held op sokken

Terwijl de regen op de stoeptegels tikt en het heerlijk clubavondje weer is aangebroken, zit ik achter mijn bureau deze partijbespreking te typen. Echt heel erg naar schaken staat mijn hoofd vandaag niet en met het SGS-snelschaakkampioenschap voor clubteams voor de deur leek het me een goed moment om even een avondje over te slaan. Alles is immers beter dan met ongeïnspireerd spel een kostbare witbeurt verkwanselen.

De nederlaag van afgelopen zaterdag zit me nog steeds diep. Natuurlijk is het fijn dat we ons de rest van het seizoen geen zorgen meer over het kampioenschap hoeven te maken, maar ik moet zeggen dat ik er weinig voor voel om nu nog zes wedstrijden voor spek en bonen te spelen. De komende wedstrijden zullen vooral in het teken staan van schadebeperking. Eerst maar klassebehoud veiligstellen.

Waar is het misgegaan? Ik heb geen idee. Op de clubavonden zijn er nog geen tekenen van verval: de zeven spelers van het tweede die in de interne spelen staan gewoon in de top 10, maar misschien is de interne geen goede graadmeter. Misschien was de oefenwedstrijd tegen het derde in het begin van het seizoen wel een teken aan de wand, want die wedstrijd werd maar heel nipt gewonnen. De toevalsfactor kan in die minimatch natuurlijk een rol hebben gespeeld, maar daar kan het tweede zich niet achter blijven verschuilen. In de eerste wedstrijden van het seizoen had het team over geluk niet te klagen. Het spel is gewoon ondermaats.

Daar kan ik over meepraten. Al vanaf de zomer ziet mijn spel er niet goed uit. Vooral in snelschaakpartijen kom ik geen barkruk voorbij. Gelukkig gaat het in de gewone partijen wat beter en vallen de resultaten alleszins mee (ik verbrak deze maand zelfs nog mijn vorige ratingrecord), maar het vertoonde spel geeft minder reden tot optimisme. De vorm is er niet, er worden geen kansen afgedwongen en het spel is ondermaats. Zaterdag droeg ik mijn steentje bij aan de grote nederlaag die het team kreeg te slikken.

Door een speling van het lot werd ik aan de op papier zwakste speler van de thuisclub gekoppeld. In teamwedstrijden moet je dan gewoon winnen, of je nou met wit of met zwart speelt. Hoewel de opening nog goed verliep, maakte ik daarna geen progressie meer en werd ik zelf nog bijna onder de voet gelopen. Op de staartborden bleek iets soortgelijks gebeurd te zijn, dus kon ik in een wat mindere stelling gaan proberen er ergens alsnog een winst uit te peuren. Als een held op sokken haalde ik nog wat rare fratsen uit in de hoop dat het evenwicht verbroken werd. Uiteindelijk mocht ik van geluk spreken dat dat niet gebeurde, maar aan de remise had het team niks. Een schrale troost: een overwinning had achteraf gezien ook niet uitgemaakt.

Maar goed, uiteindelijk had een overwinning er nooit echt in gezeten, daarvoor speelde tegenstander Yuri Eijk veel te solide. Wie weet zullen we hem nog vaker op een hoog bord tegenkomen. In ieder geval gebeurde er niet echt veel en dus werd het remise:

Deze partij wordt mede mogelijk gemaakt door Knightvision.

Over vijf weken mogen we trouwens tegen Fischer Z, de huidige nummer 2 in de poule. Dat is dus een uitgelezen kans om aan eerherstel te doen.

Van Amsterdam tot Zaandam afgedroogd

Al elf seizoenen komt het tweede van BSG uit in de derde klasse van de landelijke schaakcompetitie. De laatste jaren is het team behoorlijk versterkt en dat vertaalde zich naar prima resultaten: drie seizoenen op rij eindigde het eerste achttal van BSG als runner-up. Genoeg voor promotie was het steeds net niet en vooral vorig seizoen was een gemiste kans. Dit jaar betaalt het team er de prijs voor: een score van een overwinning, een gelijkspel en een nederlaag zou acceptabel geweest zijn in de tweede klasse, maar in de derde klasse is het wel wat mager. Ditmaal was ZSC-Saende in Zaandam te sterk.

Heel overtuigend was BSG 2 niet aan het seizoen begonnen: na een teleurstellend gelijkspel en een bemazzelde overwinning stond op een recordwarme 7 november de ontmoeting met ZSC-Saende op het programma. De Zaandammers kenden een heel wat overtuigendere seizoensstart: ze hadden hun eerste twee wedstrijden ruim gewonnen en gingen dus aan kop in de poule. In het biljartsportcentrum BOKO lieten ze zien dat die hoge klassering niet op toeval was gebaseerd.

Remmelt is vooralsnog de ster van het tweede. Afbeelding: Boekblad.

De middag begon nog voorspoedig: de speellocatie werd zonder problemen en ruim op tijd gevonden (we wilden immers geen Rotterdamse toestanden). Chauffeur Remmelt was ook op het bord lekker op dreef: binnen de kortste keren had hij de sterke correspondentieschaker Hans Galjé in het Frans van de mat gespeeld. Frans hield het tempo eveneens hoog. In het Tweepaardenspel won hij een pion, maar tegenstander Edwin Woudt had actief stukkenspel als compensatie en hield de zaak probleemloos in evenwicht. Dus werd de vrede gauw getekend en stond BSG 2 met 1½-½ voor.

Het weer werd onstuimig, de bekers vielen uit de vensterbanken en bij BSG ontspoorde de boel volledig op de lagere borden, waar alleen Theo uit een prachtige stelling een halfje wist te scoren tegen de zwaar ademende Eric Bark. Teamleider Rein weet zijn nederlaag aan een verkeerde zet in de opening tegen Jan-Bart Abcouwer, Coen verrekende zich tegen Frank Tijdeman en Tom verloor een eindspel van Йорис Мус. Het Apenhoofd kon de zaak niet meer redden. Tegen de enigszins opgeofferde Юрий ейк kreeg hij maar bar weinig voor elkaar. Nadat alle stukken van het bord gingen was de partij remise en de nederlaag een feit. Dat Ruben ten slotte nog een stuk in de aanbieding deed tegen Hein Middelhoven na de hele partij slecht te hebben gestaan, deed er ook niet meer toe.

