Gekwaak in het luchtledige

Een aantal weken geleden stond er in de Donald Duck (achter in nummer 42 van dit jaar) onder het kopje "Netpret" een overzicht van wat de Donald Duck-site te bieden had. Een van de onderdelen was "Kwaak maar raak", een onderdeel waarbij je een clou moest verzinnen bij een heel kort stripje. De aanzet maakte me gelijk enthousiast en ik nam maar een kijkje nemen op de site. Ik kon inzendingen bij eerdere stripjes bezichtigen en die waren over het algemeen megaslecht, dus dacht ik een goede kans te maken met de tekening die ik in gedachten had. Het was een beetje gewaagd, inspelend op de recentelijke ophef over de Project-X-feesten, maar ik dacht juist dat het de bedoeling was dat iemand die voorzet binnen zou schieten. Laat mij dat dan maar doen.

 

En dus ging ik aan de slag met m'n tekenpotlood en een stuk printpapier. Na veel geklooi met onwillige kopieerapparaten en mislukte inscanpogingen, was het me uiteindelijk toch gelukt, iets meer dan een dag voor de deadline. Ik was redelijk tevreden over mijn tekening, die ik met behulp van wat software nog iets duidelijker had gemaakt en zelfverzekerd stuurde ik de tekening op.

 

 

Geduldig wachtte ik af totdat ik een berichtje zou krijgen dat mijn inzending had gewonnen. Ik dagdroomde al over het overwinningsinterview dat ik zou geven en wat ik met de aanbieding zou doen om striptekenaar bij de Donald Duck te worden. Maar het bleef lang stil. Heel lang. Voor de zekerheid ging ik maar op de site kijken. Tot mijn grote verbazing was de winnaar al bekend en ik was het niet. Sterker nog: mijn cartoon stond niet eens bij de overige inzendingen.

 

Voor de zoveelste keer dit jaar vroeg ik me af wat ik nu weer fout had gedaan. Misschien had ik het plaatje in moeten kleuren, maar dat is - gezien de overige inzendingen - ook geen vereiste. Ik had juist verwacht dat men mijn ambachtelijke tekeningetje boven de gebruikelijke knip-en-plakwerkjes en Paint-verkrachtingen zou waarderen. Misschien was mijn tekening om wat voor reden niet aangekomen, of had men de deadline een paar dagen naar voren geschoven. Of was de inhoud te shockerend? Een laatste verklaring die ik kan bedenken, is dat mijn leeftijd een rol heeft gespeeld. De meeste inzenders zijn niet veel ouder dan een jaar of tien. Toch vind ik dat ik nog niet oud genoeg ben om over mijn leeftijd te liegen. Bovendien: voor een vrolijk weekblad dat pretendeert er voor alle leeftijden te zijn, is het geen sterke zet om zo nadrukkelijk op leeftijd te discrimineren.

 

In ieder geval was ik weer een illusie armer. Mijn jacht naar naar status en erkenning gaat nog steeds door, maar ik wist niet dat het zo moeilijk was om ook maar een beetje bekendheid te verwerven!

 

PS. Voor degenen die geen idee hebben waar het plaatje over gaat: Donald Ducks buurman (links) had een uitnodiging van Donald Duck op Facebook (waar ik maar Duckbook van heb gemaakt om gezeik te voorkomen) doorgestuurd naar wat vrienden van 'm, die nu Donald Ducks huis aan gort sloegen, zoals op die Project-X-feesten gebruikelijk schijnt te zijn. De twee andere poppetjes (dat varken en die gast met dat petje) zijn gewoon van die inwisselbare standaardfiguurtjes die wel vaker de verhalen opvullen.

Fattle schittert in spektakelstuk, maar Raikkonen wint

Wat kon men toch klagen over het stratencircuit in Valencia. De sfeer was ver te zoeken in het Monaco van Spanje en de races mondden keer op keer uit in bloedeloze optochten. Hetzelfde gold voor het zielloze circuit in Abu Dhabi (Appie Dappie), waar inhalen bijna een onmogelijkheid was (vraag het Alonso maar), wat resulteerde in slaapverwekkende schemeringsraces. Hoe anders ging het dit jaar, met een spetterend optreden in Valencia en een kolderiek foutenfestijn in het oliestaatje.

 

Vier zeges op rij, met die score legde Fattle de afgelopen tijd het fundament voor zijn derde wereldtitel. Niemand verwachtte dat hij het in Appie Dappie moeilijk zou krijgen, maar ineens kwam het gevaar van alle kanten: in de kwalificatie is Luis opeens loeisnel, vervolgens steekt teamgenoot Webber hem ook nog de loef af en tot slot moet hij zijn bolide langs de kant zetten vanwege een benzinetekort. Een zeldzaam moment van amateurisme van Red Bull, want dit zijn dingen die je doorgaans alleen bij McLaren ziet. De consequentie was duidelijk: Fattle werd naar de staart van de grid verbannen. Het team besloot daarop wat aan de auto te rotzooien, zodat Fattle zijn inhaalrace vanuit de pitstraat moest starten.

 

Fattles misfortuin gaf Alonso een onverwachte kans om goede zaken te doen in het kampioenschap. De Spanjaard had echter ook niet zo'n gelukkige kwalificatie achter de rug: hij startte na Luis, Webber, Pastoor, Raikkonen en Button als zesde.

 

Bij de start zien we een gebruikelijk beeld: Webber komt slecht weg en ziet aan weerszijden een auto voorbijkomen. Raikkonen is de winnaar bij de start en hij rukt op naar de tweede plaats, voor Pastoor, Webber en Alonso. Voor Webber wordt het nog een graadje erger als Alonso hem op het rechte stuk buitenom voorbij vliegt. Nog slechter vergaat het de Force India's, die tegen elkaar kleunen, waarna Hülkenberg op Senna botst en met een verbrijzelde voorwielophanging kan uitstappen. DRS'ta komt ook niet ongeschonden uit de eerste bocht, net als Rosberg en Schrootjean.

 

Fattle begint voortvarend aan de race en werkt zich netjes omhoog in de achterhoede. Wel krijgt hij de schrik van zijn leven als hij Senna's Williams toucheert, waarbij hij een deel van zijn voorvleugel verliest. Adrian Newey kan zo uittekenen om welk deel het ging en hoeveel neerwaartse kracht er verloren is gegaan. Het blijkt allemaal mee te vallen, dus blijft Fattle doorrijden. Zijn inhaalrace maakt de wedstrijd spannend.

Afkoelperiode

Rookwolken, een gestrande auto, twee enorme bandensporen richting een muur: Nico Rosberg en Narain Crashikeyan maken een heftig ongeluk mee. In een snelle bocht verliest de hrt opeens vermogen, waardoor de bij de start teruggevallen Rosberg volledig verrast wordt en erbovenop klapt. De Mercedes wordt gelanceerd en mist maar net het hoofd van de ongelukkige Indiër. De ravage is enorm en dus komt de safetycar op de baan.