Zodoende bleef ZSC koploper door voor de derde keer met 5½-2½ te winnen, terwijl BSG 2 een hoop tegendoelpunten incasseerde en met een negatief doelsaldo in de middenmoot bivakkeert. Met de staart tussen de benen verlieten iets na zessen de laatste BSG'ers het biljartsportcentrum. Om de verregende rampdag compleet te maken, verloor BSG 1 van degradatiekandidaat Pathena Rotterdam. De successen van vorig seizoen lijken alweer eeuwen geleden.

ZSC-Saende (2046) - BSG 2 (2096) 5½-2½

1. E Woudt (2080) - F Borm m (2193) ½-½

2. Y Eijk (1987) - J de Groote (2209) ½-½

3. H Galjé (2074) - R Otten (2082) 0-1

4. H Middelhoven (2097) - R Hilhorst (2050) 1-0

5. JB Abcouwer (2045) - R Brouwer (2053) 1-0

6. E Bark (2053) - T Slisser (2061) ½-½

7. F Tijdeman (2029) - C van der Heijden (2103) 1-0

8. J Moes (2001) - T de Ruiter (2018) 1-0

Was er dan helemaal niks leuks over de wedstrijd te vertellen? Toch wel! Door een speling van het lot speelde het tweede team van ZSC tegen het vijfde team van Caïssa, dat overigens met 5½-2½ won, niet in de laatste plaats door de overwinning van Jos de parkeerexpert. Hierbij het bewijs van de unieke ontmoeting:

Voor de wedstrijd kon het Apenhoofd nog lachen.

Happy to be back in Mexico!

De Mexicanen zijn er in ieder geval blij mee. Afbeelding: Twitter.

Na een afwezigheid van ruim 23 jaar deed het Formule 1-circus het land van de drugsoorlogen, de smog en de sombrero's, ofwel Mexico, aan. In de Mexicaanse hoofdstad vond de zeventiende krachtmeting van het seizoen plaats. Hoewel de race van 1 november 2015 interessanter was dan de door Nigel Mansell gewonnen race van 22 maart 1992, scheelde het niet veel. Rosberg won voor de verandering, voor de wereldkampioen en Bottas.

Het op ruim 2 kilometer hoogte liggende Autódromo Hermanos Rodríguez doet qua lay-out een beetje denken aan het hogesnelheidscircuit van Monza, maar dan met een serie trage bochten in plaats van lange rechte stukken. De enige mooie bocht van het oude circuit, de Peraltada, was bij de renovatie vakkundig gesloopt omdat de veiligheid anders in het gedrang zou komen. In plaats daarvan was er een Mickey Mouse-sectie door een stadion aan het circuit toegevoegd. Doordat het circuit pas was geasfalteerd, moesten heel veel oliën en sappen nog intrekken en was de baan spekglad. Het probleem werd nog verergerd door de ijle lucht (waardoor de vleugels minder effectief waren) en de regendreiging.

Het Autódromo Hermanos Rodríguez met links de Peraltada. Afbeelding: McLaren.com.

Hoewel de kans op een natte race aanvankelijk nog erg reëel leek, liep die regenkans alsmaar terug. Op de racedag is het dan ook gewoon droog en dat is in het voordeel van de Mercedes. De grijze bolides spuiten meteen bij de rest van het veld vandaan. Rosberg, die weer eens van pole was gestart, komt goed van zijn plek en weet Luis zonder problemen tot aan de eerste bocht achter zich te houden. Achter hen gebeurt er meer. Zo krijgt Fattle, die een botsing tussen de Mercedes-rijders wel zag zitten, in de eerste bocht een beuk van Ricciardo, waardoor hij een lekke band oploopt en meteen een inhaalrace kan rijden. Ook geen geluk is er voor een andere meervoudig wereldkampioen: Alonso komt tegelijk met Fattle de pits in om op te geven. Die vervloekte Honda-motor is weer eens stukgegaan.

Vooraan gebeurt weinig: Rosberg heeft weinig te duchten van Luis. Samen lopen de Mercedes langzaam weg bij de Red Bulls van Kwjat en Ricciardo. Max rijdt knap tussen de Williams' in op de zesde plaats. De witte bolides zijn vanwege hun enorm hoge topsnelheid geduchte tegenstanders. Het probleem is echter dat ze hun banden in hoog tempo opvreten, dus duiken ze al snel de pits in voor nieuwe banden. Hun voorbeeld wordt gevolgd door de overige Mercedes-klantenteams, die zich vervolgens weer in het verkeer terugvinden.

In het verkeer zit ook Räikkönen. De ongelukkige Fin had een kwalificatie om gauw te vergeten. Door de wisseling van een versnellingsbak en een verzameling motoronderdelen kon hij bijna helemaal achteraan starten (alleen Button, die motorcomponenten voor de komende drie seizoenen wisselde, stond nog achter hem), waarna hij langzaam wat plaatsjes goedmaakte. Op nieuwere banden was Bottas echter sneller. Räikkönen geeft geen centimeter toe en dus klappen de Finnen bijna op een identieke manier als in Rusland op elkaar. Ditmaal is Räikkönen echter de ontvangende partij en met een gebroken achterwielophanging kan hij ontgoocheld uitstappen. Bottas heeft daarentegen zelfs geen krasje.

Door de stops van Kwjat en Ricciardo rukt Max zelfs even op naar de derde plaats. Na zijn stop ligt hij achtste, maar heeft hij wel nieuwere banden dan degenen om hem heen. De Mercedes stoppen vooraan als laatste en blijven comfortabel aan de leiding. Ze krijgen nog gezelschap van Fattle, die na zijn lekke band een warrige inhaalrace rijdt en veel uitstapjes naast de baan heeft. De viervoudig wereldkampioen haalt halverwege de race voor de tweede keer een nieuwe set banden en wordt door Rosberg op een ronde gezet. Hij kan de koploper aardig bijbenen, maar verliest nog meer tijd als hij ook Luis er nog langs moet laten.

Voor de rest gebeurt er weinig. Er worden verrassend genoeg geen pitstops meer gemaakt en er wordt verder maar weinig strijd geleverd. De bandenslijtage lijkt erg mee te vallen, want de Williams' en Force India's kunnen op hun veel oudere banden prima meekomen met de Red Bulls en Toro Rosso's. Sterker nog: Max komt onder druk te staan van local hero Sergio Pérez. Als Max een foutje in het stadiongedeelte maakt, gaat de dappere gladiator de rode stier tot vreugde van het publiek eenvoudig voorbij.

Opmerkelijk genoeg komen vooraan de Mercedes nog voor een tweede keer naar de pits. Kennelijk was Mercedes bang dat de banden het niet zouden houden, want de rondetijden gaven weinig aanleiding om een tijdrovende bandenwissel te rechtvaardigen. De voorsprong van de grijze bolides was groot genoeg om een veilige pitstop te maken, maar het deed allemaal wat vreemd aan, ook omdat de Williams' en Force India's zonder problemen het grootste deel van de raceafstand op één set banden hadden afgelegd.

Kort na het paniekerige pitstopintermezzo van Mercedes besluit Fattle zijn Ferrari eens krachtig in de muur te smijten. Met zijn uitvalbeurt maakte Fattle het rampweekend van Ferrari compleet. Wel kwam de safetycar de baan op, waardoor de Mercedes hun voorsprong zagen verdampen. Vooral stresskip Rosberg zal er niet al te blij mee geweest zijn.

Fattle kijkt beteuterd naar zijn zelfgecreëerde wrak. Niks lukte bij Ferrari in Mexico. Afbeelding: snaplap.

Bij de herstart nemen de Mercedes gauw weer de benen. Bottas slaat zijn slag en met behulp van zijn hoge topsnelheid ontfutselt hij Kwjat de derde plaats. Dat lukt Massa niet. De Braziliaan loopt te slapen en mist daardoor een uitgelezen kans om sitting duck Ricciardo bij de herstart te verschalken. Max zit nog achter de Force India's. Opmerkelijk genoeg is Pérez de enige coureur die tijdens de safetycarfase geen nieuwe banden had gehaald. Het lijkt de Mexicaan weinig te deren, want hoewel teamgenoot Hülkenberg langzaam aan de horizon verdwijnt, komt Max hem ook niet voorbij zeilen. De Toro Rosso met startnummer 33 moet zelf nog flink gaan oppassen voor de twee Loti, die de hele race bij elkaar in de buurt zijn te vinden. Tot inhaalacties komt het niet meer en dus finisht Max na Rosberg, Luis, Bottas, Kwjat, Ricciardo, Massa, Hülkenberg en Pérez als negende en daar was hij gezien zijn motorproblemen niet eens heel ontevreden mee. Grosjean kaapte het laatste punt voor de neus van teamgenoot Pastoor weg.

Zodoende won Rosberg voor het eerst in maanden weer een race, waardoor hij de tweede plek van Fattle in het kampioenschap overnam. Ditmaal was Luis, die in de race wel heel weinig moeite deed om Rosberg van de overwinning af te houden, nauwelijks aanspreekbaar na de race, kennelijk boos over de nutteloze bandenwissel. Of had hij voor de race te horen gekregen dat hij Rosberg niet mocht aanvallen? De wereldkampioen hield zich echter groot en vertelde dat Rosberg gewoon erg goed had gereden, ondanks dat de Finse Duitser af en toe ook op een foutje te betrappen was. Voor Bottas was het leuk om voor het eerst sinds Canada weer op het podium te staan.

Zo eindigde de tamelijk bloedeloze Mexicaanse Grand Prix met een ongebruikelijk podium, in tegenstelling tot de levendige Amerikaanse Grand Prix van vorige week. Over twee weken doet het Formule 1-circus het fraaie circuit van Interlagos aan in São Paulo, dat met zijn rustige autoverkeer en fantastische luchtkwaliteit een verademing zal zijn.

Hamilton pakt 'm al in Amerika

Wat. Een. Race. Uitglijders, inhaalacties, botsingen: de Grand Prix van de Verenigde Staten had alles wat een Formule 1-race leuk maakt. Op het opdrogende asfalt van het Circuit of the Americas in Austin gebeurde bijna te veel om op te noemen. Dat Hamilton door zijn overwinning de wereldtitel binnen harkte, maakte het feest compleet.

Luis is als een kind zo blij met zijn derde wereldtitel. Afbeelding: Formula 1.

Het was even wachten, maar het geduld werd ruimschoots beloofd: het hele weekend stond in het teken van orkaan Patricia, die in Mexico en het zuiden van de Verenigde Staten huishield. In Austin bleef de overlast beperkt tot regen. Heel veel regen. De baan was echter zo nat dat de kwalificatie alsmaar wordt uitgesteld, om vervolgens maar helemaal te worden afgesteld. Lekker sympathiek voor de vele doorweekte fans langs de baan, die na vele uren nog steeds geen auto voorbij hadden zien komen. Toen pas zei wedstrijdleider Charlie Whiting iets als "The rain ain't stopping. Let's call it a day, boyz." Het betekende dat de kwalificatie uiteindelijk pas op zondag zou worden verreden, vijf uur voor de race.

Op zondagmorgen zijn de omstandigheden zowaar nog redelijk te noemen. Iedereen verslikt zich wel ergens, maar alleen voor Science is het terminaal als hij zijn wagen hard in de muur gooit. Halverwege de kwalificatie gaat het harder regenen, waardoor het restant van de kwalificatie maar wordt geschrapt. Het betekent dat Rosberg voor de derde keer op rij op poleposition staat, voor Luis en de verrassend snelle Red Bulls. De Ferrari's zijn niet echt lekker op dreef en moesten na een motorwissel in de achterhoede starten.