 

Enkele ronden rijden de wagens achter de safetycar en Fattle is daar allerminst gelukkig mee. Hij is kwaad op Ricciardo, die volgens hem te onvoorspelbaar en te onregelmatig reed. In ieder geval rijdt de boze Fattle na een drieste uitwijkmanoeuvre een piepschuimen bord langs de baan aan flarden, waarna hij zijn monteurs opzoekt voor nieuwe banden en een nieuwe voorvleugel, om weer achteraan in de rij aan te sluiten. Fattles track-record is toch al niet al te best wat betreft safetycarfases: vijf jaar geleden ramde hij per ongeluk zijn huidige teamgenoot Mark Webber onder soortgelijke omstandigheden uit de race. Dat deed hij nu wel wat handiger. Ondertussen kan Ricciardo een uitbrander van Helmut Marko verwachten...

Geschenk uit de hemel

Bij de herstart komt Alonso onder druk te staan en werkt Fattle zich op nieuwe banden weer omhoog. En dan kruipt er ineens een McLaren over het circuit. Dat kon er maar één zijn: Luis moest zijn snelle, doch uiterst broze bolide in het gras parkeren. Zodoende komt de leiding in handen van Raikkonen.

 

Achter de coole Fin rijdt de langzaam wegzakkende Pastoor, die meteen wordt ingerekend door Alonso. Vervolgens probeert Webber hetzelfde te doen, maar dat eindigt in tranen: Webber knijpt de Williams af, gaat in de rondte en verliest een aantal plaatsen. Dat Buttons aanval een ronde later wel slaagt, maakt het er alleen nog maar schrijnender op voor de Australiër, die is teruggevallen tot achter Perez en Massa. In de achtergrond rukt bovendien teamgenootje Fattle op, voor wie het foutenfestijn een geschenk uit de hemel is.

 

Webber is nog niet uitgeraasd en neemt als een dolle stier ook Massa op de horens. Ook nu probeert hij het buitenom en weer maken de twee bolides contact. Ditmaal gaat niet Webber, maar Massa achterstevoren. De Braziliaan valt ver terug en besluit direct maar nieuwe banden te halen. Dat voorbeeld wordt gevolgd door de koplopers. Raikkonen stopt als laatste en komt precies voor Fattle terug op de baan.

 

Zodoende is Fattle halverwege de race alweer tweede, maar mogelijk zou hij nog een tweede bandenstop moeten maken. Alonso en Button zijn op nieuwe banden echter nauwelijks sneller. Grosjean en DRS'ta zijn naar de vijfde en zesde plaats opgerukt door de pitstops. Achter hen zitten Perez en Webber zich te verbijten. Het gaat helemaal mis als Grosjean ineens snelheid verliest en door DRS'ta en Perez tegelijkertijd wordt ingehaald. Perez is weer overijverig, probeert in een beweging twee plekken te winnen, maar knijpt DRS'ta af en gaat in de rondte. Webber probeert hem te ontwijken en ziet daarbij de First Lap Nutcase over het hoofd. Het gevolg: twee auto's aan gruzelementen en Perez die de dans ontspringt - al zou hij later nog een stop-and-go-penalty ontvangen voor zijn aandeel in het incident. In ieder geval zorgt de chaos voor een tweede safetycarfase.

Gouden pik

De neutralisatie is goed nieuws voor Fattle, die net voor het ongeval nieuwe banden had laten monteren. Hij ligt achter Raikkonen, Alonso en Button op de vierde plaats en weet dat hij de race misschien zelfs nog kan winnen. Bij de herstart neemt Raikkonen kordaat het voortouw, terwijl Alonso Button en Fattle in zijn nek heeft hijgen. Ronde na ronde probeert Fattle op het lange rechte stuk met behulp van DRS en zijn langere zevende versnelling in de slipstream te komen, maar doordat Button ook DRS kan gebruiken, lukt het niet. In de slotfase versnelt Alonso en rijdt hij naar de staart van Raikkonen. Button is op zichzelf aangewezen en laat zich met de vlag in zicht toch nog verrassen door Fattle, die zodoende nog naar het podium rijdt. Een geweldige prestatie, maar wat zat het hem toch allemaal mee. In ieder geval beperkte Fattle zijn verlies op Alonso tot drie punten en hield hij nog een voorsprong van tien punten over voor de laatste twee races.

 

De overwinning van Raikkonen is volledig verdiend. Hij maakte een goede start en reed verder gewoon snel en foutloos. Eenmaal aan kop controleerde hij de race. Het is het team van Lotus ook meer dan gegund: ze waren dit seizoen al een paar keer heel dicht bij de overwinning gekomen, maar nu viel alles een keer op z'n plaats, juist in een fase waarin ze de aansluiting met de top leken te verliezen.

 

De overige punten werden gepakt door de stille krachten: Pastoor werd vijfde, voor Co Biaggi, Massa, Senna, DRS'ta en Ricciardo, die Shoeface ternauwernood van het laatste punt afhield. Al met al was het publiek de grote winnaar in deze geweldige race, die in zijn eentje meer spektakel bood dan alle voorgaande races op het Jasmarina-Circuit.

Duel der middenmoters eindigt onbeslist

BSG pakt punt tegen HMC

De competitiestart van BSG en HMC vertoonde grote gelijkenissen: gewonnen van De Stukkenjagers en verloren van een ploeg in het linkerrijtje (Rotterdam voor BSG, Apeldoorn voor HMC.) Met 2 matchpunten en een doelsaldo van -1 stonden de tientallen in de middenmoot van de meesterklasse. Ook in Bussum hielden de ploegen elkaar in evenwicht.

 

In de meesterklasse anno 2012 zijn de teams in twee groepen onder te verdelen: de teams die voor het kampioenschap gaan, zoals landskampioen Voerendaal, En Passant, Apeldoorn en eventueel Rotterdam. De overige teams, waaronder BSG, strijden tegen degradatie. Op papier zou HMC ook in de eerste groep thuishoren en dus is hun huidige klassering wat teleurstellend. Tegen BSG kon de ploeg uit Den Bosch echter niet over topgrootmeester Daniel Fridman beschikken, een flinke aderlating. Het beloofde een spannende wedstrijd te worden en dat werd het ook.

 

BSG kende natuurlijk ook een personele tegenvaller, eentje van permanente aard. Gelukkig kon Der Alexander ook deze wedstrijd meespelen. BSG was dus wel op volle oorlogsterkte, vastberaden om zich te revancheren voor de nederlaag van vorig seizoen. De wedstrijd begon echter vredelievend. Robert Remise Ris kwam net als vorig jaar Roi Miedema tegen en deelde gauw het punt. Na afloop was hij erg kritisch op zichzelf: hij vond dat zijn tegenstander te gemakkelijk zijn openingsproblemen had kunnen oplossen. Daarmee lagen we een halfje achter op het schema van vorig jaar. Ook FM Henk speelde remise. Slecht in vorm, matige stelling, even aan de nederlaag geroken... De puntendeling kwam hem niet zo verkeerd uit.