De race begint op een vochtige baan, maar voor het eerst in het weekend is het echt droog. Luis is in zijn element en als hij naast Rosberg de eerste bocht in duikt, drukt hij zijn teamgenoot, net als een paar races eerder in Japan, met een stalen gezicht van de baan. Rosberg verliest meteen nog een paar plaatsen en is not amused. Achter hen gebeurt nog veel meer als Massa bij het aanremmen zijn auto niet onder controle houdt en de als een raket gestarte Alonso meeneemt. In de chaos klapt Bottas in de andere Williams ook nog op Grosjean, waardoor hij met een beschadigd aangezicht naar de pits strompelt. Ook Stevens en Grosjean komen in de eerste ronde met schade naar de pits, terwijl Nasr een ronde later op teamgenoot Ericsson klapt en zijn voorvleugel moet laten vervangen. De Ferrari's profiteren en rijden al meteen in de top 10.

In de openingsfase moeten de coureurs nog erg wennen aan de halfnatte baan. Waar is er grip en waar niet? Vooraan zitten de Red Bulls Luis op te jagen, terwijl de Ferrari's en Toro Rosso's ineens langs Hülkenberg gaan. De gevechten worden even onderbroken door de virtuele safetycar, zodat er wat brokstukken van de baan gehaald kunnen worden. Bij de herstart gaat Rosberg uit het niets de Red Bulls voorbij. De paarse bolides geven niet op en vechten, ondanks het gemis aan paardenkrachten, heel behoorlijk mee. Als Kwjat wijd gaat bij een wilde inhaalactie op Rosberg, gaat Ricciardo ze allebei voorbij. De Australiër met het ringbaardje maakt meteen ook jacht op Luis, die zijn intermediates aan gort heeft gereden en aangeschoten wild is. Zelfs Rosberg gaat Luis voorbij. Luis duikt meteen de pits in voor een set droogweerbanden. Fattle en de ijzersterk rijdende Max volgen zijn voorbeeld. De baan blijkt inderdaad droog genoeg voor slicks en dus duiken Rosberg en de Red Bulls de ronde erna de pits in. Ze blijven Luis net voor, waarna Luis ook nog in de eerste bocht even van de baan schiet.

De kopgroep van vier wordt al gauw achterna gezeten door Fattle en Max, die meteen een goed tempo op de droogweerbanden rijden. Minder vergaat het de steen en been klagende Räikkönen, die een lelijke uitglijder maakt en zijn auto in de muur parkeert. Wonder boven wonder kan hij nog verder, maar al snel werd de beschadiging aan het brakeduct hem fataal. Al met al een gênante vertoning van de wereldkampioen van 2007. De andere Ferrari gaat een stuk beter: op de droge baan zijn de Red Bulls geen partij meer voor de Mercedes en Fattle. Rosberg neemt al gauw de leiding over van Ricciardo, terwijl Kwjat ten prooi valt aan Luis en Fattle.

Plotseling is alles anders als Ericsson stilvalt en zijn bolide op de baan moet parkeren. Het wrak kan niet op tijd worden weggesleept, dus komt de safetycar maar op de baan. De Zweed was na Stevens, Grosjean, Räikkönen en de Williams' alweer de zesde uitvaller van de race. Bottas en Grosjean namen allebei een gok om al vroeg in de race op droogweerbanden te rijden, maar nadat duidelijk werd dat de gok niet werkte, leverden ze hun bolides af bij hun team. Massa sukkelde na zijn capriolen bij de start wat in de achterhoede rond, om ook maar op te geven en maakte daarmee Williams' ramprace compleet. Alonso en Nasr, die bij de start eveneens op grote achterstand waren gezet, hielden wel vol en konden door de safetycar weer achteraan aansluiten.

Als de race weer wordt hervat, gaat Fattle, die tijdens de safetycarfase zijn banden had gewisseld, al gauw weer de Red Bulls voorbij. Max kan opmerkelijk genoeg redelijk in zijn spoor mee. In de snelle bochten in de eerste sector is hij bloedsnel en al voor het lange rechte stuk heeft hij Kwjat te pakken. Diens tegenaanval levert niks op, waarna Max ook Ricciardo te grazen neemt. Achter hem probeert Hülkenberg, die in de halfnatte omstandigheden altijd excelleert, hetzelfde te doen. Hij verremt zich echter en ramt de Red Bull vol in de flank. De boosdoener moet met een kapotte ophanging opgeven, Ricciardo kan verder. Tijdens de tweede virtuele-safetycarfase van de middag wordt Hülkenbergs wrak geborgen.

Foutje, bedankt! Hülkenberg verpestte een goede race door een inschattingsfout. Afbeelding: Formula Passion.

Rosberg en de Red Bulls grijpen de onderbreking aan om nieuwe banden te halen. Rosberg valt terug naar de vierde plaats, achter Luis, Fattle en Max. De Red Bulls zijn slechts tiende en elfde. Het wordt nog erger voor de energiedrankjes als Kwjat met een wiel op het natte gras komt en zijn wagen de muur in smijt. Ditmaal komt de echte safetycar voor de tweede keer de baan op en ditmaal stoppen Luis en Fattle. Het betekende dat Rosberg, die Max en Fattle in de paar rondjes tussen de safetycarfases had ingerekend, weer aan de leiding gaat.

Bij de herstart kan Max Fattle een halve ronde achter zich houden. Op het moment dat ze bij het lange rechte stuk aankomen maakt Fattles Ferrari Max' Renault met boter en suiker in. Achter hen is het een drukte van jewelste. In de subtop is Alonso de steeds langzamer wordende locomotief van een heel treintje. Door motorproblemen valt hij in zijn geüpgrade McLaren alsmaar terug. Pérez profiteert en pakt de vijfde plek, terwijl Science Button met veel moeite van de zesde plek verdrijft. Doordat Pérez moeite heeft om temperatuur in zijn banden te krijgen, kan Max een gat slaan, waardoor zijn vierde plek niet meer in gevaar komt.

Vooraan zitten de Mercedes binnen een seconde van elkaar. Luis jaagt Rosberg op. Zou Rosberg het houden? Luis komt steeds dichterbij, maar met alleen DRS redt hij het niet. Rosberg heeft ook een Mercedes achterin en dus kan hij Luis' aanvallen nog pareren. Maar ineens rijdt Luis aan de leiding! Watskeburt? De regie had het moment van de race natuurlijk weer gemist. Het was helaas geen inhaalactie, maar een stommiteit van Rosberg. De Finse Duitser verloor bijna de controle over zijn auto. Toen de neus weer in de goede richting stond, was Luis hem alweer gepasseerd. In de slotfase moest Rosberg nog flink zijn best doen om Fattle voor te blijven. Gelukkig voor de zeldzaam gefrustreerde Rosberg bleef verder gezichtsverlies hem bespaard, al had een tweede plaats voor Fattle Luis' kampioensfeest nog een week uitgesteld.

Hoewel hij er niet met de pet naar gegooid heeft, staat Rosberg opnieuw met lege handen. Afbeelding: FootyFresh.

In ieder geval won Luis voor de tiende keer dit seizoen en werd hij met nog drie races te gaan wereldkampioen. Net als vorig jaar bestond het podium in Texas uit de top 3 van dit seizoen, de drie coureurs die er dit seizoen met kop en schotel boven uitsteken. Destijds stond Ricciardo als sidekick op het podium te lachen, nu was het de beurt aan Fattle, die door zijn derde plaats nog steeds boven Rosberg in het kampioenschap bleef staan. Maar uiteindelijk maakte niemand zich daar echt druk om. Luis was de gevierde man. Hoewel hij nog een titel achterloopt op Fattle, heeft hij nu wel een overwinning meer gescoord, zodat hij nu de meest succesvolle actieve coureur is. Volgende week in Mexico kan Luis zijn magische 44e overwinning pakken.

Net naast het podium eindigde Max, die zich ook in de droge omstandigheden als een vis in het water voelde en aan twee bandenwissels genoeg had om de finish te halen. Pérez werd vijfde, voor Science, Button, Pastoor, Nasr en Ricciardo. Science kreeg vanwege een snelheidsovertreding in de pits nog 5 seconden bij zijn eindtijd opgeteld, waardoor hij een plekje verloor aan Button. Al met al een goede race van het B-team van Red Bull, dat Lotus weer in de nek hijgt.

Zo eindigde de spraakmakende Grand Prix van de Verenigde Staten met een wat gelukkige overwinnaar, maar ook met een terechte wereldkampioen. Maar de echte winnaar was het al dan niet natgeregende publiek. Wat. Een. Race...

7 Playchess-helden van vroegâh

Het is koud, het regent de hele dag en de bomen kleuren geel: het is weer herfst. Bij mij wakkert dit sombere jaargetijde altijd weer melancholische gevoelens aan. Het doet me terugverlangen naar vroeger, toen het leven eenvoudig en de wereld nog mooi was. Toen de lentes nog geluk ademden. Toen er nog echte topschakers op Playchess meespeelden. Jarenlang had ik me aan hun enorm hoge ratings vergaapt, bewonderde ik hun probleemoplossend vermogen en vroeg ik me af wie er nou schuilgingen achter die aparte accountnamen. Helaas lijkt Playchess ongeveer hetzelfde lot te ondergaan als Hyves: meer en meer sterke schakers besluiten hun schaakkunsten op andere schaakservers te etaleren, waardoor er uiteindelijk alleen maar wat kneuzen overblijven, de lovenswaardige inzet van de KNSB ten spijt. Hopelijk is het tij nog te keren, maar die kans lijkt klein en dus zullen partijen tussen Kasparov en Nakamoera wel tot het verleden behoren. Hieronder een lijstje van gestopte Playchess-helden!

Trudodyr (15-11 2005 - 31-11 2008)

Alexander Morozevitsj. Afbeelding: Chessbase.

De eerste Playchess-held in dit overzicht is Trudodyr, vermoedelijk het account van de vrij grillige Alexander Morozevitsj, die in de periode waarin hij Playchess onveilig maakte zelfs even de nummer 2 in de wereld was. Nadat hij het op Playchess voor gezien hield, is het met hem bergafwaarts gegaan (hij staat nu niet eens meer in de top 30 van de wereld), maar of dat nog een externe oorzaak heeft, is bij mij niet bekend.

Arres (22-11 2004 - 19-08 2009)

Sjachriar Mamedjarov. Afbeelding: Chessdom.

Iets langer hield de wisselvallige Sjachriar Mamedjarov het vol. Hoewel hij al in 2007 aankondigde niet meer te zullen spelen op Arres, schijnt hij er in ieder geval nog tot in 2009 partijen op te hebben gespeeld. Daarna was de koek op en tegenwoordig vertoont hij zijn kunstjes vooral op WK's snelschaken.

Raffael (13-07 2004 - 26-12 2010)

Garry Kasparov. Afbeelding: Kasparov.com.

Helemaal zeker weten doe ik het niet, maar de kans is groot dat Garry Kasparov (wie kent hem niet?) onder het account Raffael schuilging. Andere mogelijkheden waren Pjotter Swidler, Levon Aronian of Bobby Fischer, waarbij die laatste al in 2008 als mogelijkheid afviel. De kans bestaat ook nog dat meerdere topgrootmeesters van het account gebruikmaakten. In ieder geval speelt Raffael al jaren niet meer om het eggie en dat kan natuurlijk te maken hebben met de politieke ambities van meneer Weinstein.