 

Ewood zette BSG op voorsprong door Twan Burg alle hoeken van het schaakbord te laten zien. De zwartspeler verprutste de opening en werd vervolgens hard toegetakeld. Het was met recht de overwinning van de dag. Beertje Large hield Jeroen Bosch op het kopbord in bedwang. De witspeler had het idee dat hij een gevaarlijk initiatief had, de zwartspeler dacht dat hij de betere kansen had vanwege zijn pluspion. Zoals gewoonlijk lag de waarheid in het midden, want wit had best wel wat meer dan net genoeg compensatie voor de pion, maar Large verdedigde zich nauwkeurig naar remise.

 

Minder voorspoedig verging het Tea Lanchava tegen Jasper Broekmeulen. Een onorthodoxe openingsopzet leidde al gauw tot een bizarre stelling met tegengestelde rokades en wederzijdse kansen. De Nederlands Kampioene leek een gevaarlijkere aanval te hebben, maar Broekmeulen was beter in het waarnemen van zijn kansen, waardoor het kwartje op dit bord helaas de verkeerde kant op viel.

 

Zodoende was de stand weer in evenwicht en moest de winst in het eindspel behaald worden. Dat lukte Alexander van Beek tegen Niels Ondersteijn helaas niet. Hij had weliswaar een pluspion, maar daarmee kon hij in het toreneindspel geen enkele vuist maken, dus werd het remise. Ton van der Heijden kwam na een wilde partij tegen HMC-teamleider René Olthof in een interessant eindspel terecht. Het was de vraag of zijn lichte stukken de zwarte toren de baas konden zijn. Voordat het echt leuk werd, liet de zwartspeler zijn toren tussen zijn eigen pionnen verstrikt raken, wat onmiddelijk tot verlies leidde.

 

Dat Frank Erwich van David van Kerkhof zou verliezen, daar twijfelde niemand meer aan voor de tijdcontrole. De topscorer van BSG stond een kleine kwaliteit en een pion achter bij vreselijke stelling. Hij wist zich echter terug te knokken, of Graveyard liet hem glippen, want uiteindelijk bereikte hij een theoretische remisestelling. Iets met een toren tegen pion. Helaas ging hij op het eind alsnog de mist in en verloor.

 

Het stond 4-4 en er waren nog twee eindspelen bezig. Grote Beer stond de hele tijd wat minder in een toreneindspel tegen Benjamin Bok. Met goed spel was het misschien remise te houden, maar in de praktijk slaagde zelfs Berelowitsch er niet in. Dus moest alles komen van Behirder. Als 1900-speler dagdroomde hij er vroeger al van om later, als hij groot en sterk was, in een moeilijk eindspel het beslissende punt binnen te halen. Nou, dat is de laatste jaren redelijk vaak gebeurd. Na een mislukte opening had geen hond ergens nog op gerekend, maar in tijdnood tastte tegenstander Geert van der Stricht mis en kwam hij zelf opeens in een vervelend eindspel. De juiste verdediging werd niet gevonden en dus ging na bijna zes uur spelen ook nog het halve punt de prullenbak in. Zodoende eindigde het duel BSG - HMC enigszins verrassend in een gelijkspel. De plussen en minnen hielden elkaar redelijk in evenwicht, dus al met al was het verdienstelijke resultaat ook wel verdiend. Over drie weken mag BSG naar Groningen, dat vrij laag op de ranglijst staat. Dat wordt een belangrijk duel en hopelijk doet BSG het dan beter dan vorig jaar.

 

BSG (2333) - HMC (2345) 5-5

1. L Ootes (2358) - J Bosch m (2371) ½-½
2. R Ris m (2388) - R Miedema m (2363) ½-½
3. A Berelowitsch g (2565) - B Bok m (2530) 0-1
4. E de Groote (2354) - T Burg m (2498) 1-0
5. A van Beek m (2307) - N Ondersteijn f (2317) ½-½
6. T Lanchava m (2320) - J Broekmeulen f (2425) 0-1
7. H van der Poel f (2242) - T Verhoeven (2197) ½-½
8. J de Groote (2150) - G van der Stricht m (2382) 1-0
9. F Erwich f (2361) - D van Kerkhof (2290) 0-1
10. T van der Heijden (2280) - R Olthof (2077) 1-0

Ruttes kopzorgpremie

Wat waren ze blij: in een razend tempo werd het kabinet Rutte II geformeerd. Met alle plezier deden de coalitiepartijen de grootste concessies, waarvan de beperking van de hypotheekrenteaftrek en de inkomensafhankelijke zorgpremie de meest in het oog springende waren. Vooral in dat laatste punt stonden de coalitiepartijen zwak en dus ging de oppositie fel tekeer tijdens het formatiedebat. Hondje Geert blafte een paar keer, Buma nam het als een echte Obama voor de middeninkomens op, terwijl de SP het niet fair vond dat de allerhoogste inkomens buiten schot bleven. Opmerkelijk was dat de felle houding van de D66, de regeringspartij aan de zijlijn, dat in de zorgpremie een goede mogelijkheid zag om zichzelf te profileren.

 

De media pikten het op en plotseling had niemand het meer over iets anders dan de zorgpremie. Plotseling kreeg het ideale huwelijk tussen de VVD en de PvdA een fikse tegenvaller te verwerken. De VVD-achterban roerde zich, kiezers voelden zich bedrogen en angstige burgers voorzagen een flinke aanslag op hun huishoudbudget. Ze wisten niet goed wat de nieuwe plannen voor ze betekenden en door de mist van cijfers doken al gauw de vreemdste indianenverhalen op. Het werd tijd dat iemand duidelijkheid zou scheppen.

 

Vanochtend was Telegraaf-econoom Alex Klein te gast bij Vandaag de Dag. Aan de hand van stapels chocolademunten probeerde hij de gevolgen van de nieuwe maatregelen te visualiseren. Een goed idee om de materie te verhelderen, maar zijn uiteenzetting was op zijn zachtst gezegd tendentieus te noemen. Al snel strooide hij woorden als “Robin Hood” over tafel en gooide daarmee nog meer olie op het vuur van de toch al verhitte zorgpremiediscussie. Vervolgens wist hij nog een paar krachtige antwoorden te formuleren op de halfslachtige tegenvragen van sparringpartner Leonie ter Braak, waardoor het helemaal leek alsof er niks van het plan deugde.