Tactical pro (06-06 2004 - 28-09 2012)

In mijn jonge jaren was ik altijd onder de indruk van David Haydon (1988), een jonge Engelse schaker die ondanks een bescheiden rating in real life op Playchess een geduchte tegenstander was. Zelfs Michael Adams beet zijn tanden een aantal keer lelijk op hem stuk. Tja, daar kon ik nog een puntje aan zuigen, want zelfs in mijn beste jaren bleef ik op Playchess ver van zijn ratings verwijderd. Hoewel zijn account anders doet vermoeden, speelde Tactical pro helemaal niet zo scherp. Wel sloeg hij vaak toe als hij de kans had en daar herken je de echte toppers aan. Inmiddels is Tactical pro Fidemeester, dus is hij best een behoorlijke schaker geworden.

Cadavre (20-04 2003 - 26-12 2012)

Ewoud de Groote.

In mijn jonge jaren was ik altijd onder de indruk van het spel van Ewood. En dat waren er meer. Vriend en vijand waren het erover eens dat die jongen met dat warrige, blonde haar een sterk partijtje kon schaken. Helaas kwam het potentieel er niet altijd uit: na 26 jaar is Ewood nog steeds titelloos (al won hij naast twee tweede plekken bij de Nederlandse Jeugdkampioenschappen wel een snelschaaktitel). Op Playchess kon hij het iedereen lastig maken. Zo versloeg hij de ongrijpbare Roland Voigt (Hausigel) een keer zo hard dat-ie bij de Duitser meteen op de zwarte lijst van ongewenste tegenstanders kwam te staan. Later speelde Ewood minder frequent (en ook minder goed) en dus is Cadavre langzaam in de vergetelheid geraakt.

Fastplayer (01-01 2005 - 20-05 2013)

Jan Nepomnjasjtsji. Afbeelding: chess.com.

Een handige snelschaker, dat is de 25-jarige Jan Nepomnjasjtsji zeker. Geen wonder dat hij zichzelf op Playchess Fastplayer noemde. Is nooit te beroerd om snelschaakgod Hikaroe Nakamoera uit te dagen, hoewel die confrontaties voor hem meestal niet goed afliepen. Toch lijkt het lachen hem er niet door te vergaan en dat valt hem te prijzen.

Star wars (01-04 2003 - 12-03 2014)

Hikaroe Nakamoera. Afbeelding: Quantum gambits.

Hij is misschien wel de beste snelschaker ter wereld: Hikaroe Nakamoera. Hoewel de huidige nummer 2 van de wereld wat slagkracht in snelschaakpartijen lijkt te zijn verloren nu hij zich wat serieuzer op het echte schaken richt, is Nakamoera nog steeds levensgevaarlijk in partijen met verkort speeltempo. Toch heeft ook Star wars al ruim een jaar niet meer op Playchess gespeeld. Kennelijk is Nakamoera zijn matties achterna gegaan en geef hem eens ongelijk, want om nou de hele tijd tegen een ouwe man als Nigel Short te moeten spelen... Jammer is het wel.

Dat was het dan weer. Wie mis jij nog in dit overzicht? Laat het me in de reacties weten!

Apenhoofd wordt overklast

Tja, wat kan ik zeggen? Soms verlies je een partij omdat je tegenstander gewoon goed speelt. In de meesterklasse is dat risico natuurlijk ook wel vrij groot, want het is natuurlijk de meesterklasse. Toch is het me de afgelopen jaren weinig overkomen dat ik zo werd overklast als gisteren. In de meeste partijen heb ik er wel een echt gevecht van kunnen maken, hoewel ik dan alsnog vaak genoeg aan de verkeerde kant van de score zat. Maar heel zelden had ik het gevoel dat mijn tegenstander zo goed speelde dat ik vanaf de eerste zet al het idee had dat er niks te halen viel. Gisteren was dat duidelijk wel het geval. Al snel had ik het gevoel dat ik tegen de bierkaai aan het vechten was. Soms heb je dat soort partijen, maar als het je ook nog met wit overkomt is het nog net even iets pijnlijker.

Mijn voorgevoel was ook niet echt goed in de aanloop naar de wedstrijd en dat is vaak een veeg teken. Kennelijk voel ik een nederlaag (of overwinning!) lang van tevoren aankomen, wat duidt op ofwel krachten van boven, ofwel een mentale blokkade. Ik weet ook niet wat het is, maar vervelend is het wel. Echt helder van geest was ik gisteren niet en dat hielp me ook niet om op de been te blijven tegen een soepel spelende Koen Lambrechts. Na in de opening iets niet helemaal goed te hebben gespeeld, ging het van kwaad tot erger. Ik kwam met de zet slechter te staan en het ontbrak me aan vernuft en creativiteit om de situatie het hoofd te bieden, zodat ik kansloos de bietenbrug opging. Tot overmaat van ramp verloor het team ook nog. Het enige geluk voor mij was dat ik niet de enige verliezer was, maar dat maakte de teleurstelling er nauwelijks minder op. Ik nam zelf maar het woord invalverbod in de mond. Hopelijk kan ik de komende ronden in de derde klasse mijn gebutste zelfvertrouwen weer wat opvijzelen.

Deze partij wordt mede mogelijk gemaakt door Knightvision.

Hamilton is er al bijna

Net als vorig jaar in Sotsji duurde het gevecht tussen de Mercedes-coureurs maar kort. Al gauw moest Rosberg de strijd staken en dus stormde Luis onbedreigd op de zege af. Zijn derde wereldtitel kan hem eigenlijk niet meer ontgaan.

Het is een lastig jaar voor Rosberg. Waar hij vorig jaar Luis nog tot in de laatste race partij kon bieden, is de strijd tussen de Mercedes-coureurs dit jaar veel meer uit evenwicht. Luis was op zaterdag doorgaans de betere en had dan op zondag weinig moeite om de race te winnen. Desondanks leek Rosberg voor de zomerstop nog even een gooi naar de leiding in het kampioenschap te doen, maar na zijn lekke band in Hongarije ging het van kwaad tot erger voor hem: na de geboorte van zijn dochter leek de snelheid even weg te zijn en die geplofte motor in Italië kon hij eveneens slecht gebruiken. Maar de laatste weken is hij weer op de weg terug. Net als in Japan zette hij zijn Mercedes op poleposition en ditmaal dook hij ook als eerste de eerste bocht in.

In het middenveld ging het al meteen mis, toen Hülkenberg spinde en zichzelf en Ericsson elimineerde. Max kreeg ook een oplawaai, maar hij wist zijn bolide nog uit de muur te houden, zodat hij met een beschadigde wagen verder kon. De ravage zorgde ervoor dat de safetycar het veld even aanvoerde. Daarna is het weer de beurt aan Rosberg, die al tijdens de neutralisatie tot de ontdekking kwam dat hij een levensgroot probleem had met het gaspedaal. Eventjes gaat het nog goed, maar al snel reageert zijn Mercedes niet meer op wat zijn rechtervoet doet en dus kruipt hij de pitstraat in, waar hij opgeeft.

Het betekende dat Luis vooraan het rijk alleen had, met achter hem Bottas en de Ferrari's. Opnieuw reed Kimi voorop, maar achter hem was Fattle beduidend sneller. De viervoudig wereldkampioen zou de wereldkampioen van 2007 pas na de tweede neutralisatie, die in het leven was geroepen vanwege een harde klapper van Grosjean, te pakken krijgen.

Grosjeans crash was even pijnlijk als goed getimed. Afbeelding: mirror.co.uk

De neutralisatie was voor de coureurs in de middenmoot een mooie gelegenheid om een gokje met de strategie te nemen: zo kwamen Pérez, Ricciardo en Science naar de pits. Doordat het Russische asfalt vorig jaar erg lief was voor de banden, hoopten de coureurs de race zonder verdere bandenwissels te kunnen uitrijden, zodat ze zouden oprukken als degenen vooraan hun reguliere pitstop maakten.

Hoewel Pirelli na de tegenvallende race van vorig jaar nu de twee zachtste bandensamenstellingen had meegenomen, valt de bandenslijtage ook nu alleszins mee. Wel krijgt Bottas steeds grotere bandenproblemen. Fattle rijdt het gat dicht en dus besluit Williams de rustige Fin halverwege de race van nieuwe banden te voorzien. Na zijn pitstop zit Bottas tot aan zijn oren in het verkeer. Fattle stopt een aantal ronden later en komt voor Ricciardo en voor Bottas terug op de baan. Vervolgens rekent hij Pérez in, waardoor hij na de pitstops op de tweede plek ligt, waar hij ook zou blijven. Minder vergaat het Kimi, die weer eens als een oud wijf de pitstraat in rijdt en zich na zijn pitstop weer achter Bottas terugvindt.

Het moment van de race: Räikkönen kwakt Bottas de muur in. Afbeelding: mirror.co.uk

Al snel beent Fattle met grote passen weg bij Pérez en Ricciardo. Achter de lachende Australiër hebben Bottas en Kimi het vooral met elkaar aan de stok, zodat Ricciardo de twee Finnen lange tijd voor weet te blijven. Pas in de slotfase van de race moet hij capituleren. Bottas gaat er probleemloos langs, terwijl Kimi nog een keer van de baan schiet in zijn ijver om de Australiër in te halen. Als het hem eindelijk is gelukt, rijdt hij ineens de snelste raceronde. Al gauw zit hij weer aan de staart van Bottas, die pas in de een-na-laatste ronde Pérez voorbijsteekt. Kimi glipt er ook meteen langs en in de laatste ronde probeert hij Bottas nog de derde plaats te ontfutselen. Hij doet een do-or-die-aanval en die eindigt in tranen: Bottas suist de muur in en ligt er meteen uit, terwijl Kimi met een kreupele wagen naar de finish strompelde, hier en daar een plaatsje verliezend. Na afloop kreeg hij van de Formule 1-Politie niet geheel onterecht een tijdstraf van een halve minuut aan zijn broek, waardoor hij nog naar de achtste plek terugviel. Maurizio Arrivabene zal ook niet al te blij zijn dat zijn tweede rijder, die ook nog een contract voor 2016 heeft, iedere race weer op een onbeholpen manier achter het net vist. Door Kimi's tijdstraf haalde Mercedes, net als vorig jaar, al in Rusland de constructeurstitel binnen.

Bottas, die zich na afloop diplomatieker uitte dan Montoya in een grijs verleden deed, was niet de enige verliezer van de slotfase. Ook Science moest opgeven nadat zijn bolide zijn voorremmen had uitgebraakt. Dat deed hij overigens niet meteen; liever zette hij zijn bolide eerst nog een keer in de muur, om daarna de baan met rotzooi te bezaaien. Een geschifte marshall raapte het brokstuk vervolgens op en werd bijna door Fattle aangereden. Ook Ricciardo moest tegen het eind van de race opgeven met een ophangingsprobleem.

Een dappere baanpost haalt met gevaar voor eigen leven een brokstuk van de baan. Afbeelding: mirror.co.uk.

Door de vechtende honden ging Pérez er alsnog met het been vandoor. Het was alweer zijn tweede Force India-podium in twee jaar en dat moet vooral voor Hülkenberg een hard gelag zijn geweest. De vierde plek was uiteindelijk een prooi voor een verder onzichtbare Massa, die Kwjat, Nasr en Pastoor voorbleef. Voor Toro Rosso werd het uiteindelijk een weekend om gauw te vergeten, want waar de concurrentie flink scoorde, werd Max met zijn kreupele wagen zelfs door de McLarens verslagen. Met een contract voor volgend jaar op zak versloeg Button Alonso weer eens. De Spanjaard kreeg bovendien nog vijf seconden straftijd omdat hij de baan zou hebben afgesneden, zodat Max uiteindelijk alsnog een puntje aan het avontuur overhield, maar dat zal de teleurstelling bij Franz Tost en de zijnen er nauwelijks minder op hebben gemaakt.

Door de overwinning vergrootte Luis zijn voorsprong op Rosberg naar 73 punten. Tot overmaat van ramp zag de Finse Duitser Fattle de tweede plek in het kampioenschap overnemen. De woorden die hij eerder dit jaar uitsprak, zijn als een boemerang teruggekomen. Luis is er dus al bijna en over twee weken in Amerika kan hij zich al tot kampioen laten kronen.