 

Helaas vertroebelen de rechtse media op deze manier de echte discussie. Daarvoor moeten de cijfers erbij gepakt worden. De cijfers laten zich echter niet gemakkelijk doorgronden en daardoor snapt de Jan met de Pet, of de Nederlandse Joe de Loodgieter er niks meer van. Het is natuurlijk ook zwak van de politiek dat ze hun plannen niet duidelijk kunnen uitleggen, maar dat de media vervolgens de zaken opblazen door de consequenties erger doen lijken dan ze zijn, hadden ze ook niet in de hand.

 

Op dit moment is de zorgpremie gemiddeld zo’n 100 euro per maand, ofwel 1280 euro per jaar.  Dat gaat veranderen naar een opstarttarief van 255 euro per jaar in 2014, plus een inkomensafhankelijk tarief. Dat is 11,1 procent voor elke euro die je boven de 19.393 euro per jaar verdient, om boven de 68.000 euro constant te blijven. Hierdoor kunnen de zorgkosten tot een kleine vierduizend euro hoger oplopen dan in de huidige situatie; dat is een enorm bedrag.

 

Daar staan de belastingverlagingen tegenover. De inkomstenbelasting verandert van 37 procent in de eerste schijf en 42 procent in de tweede en derde schijf naar een constant tarief van 38 procent. Hierdoor worden juist de middeninkomens gecompenseerd. Het belastingvoordeel loopt op tot ruim 1200 euro op jaarbasis voor de hoogste tarieven. Tot een jaarinkomen van 30.000 euro voelt u geen pijn van de nieuwe maatregelen. Daarna loopt het nadeel op tot ruim tweehonderdvijftig euro in de maand voor de hoogste inkomens.

 

 

Totale belastingdruk als functie van het inkomen in de huidige (rode) situatie en de toekomstige (blauwe) situatie, voor zover ik heb kunnen achterhalen. (Versie 2 van 2 november 2012)

 

Wat de materie zo lastig maakt, is dat er te pas en te onpas gebruik wordt gemaakt van de term “modaal inkomen”. Het lastige hieraan is dat dit een gezinsinkomen is, terwijl de zorgpremie op het individuele inkomen is gebaseerd. Deze dingen zijn moeilijk uit elkaar te houden. Een middagje stoeien met CBS-cijfers (van 2010) leverde de volgende conclusies op:

• Het gemiddelde inkomen per Nederlander is zo’n 22.000 euro per jaar
• Werkenden verdienen meer (een kleine 35.000 euro per jaar)
• De niet-werkende beroepsbevolking verdient minder (zo’n 18.000 euro per jaar)
• De rest is te jong of te oud om te werken
• Inderdaad, zoals Alex Klein zei, verdient slechts zo’n 20 procent van de mensen meer dan 33.000 euro per jaar (een “modaal” gezinsinkomen)
• Slechts zo’n vijf procent verdient meer dan 55.000 euro per jaar

Kortom: de meeste mensen gaan er eigenlijk op vooruit door de plannen. De vraag is natuurlijk of een dergelijke herverdeling te prefereren is, maar dat is een politieke keuze die de VVD nota bene heeft willen maken. Respect daarvoor. Het voordeel van de inkomensafhankelijke zorgpremie is dat het belastingstelsel eenvoudiger kan worden gemaakt. De inkomstenbelasting gaat ook omlaag, wat economisch gezien fijn is (belasting op consumptie wordt als economisch verstandiger gezien), maar dat voordeel wordt weer teniet gedaan doordat de zorgkosten nu als een soort verkapte inkomstenbelasting fungeren.

 

Het vreemde aan de zaak is dat iedereen om de gestegen maandlasten klaagt, terwijl er mogelijk veel ernstigere bezwaren zijn: de inkomensafhankelijke zorgpremie zou in strijd zijn met EU-regels, doordat er minder concurrentie komt bij zorgverzekeraars.  Laat de discussie daar vooral over gaan. In ieder geval zijn er een hoop kopzorgen dus voor Rutte, die de plannen vooralsnog door lijkt te gaan zetten, alle kritiek ten spijt. Het alternatief is weer terug naar de onderhandelingstafel om de PvdA tevreden te stellen. De vraag is welk heilig VVD-huisje het dan moet ontgelden. Toch vraag ik me af of de coalitiepartijen zich niet een heleboel kopzorgen hadden kunnen besparen door de zorgkosten ongemoeid te laten en gewoon de belastingen aan te passen om (ongeveer) hetzelfde netto-effect te krijgen.

Herinneringen aan Leon Pliester

Vanmiddag was de crematie van mijn oud-schaaktrainer Leon Pliester. Ik was een van de vele aanwezige BSG'ers. Nog een keer werden herinneringen opgehaald en leerden we nieuwe dingen over hem. Leon was voor velen waarschijnlijk een groot raadsel, want hij was niet zo spraakzaam. Over zijn eigen leven vertelde hij weinig en hij was erg onverschillig over zijn eigen gezondheid. Toch waren er momenten dat hij wel van zich liet horen. Als iets hem niet beviel, kon hij behoorlijk fel reageren. Een goed voorbeeld hiervan is een gebeurtenis op het Pinkstertoernooi van 2007, waarin hij volgens getuigen hard uitviel naar een onsportieve jeugdspeler. Enige maanden na het voorval berichtte Melmak op Utrechtschaak:

 

"Dat Tobias Kabos in totaal verloren stelling doorspeelde tegen Stefan Vosshard, om hem uiteindelijk nog te kunnen winnen op tijd, vonden sommigen al niet zo sportief.  Maar zijn gedrag na de partij was uiterst onsportief. Niet alleen ik, maar ook Dhr. Pliester sprak er schande van en verklaarde dit zelfs nog nooit op topniveau meegemaakt te hebben. Stefan was er flink ziek van en heeft zich toen ook teruggetrokken uit het toernooi."

 

Jammer genoeg heb ik dit niet uit eerste hand kunnen vertellen, maar het geeft denk ik wel aan hoe onrecht hem kon raken. Een van zijn mooiere quotes beet hij Coen van der Heijden toe in de wedstrijd BSG - VAS. Leon had gauw remise gespeeld tegen Rob Hartoch en moest die middag lijdzaam toezien hoe zijn reisgenoot een geweldige stelling geleidelijk aan verspeelde. In de analyse riep hij verontwaardigd:

 

"Als je niet naar dameruil hebt gekeken, dan is er iets helemaal mis met je!"

 

Ook in de kampioenswedstrijd tegen Zukertort was hij op dreef. Verbaal dan, want na een lange partij kwam hij niet verder dan een benauwde remise, maar zijn quote mocht er zijn:

 

Leon is de laatste tijd best wel een kwebbelkous geworden. Toen zijn tegenstander hem iets te drinken aanbood, zei Leon: "Maar dan doe ik wel eerst even een zet, ghe ghe!", waarna hij gauw Pd5-f4 deed. Toen bood hij zijn tegenstander zelf maar een drankje aan.
 

Toch waren deze quotes niks vergeleken zijn schrijfsels. In het clubblad van BSG viel hij al op met enkele gedegen analyses en een mooi geschreven oproep aan zijn clubgenoten om langer na te denken. Concentratie was het sleutelwoord in dit betoog. Kennelijk was het voor BSG overtuigend genoeg om vanwege het lawaai papieren bekertjes te gebruiken aan de bar. Maar de spelers overtuigde hij er niet mee om langzamer te spelen: nog steeds blijven de zwakkere spelers in de interne competitie in een moordend tempo stukken weggeven.

 

Nee, een echte parel was het originele verslag van de wedstrijd BSG - HSG in 2008. BSG was kansloos tegen de kampioensploeg en verloor met dikke cijfers. Leon stuurde het verslag naar het ter ziele gegane tijdschrift Schaaknieuws (sterker nog: zijn artikel staat in de laatste editie van het blad.) Aangezien de auteur en het blad niet meer bestaan, denk ik niet dat iemand het erg vindt dat ik het artikel hier plaats:

BSG - HSG
 

(Door broeder Godfried)

 

Ja, dat was een vreemde geschiedenis, waar dhr. Pliester aan refereerde in SNS 18. Dhr. Bouwmeester beschreef die reeds in Prisma Schaakboek deel 2. Laat mij u verder inlichten.
Ik ontmoette eerst twee heren, die door rampspoed waren getroffen. De eerste verloor zijn bedrijf, de tweede zijn vrouw. Met enige herderlijke woorden heb ik hun leed kunnen verlichten. De derde schreiende man, die ik trof, bleek een schaakmeester die zijn partij had verloren. Ik stond met mijn mond vol tanden, en kon niets anders doen dan hartstochtelijk meehuilen. Daar had men mij op het seminarie niets over meegedeeld.
Terug in het klooster besefte ik dat er veel geleden werd onder de beoefenaren van de edele schaaksport. Ik meende een gat in de pastorale markt ontdekt te hebben! Als ik mij nou verdiepte in het schaakspel, zou ik overal lijdende spelers kunnen troosten en veel pijn verzachten. Als het Zijne Heiligheid behaagt, zou ik wellicht patroonheilige der schakers kunnen worden.

Ach, ik was jong, en gaf mij over aan ijdelheid en het najagen van wind, met mijn hovaardige bespiegelingen. Ik bleek weinig talent te hebben voor uw moeilijk spel, en het was slechts door vele, vele jaren van monnikenwerk dat ik enigszins het niveau wist te bereiken waarop ik mij aanmatig een begrijpend oor te kunnen zijn voor het geweeklaag der schakers. Na het bestuderen van vele schaakboeken, tijdschriften en de laatste jaren ook databases, besloot ik het er weer eens op te wagen.

Zo liep ik in Bussum door het park, toen ik onverhoeds een wenend persoon ontwaarde, gezeten op een bank. Het bleek - hoe wonderlijk zijn Gods wegen - de bovengenoemde heer Leon Pliester te zijn. Ik vroeg hem naar de reden van zijn ongerief.
LP: “Ik speelde tegen Erwin L'Ami. Gezien diens Olympiadeverplichtingen werd vooruit gespeeld, met een versneld speeltempo. Ik kwam goed uit de opening, maar dat verwaterde. In tijdnood had ik het zwaar, maar hield het hoofd koel, waardoor ik een eindspel wist te bereiken met twee pionnen voor de kwaliteit.”
BG: “Dat moet toch voldoende zijn.”
LP: “Vast wel, maar aangezien de dames nog op het bord stonden, bleef hij vervelende dingen dreigen en in de weinige bedenktijd die ik had kon ik die niet allemaal het hoofd bieden.”
BG: “Ja, de geest is gewillig, maar het vlees is zwak.”
LP: “Ach, laat ik mij niet achter zwak vlees verschuilen. Ik boette nog een pion in, en toen werd ik weggeschoven.”
BG: “Ach, hoe treurig is dit alles. Maar zo te horen hebt u zich kranig geweerd, en tegen een tegenstander van formaat is zo'n nipte nederlaag geen schande. Maar zoals Noach de zondvloed overleefde, zal u ook deze ellende kunnen doorstaan. Veel bidden, goed slapen en rusten zal u ongetwijfeld goed doen.”
LP: “Vast en zeker, maar ik kan dit nog niet uit mijn systeem zetten, want ik word geacht een stukje te schrijven voor Schaaknieuws over deze teamwedstrijd.”
BG: “Is het heus! Ach, broeder, laat mij deze schone taak van u overnemen. Het zal mij een eer zijn een bijdrage te mogen leveren dit hoogstaande tijdschrift, waar ik sinds mensenheugenis ben geabonneerd.”
En zo is het gekomen dat ik heden uw scribent ben.

 

Niet lang daarna trof ik een verstilde figuur aan, die met een blik op oneindig in de verte leek te staren. Geen twijfel mogelijk, dit was een schaker die zijn zonden aan het overdenken was. Het bleek Ton van der Heijden te zijn.
TvdH: “Ik kreeg een variant op het bord die ik normaal gesproken goed ken, maar toch ging er iets mis. Ik wikkelde af naar een toreneindspel, maar dat bleek niet te houden. Maar wat had ik dan wel moeten doen?”
Ik wees hem erop dat het pad naar de overwinning smal en vol hinderlagen was, en breed de weg die naar de afgrond leidt. Dit stelde hem gerust, maar hij bleef zoeken naar de concrete zettenreeks naar dit smalle pad.

Ik vervolgde mijn wandeling totdat ik opgeschrikt werd door vreemde geluiden uit het struikgewas. “Oliebol!”, “Maar wat doe je hierop?”, “Wat ben jij toch een appelflap!”
Het bleek de gebroeders Ewoud en Jesper de Groote te zijn, die met een zakschaakspel hun verschillen in strategisch inzicht aan het uitvechten waren. Ik vroeg naar de partij van Ewoud:
EdG: “Ik moest vooruitspelen tegen Daniel Stellwagen. Ik bereikte uiteindelijk een theoretische remisestelling, maar door het versnelde tempo vond ik de remiseweg niet. Ergens werd het zelfs drie keer dezelfde stelling, maar ik kon niet claimen, want ik noteerde niet meer”.
BG: “Dit is heel triest, maar met zwart zo dicht bij de remise te zijn tegen zo'n gerenommeerde speler bewijst dat de Vader in de Hemel u toch gezegend heeft met het nodige talent. Verstop dit niet onder de korenmaat en vroeg of laat zal u oogsten wat gezaaid is”. “En welk een tegenspoed was uw lot, broeder?”, vroeg ik aan de ander.
JdG: “Ik offerde een pion voor activiteit, tegen Dennis de Vreugt”.
BG: “Heel goed! Hecht u niet bovenmatig aan het materiële”.
JdG: “Maar uiteindelijk bleek zijn paard op e4 minstens zo sterk als de mijne op b5, en was zijn c-lijn nuttiger dan mijn f-lijn”.
BG: “Dat is betreurenswaardig. Ik kan slechts hopen dat deze ervaring louterend werkt, en dat u inspiratie put uit de nieuwe inzichten die u opgedaan heeft”.
Getroost door mijn woorden sloten de broers vrede en analyseerden eensgezind verder.