Veel remises, maar geen gelijkspel in Groningen

Alweer vijf seizoenen op rij komt BSG in de meesterklasse uit. Meestal verlopen de seizoenen ongeveer hetzelfde: na een matig begin wordt middels een sterke eindsprint klassebehoud veiliggesteld, waarna het team even in de winning mood is en de eerste wedstrijd van het seizoen ook wint. Daarna wordt het moeilijker en is er altijd wel een team dat ons van de roze wolk knikkert. Gisteren was het de beurt aan het studentikoze team van SISSA.

De wedstrijd vond plaats in het Jannes van der Wal Denksportcentrum in Groningen. Jaren geleden, toen BSG nog in de eerste klasse speelde, vond daar de gemeenschappelijke slotronde van de competitie plaats en dat zorgde toen voor weinig lachende gezichten. Vooral onze tegenstanders, die helemaal vanuit Brabant (Vianen) of zelfs Duitsland moesten komen, waren er niet erg gelukkig mee. Dat ze de wedstrijd uiteindelijk nog verloren, waardoor ze zelfs nog degradeerden, maakte hun humeur er niet beter op. Weken na dato bleef onze clubsite reacties van een kennelijk wat gefrustreerde tegenstander ontvangen. We bleken achteraf gezien het tweede van Utrecht een goede dienst bewezen te hebben, hoewel het team ons geen goede dienst bewees door kansloos van Caïssa te verliezen, waardoor de Amsterdammers een jaartje de meesterklasse onveilig mochten maken. Sindsdien heeft er echter nooit meer een Amsterdams team in de meesterklasse gespeeld. Tja, dit jaar speelt zelfs een stadje met nog geen vierduizend inwoners in de hoogste klasse van de schaakcompetitie, maar de hoofdstad niet...

In het Hoge Noorden stonden twee teams tegenover elkaar die de eerste wedstrijd hadden gewonnen: BSG had van het kleine stadje gewonnen en het jongste team in de KNSB-competitie had van de tweede club van Rotterdam gewonnen, waarbij de Rotterdammers zich overigens "ernstig benadeeld" voelden. Ondanks dat de thuisploeg het moest stellen zonder supertalent Jorden van Foreest ging de wedstrijd aanvankelijk ook gelijkop. Al snel regende het vredesvoorstellen. Zo eindigden de partijen Thomas Willemze - Lucas "de Ballenböhm" van Foreest, Alexander van Beek - Floris van Assendelft en Henk van der Poel - Erik-Jan Hummel al gauw in een puntendeling. Beide teams waren dus van de nul af, maar BSG was al drie van de vijf kostbare witbeurten kwijt.

Dat brak BSG uiteindelijk op toen Robert Ris, die zich de afgelopen tijd met het organiseren van de Amstelveense schaakweek had belast en nogal korzelig uit de hoek kwam, zijn tweede nul van het seizoen pakte, ditmaal tegen Nick Maatman. Ook Robin Oscar van Kampen kon het tij niet keren. Tegen Nikolas Lubbe bleef hij steken op remise. Datzelfde resultaat was er voor Li Riemersma tegen Patrick Zelbel, ondanks dat Li naar eigen zeggen een paar slechte zetten had gedaan.

Aan de onderste borden gebeurde er meer. Zo won Frank Erwich na een lange strijd van Jan Joris Groenewold. Na de tijdnoodsfase miste Groenewold zijn kans en verloor. Op het bord ernaast ging het bij het Apenhoofd vreselijk mis tegen Koen Lambrechts in een partij waarin hij werkelijk waar geen schijn van kans had. Na afloop kreeg het Apenhoofd onder uit de zak van de Caro-Kann-kenners, die in de beduusde invaller een makkelijk doelwit hadden gevonden. Ook geen geluk was er aan het laatste bord, waar Ewood wel een plusje had tegen Paul ten Vergert, maar genoeg voor een punt was het niet.

En dus lag alle druk op de schouders van Large om er nog een gelijkspel uit te slepen tegen Felix Meissner. Na een goed gespeelde partij had hij misschien iets te veel stukken geruild, want het ongelijkelopereindspel was nog verdomd moeilijk te winnen. Beide spelers raakten in tijdnood en om het bord heen verzamelde zich een hele haag van toeschouwers, terwijl de wedstrijdleider rustig de wedstrijd Kazachstan - Nederland zat te volgen. De analytici wisten natuurlijk precies wat er gespeeld moest worden, maar helaas zag Large het niet. Hij miste een directe winst en moest na veel tempozetjes concluderen dat hij er niet doorheen kon komen. Remise dus en daarmee was de nederlaag een feit.

Na afloop was de sfeer opmerkelijk genoeg een stuk beter. De kogelbiefstukken lieten zich goed smaken en de lange treinreis na afloop verliep ook zonder problemen. Over een maand mag BSG naar de andere kant van het land, naar Rotterdam. Hopelijk valt daar meer te halen.

SISSA (2310) - BSG (2365) 5½-4½

1. L van Foreest (2280) - T Willemze m (2418) ½-½

2. N Lubbe m (2494) - R van Kampen g (2606) ½-½

3. F Meissner f (2267) - La Ootes m (2394) ½-½

4. P Zelbel m (2413) - L Riemersma m (2431) ½-½

5. F van Assendelft m (2371) - A van Beek m (2276) ½-½

6. N Maatman (2281) - R Ris m (2447) 1-0

7. EJ Hummel f (2330) - H van der Poel f (2201) ½-½

8. JJ Groenewold (2158) - F Erwich f (2351) 0-1

9. K Lambrechts (2288) - J de Groote (2207) 1-0

10. P ten Vergert c (2217) - E de Groote (2321) ½-½

Het tweede scoorde ook 4½ punt en dat was genoeg voor een nipte zege tegen het niet al te sterke Leiderdorp. In ieder geval kan het team weer naar boven kijken en dat is ook wat waard.