 

De volgende persoon die ik trof op mijn wandeling door het park was Vincent Rothuis. Hij snikte hartverscheurend.
VR: “Ik speelde een Gesloten Spanjaard tegen Ruud Janssen. Toen de stelling geopend werd, verrekende ik me, en bleef materiaal achter”.
BG: “Ach, broeder, trekt het u toch niet zo aan. De weg naar de top is bezaaid met doornen, en de Satan bestookt de zoeker onophoudelijk met verleidingen, waar wij soms voor bezwijken. Maar gelijk ook de Verloren Zoon niet bleef zitten in de mest der ellende, wendde hij zich tot de Vader en werd weer in Zijn gunst opgenomen. Zo zal het hemelse geluk ook uw deel worden”.
Ik weet niet of hij helemaal begreep wat ik zei, maar het werkte wel, en getroost ging hij heen.

 

Daarna ontmoette ik een getormenteerde ziel die zich voorstelde als Lars Ootes. Hier volgt zijn historie.
LaO: “Rond zet 30 zag het er nog niet zo slecht uit, maar hoewel mijn opponent, Friso Nijboer, in tijdnood was, wist hij toch actief te worden. Zijn slechte loper ging van c2 naar d5, zijn paard kwam op e5, zijn toren viel binnen over de b-lijn en uiteindelijk sloeg hij op f7”.
BG: “Dit klinkt als het opensplijten van de Rode Zee. Dat komt niet vaak voor. Wie zal het u euvel duiden. Er staat immers geschreven: “Al wie zonder zonden is, hij werpe de eerste steen”. Het zijn slechts farizeeërs en huichelaars die u zouden belasteren, maar in de ogen van de Vader in de Hemel zijt gij nog steeds een kind Gods”. Hij stond op en ging huiswaarts, met een gelukzalige uitdrukking op zijn gelaat.
Ik moet toegeven dat ik me gesterkt voelde door deze ervaringen, en meende dat ik inmiddels de vruchten kon plukken van het zaaiwerk dat ik vele jaren geleden in mijn akker der wijsheid heb geplant. Ach, sinds het paradijsverhaal weten wij dat het plukken der vruchten een riskante onderneming is. De hoogmoed kwam dan ook voor de val. 

Ik was op veel voorbereid, maar niet op vier schreiende heren, die gebroederlijk op een bankje gezeten hun tranen de vrije loop lieten. De eerste die het woord nam was Coen van der Heijden, en mij met een heel betoog om de oren sloeg.

BG: “Broeder, verwacht niet teveel van mijn voorstellingsvermogen. Laten wij het bord erbij pakken.”

 

CvdH: “Hier speelde ik 29.Pxg7 tegen Zagema. Pakken mag niet, want dat kost materiaal, en daarom speelt hij op mijn onderste rij. Ik dacht lang na om profijt te kunnen trekken van zijn koning die verdwaald is in het open veld, maar besloot uiteindelijk wijselijk eeuwig schaak te geven”.
BG: “Heel verstandig. Er gaat niets boven de eeuwigheid. Laat u niet meeslepen door de verlokkingen die u vals voorgespiegeld worden door de Verleider aller Verleiders!”

“Wie is dat? Zagema? Casanova?”, zei een argeloze jongeman, die Lennart Ootes bleek te heten. “Welnee, hij bedoelt de duivel!”, zei de oudste, een erudiete heer die wij kennen als Hans Ree. Hij ging meteen verder.
HR: “Ik stond wat beter, maar ik kon mijn voordeel niet vasthouden. Mijn tegenstander, Wouter Spoelman, koos voor een tactische uitweg die eveneens eindigde met eeuwig schaak”.
BG: “Ah, wederom eeuwig schaak. Is dat ook uw ervaring?”, vroeg ik aan de twee overige heren.
LeO: “Nee, bij mij werd het een dolle boel.

 

 

Ik was bezig eeuwig schaak te geven, maar besloot toen voor het volle punt te gaan. Dat werd mij bijna noodlottig, want ik verkrampte en zag niet wat ik moest doen, terwijl Henk Vedder steeds beter kwam te staan. We bereikten de volgende stelling:

 

49.Dh3+ Kg8 50.De6+ Kh7 51.Lg5 Tf7 52.Dh3+ Kg8 53.Dc8+ Kh7 54.Dh3+ Kg8 55.Lh6 De5 56. Dc8+ Kh7 57.Le3 Tc7 58.Dh3+ Kg8 59.Ld2 Te7 60.De3 Te6 61.Ka2 Tc6 62.Kb1 Tf6 63.De2 Tf3 64.Dc4+ Kh7 65.Dd5 De7 66.Dd4 e3 67.Pd5 exd2 68. Pxe7 Tf1+ 69.Kb2 d1D 70.Dxd1 Txd1 71.Pxg6 Kxg6 72.a5 Kf5 73.Kc3 Ke6 74.Kc4 Kd6 75.b4 Th1 76.Kb5 Kc7 77.c4 Th4 78.c5 Tg4 79.a6 Th4 80.Ka5

 

 

Ik had nauwelijks meer bedenktijd, en mijn tegenstander nog zat. Toch speelde hij 80... Kc6?? en na 81.b5+ Kxc5 82.a7 Th1 83.Ka6 moest hij in remise berusten.”
BG: “Dit is een wonder! Gelijk Lazarus staat gij op uit de dood. De Heer moet u uwe zonden vergeven hebben. Gij moet wel een godvruchtig en deugdzaam leven geleid hebben!”
LeO: “Eh, als u het zegt, zal het wel zo zijn.”
De vierde man, Henk van der Poel, nam nu het woord.
HvdP: “Vergeleken met dit circus was mijn partij tegen Delemarre eigenlijk maar een bloedeloze toestand. Op zet 18 werd tot remise besloten.”
BG: “Bloedeloos is het pad van de vrede. Heb uw vijanden lief en vergeldt geen kwaad met kwaad. Maar, heren, ik waan mij nu in een Babylonische spraakverwarring. U vieren hebt allen een verdienstelijk half punt gescoord tegen een sterkere tegenstander. En toch tref ik u hier huilend aan. Wat is dan toch de reden van uw hartzeer?”
“Ja, wij hebben remise gespeeld, en meer gedaan dan van ons verwacht moge worden. En toch hebben we verloren. Ons team is met 8-2 ingemaakt, en nu staan we helemaal alleen puntloos onderaan.”
BG: “Vrienden, ik weet niet wat ik zeggen moet. Uw clubliefde ontroert mij. Ik sta met mijn mond vol tanden.”
BOEHOEHOEHOEHOE SNIK SNIK

 

Het was natuurlijk een heel schaaktechnisch verslag, maar dat mag nu even niet deren. Uit het artikel komt naar voren dat Leon in ieder geval iets met religie had en dat werd tijdens zijn crematie bevestigd. Van de schakers nam de clubkampioen van BSG, Theo Slisser, het woord. Hij hield een mooie, lange speech en haalde zelfs nog een quote van mij aan in het jubileumboek van BSG:

 

"Zeker in het eerste jaar was ik onder de indruk van het denken van zo'n sterke speler. Het was een heel verschil met hoe ik het spelletje benaderde. Ik was iemand die schaken meer zag als ganzenbord of monopoly. De ene keer won je, de andere keer verloor je. Door Leon ben ik het spel wetenschappelijker gaan benaderen."

 

Ik voelde me natuurlijk enorm vereerd. Ik moet zeggen dat Vincent Rothuis eigenlijk de bedenker was van die ganzenbordvergelijking. Ik vond in ieder geval het erg mooi verwoord door hem. Het legt duidelijk het verschil bloot tussen meester en amateur: een verschil in toewijding.

 

Naast de openbaringen op de crematie is het vervolgartikel van Johan Hut op Schaaksite ook de moeite waard. Het artikel schetst een uitgebreid portret van de schaker. Het is jammer dat we Leon pas na zijn dood echt hebben leren kennen. Waarschijnlijk geldt dat voor de meeste mensen. Tijdens het leven krijgen ze niet de aandacht en waardering die ze eigenlijk verdienen, simpelweg omdat niemand van hun goede eigenschappen op de hoogte is. Over Leon werd gezegd hoe zorgzaam hij was, dat hij goed voor zijn moeder had gezorgd en na haar overlijden voor haar hondje Whiskey. Dat vind ik dan weer interessant om te horen. Het leek me een mooie gelegenheid om met een eigen quote af te sluiten:

"Terwijl het boven langzaam maar zeker drukker werd vanwege de Algemene Ledenvergadering, kwam Leon ook binnenlopen. Hij had de hond van z’n ma meegenomen. Hij zette een tas op tafel en haalde er een gele mand uit. Hij liet het ding op de grond ploffen. Vervolgens bond hij de riem aan een tafelpoot en probeerde hij het iele beestje in z’n mand te krijgen. Het hondje had er geen zin in, zelfs niet nadat Leon er twee "snoepjes" in had laten vallen. Het ontbrak me aan lef en fantasie om er een grap over te maken."

 

Marten Klouwenbeker, 2008.

Doodgebloed

Het is een treurige conclusie: anno 2012 gebeurt er weinig in de formule 1-races als de weergoden niet meewerken. En dus wint Fattle. Na zijn dominante zeges in Singapore, Japan en Zuid-Korea, was de nummer-1-coureur van Red Bull ook in India veel te sterk voor de rest. De strijd lijkt zowel op de baan als in de WK-stand te zijn doodgebloed, al houdt Alonso dankzij een bekeken tweede plaats nog een miniem kansje op de titel.

 

Het seizoen begon zo veelbelovend, met iedere race weer een nieuwe winnaar, maar na de zomerstop heeft Red Bull de zaakjes op orde gekregen en raast Fattle met een noodgang naar zijn derde wereldtitel op rij. In het door smog geteisterde Boudh International Circuit boekte hij zijn vierde overwinning op rij en voor de derde keer op rij hoefde hij de leidende positie geen moment af te staan.

 

In de kwalificatie werd al duidelijk dat het voor Alonso erg lastig zou worden om bij te blijven in de titelstrijd: de Red Bulls pakten weer eens de eerste startrij, de tweede rij was voor de McLarens en de Ferrari's moesten het slechts doen met de derde startrij. Met Fattle op pole (hij was een fractie sneller dan zijn teamgenoot) en Alonso slechts vijfde, zag het er niet al te hoopvol uit. Hoewel Alonso's achterstand in het WK maar zes punten is, is het moeilijk voor te stellen dat Fattle de laatste Grand Prix niet ook gewoon wint. Alonso is daarentegen sinds eind juli niet meer in de buurt geweest van een zege. Hij moest hopen dat Fattle ook een keer pech zou krijgen, of dat iemand anders the Finger-Man de loef af zou steken.

 

Mark Webber probeert het nog wel bij de start. De Australiër komt verrassend goed van zijn plek en stormt bijna zij aan zij met zijn teamgenoot naar de eerste bocht. Fattle houdt echter gewoon zijn lijn en duikt als eerste de eerste bocht in, terwijl Webber met Button moet zien af te rekenen. Button raakt vervolgens in gevecht met Luis, waarna Alonso beide McLarens op het lange rechte stuk inhaalt. Button vecht zich terug en herovert de derde plek een bocht later, maar lang kan hij daar niet van genieten: terwijl de Red Bulls langzaam aan de horizon verdwijnen, komen eerst Alonso en later Luis hem op het rechte stuk voorbijzeilen.

 

Daarmee hadden we de opwindendste momenten van de race wel weer gehad. Echt heel saai is de race niet, maar opwindend wordt het nooit. Medeschuldige aan het slaapfestijn was bandenleverancier Pirelli, die een conservatieve bandenkeuze hadden gemaakt: ze hadden de hardste (grijze) en een-na-zachtste (gele) banden meegenomen. Die hielden het zo lang uit, dat er van de gebruikelijke pitstopchaos geen sprake was.

 

De pitstops dienen zich pas halverwege de race aan, maar tot veel positiewisselingen leiden ze niet. Vooraan blijft alles bij het oude, al komt Webber gedurende de race steeds verder onder druk te staan van Alonso. De Spanjaard loopt voor de pitstops al op Webber in en zit na de pitstops echt op zijn staart. Als de Australiër ook nog eens zijn KERS verliest, is hij de klos en moet hij zijn waardevolle tweede plaats aan Alonso laten. Het is het maximaal haalbare voor Alonso, al maakt Christian Horny op de pitmuur hachelijke momenten mee als de vonken onder Fattles auto vandaan vliegen. Ook nu stelt het probleem, wat het ook is, niet al te veel voor en dus wint de foutloze Fattle onbedreigd voor de alerte Alonso.

 

Voor de McLarens luidden de pitstops een slotoffensief in. Button, die nog de snelste raceronde zou rijden, ontworstelde zich aan Massa en Raikkonen, die na de pitstops tot elkaar veroordeeld zijn. Een balende Raikkonen moest constateren dat zijn auto wel snel was, maar dat zijn topsnelheid te laag was om de brandstofsparende (!) Braziliaan voorbij te komen. Luis kwam in de slotfase nog akelig dicht bij Webber, maar tot een serieuze inhaalpoging kwam het niet. Dus finisht Webber nog net op het podium, voor de McLarens, Massa en Raikkonen.

 

Best of the rest was Nico Hülkenberg, die zijn bijna failliete team een prachtig cadeau gaf met een doortastend optreden dat goed genoeg was voor een achtste plaats. Grosjean reed een vrij bleke race na een matige kwalificatie. Hij finishte kort achter de Kingfisher van Hülkenberg als negende. Het laatste punt ging naar Bruno Senna, die de hele wedstrijd duels uitvocht en Rosberg in de slotfase buiten de punten drukte. Voor Mercedes, dat Shoeface bij de start al ver zag terugvallen door een lekke band, was het een weekend om gauw te vergeten. Voor de derde keer op rij pakte het sterrenteam van Ross Brawn geen punten. Het enige positieve was dat Sauber, concurrent voor de vijfde plaats in het kampioenschap, er ook geen pepernoot van bakte. Perez was weer eens overijverig en liep na zijn pitstop in een duel met Ricciardo een lekke band op en viel uit. Co Biaggi was het hele weekend nergens. Hij kwam slechts in beeld als hij werd ingehaald en toen hij Pastoor een lekke band bezorgde.

 

Zodoende speelden de banden in het middenveld nog wel een belangrijke rol, net als het DRS, dat het inhalen soms wel erg makkelijk maakte. Al met al kreeg het fraaie Indiase circuit, net als bij de première vorig jaar, niet de spannende race die het verdient. Het formule 1-seizoen van 2012 gaat, net als het vorige seizoen, als een nachtkaars uit. Dat zal de jarige Bernie Ecclestone toch zorgen moeten baren.

Reacties op de dood van Leon Pliester

In de schaakwereld is geschokt gereageerd op het overlijden van Leon Pliester. Hieronder een overzicht van de reacties tot nu toe:

Leon Pliester overleden (Johan Hut op Schaaksite)

De schaakwereld is vandaag opgeschrikt door het overlijden van Leon Pliester.

De 58-jarige internationaal meester overleed dinsdagmorgen in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Daar wachtte hij op een nieuwe lever.

(...)

Ons medeleven gaat in de eerste plaats uit naar zijn vrouw. Ook bij het Bussums Schaakgenootschap, waar hij zowel speler als jeugdtrainer was, zullen ze hem missen.

De komende dagen komen we uitgebreid terug op de rol van Leon Pliester in het Nederlandse schaakleven.

Er komt dus nog meer. Ook Peter Doggers had op zijn internationaal bekende schaaksite Chessvibes een stukje gewijd aan het vroege overlijden van onze clubgenoot. Hij gaf een aanvulling op de informatie op Leons Wikipedia-pagina, plus een verzameling van 25 na te spelen partijen.

Dutch IM Leon Pliester dies at 58 (Peter Doggers op Chessvibes)

Leon Pliester passed away at the age of 58. The Dutch International Master suffered from a liver-illness which had affected his kidneys as well. This was reported by the Dutch Chess Federation today on its website.

(...)

Ook op het bekende schaakforum Utrechtschaak liet men van zich horen. Toch wel grappig hoe poeslief iedereen is. Over doden niets dan goeds, maar toch had er wat mij betreft wel een iets genuanceerder beeld geschetst mogen worden, want als je de onderstaande reacties leest, lijkt het alsof de leukste schaker ooit is heengegaan. Dat was ook niet helemaal waar. Het zal de sociale druk wel zijn geweest.

Johan Hut (journalist): "Voor mij als journalist een leuke schaker, die overal heel open over was."

Gert Pijl (BSG/SOPSWEPS): "Zeer trouw bezoeker van de BSG-clubavond ook. Sterkte aan zijn vrouw die er echt altijd bij was."

Michael Riemens (Groningen): "Hier word ik stil van. Een prachtige speler en hele aardige man is veel te vroeg heengegaan. Sterkte aan de nabestaanden."

Henk Vedder (HSG/En Passant): "Hè wat triest, afgelopen januari ging het al niet best volgens mij. Naast IM en psych een absolute koning van de anagrammen, uit zijn koker kwam onder anderen: Pikettroel, titelkoper, loensreptiel, hondje wil varen en nog veel meer. Hij was erg leuk aan tafel... RIP Leon."

Arno Eliens: "Een mooie kerel, RIP."

Max Viergever (Paul Keres/Zeist): "Ja, erg jammer. Leuke schaker, plezierige tegenstander die zich niet te groot voelde om mindere spelers vriendelijk en met respect te bejegenen."

Jasper Geurink (Unitas): "Ik herinner me nog van vroeger zijn prachtige artikelen in de Schakend Nederland over een 1.e4-repertoire voor wit. En zijn stukje over een verbijsterende 0-0!?! in een scherpe Caro-Kann, Doorschuifvariant, die hij aan Nunn liet zien (die proestend wegliep!); wellicht in het kader van de behandeling van voornoemd repertoire. Kwaliteitsschrijver, sympathieke man achter het bord en zoveel meer, getuige de reacties hier.

Misschien zou een andere IM of GM voor New in Chess op basis van zijn artikelen een hedendaags boekje over 1.e4 kunnen uitbrengen? Ook een beetje als eerbetoon."

Opmerkelijk is dat er vanuit BSG nog weinig reacties zijn gekomen. Wel staat op de BSG-site een nieuwsbericht over Leon, hoewel dat niet veel meer is dan een rommelige verzameling zinnen. Nee, levendiger ging het eraan toe op Facebook:

Ewood: "RIP Loensreptiel :("
- "Waar is de knop "vind ik niet leuk" als je hem nodig hebt?"

- "Ik vond nog een foto uit 2005 (zal wel 2006 of 2007 zijn geweest, red.) met Leon hier in de kamer. Whiskey (de hond) erbij, potje thee en een stel jonge honden (de leerlingen)..."

Lennart Ootes: "Mooie in memoriam van Leon, mijn voormalige teamgenoot en oud-trainer." (Verwijst naar het Chessvibes-artikel)

- "Gecondoleerd! Zwaar verlies van een fijne man!"

Peter Drost:" Leon Pliester: "Bewijs het maar.""

Jean Loulou: "Toch wel schrikken, iemand van je eigen bouwjaar..."

Tot slot nog de eerdergenoemde foto die Jean Loulou had gemaakt op een schaaktraining bij ons thuis:

Foto: Jean Loulou, Facebook. V.l.n.r.: Peter Drost, Leon Pliester, Ashley Krishnasing.

Dat bracht mooie herinneringen terug:

Behirder: "Maar waar is Whiskey?"
Ewood: "Zit die niet onder Leons trui?"

Jean Loulou: "Die lag onder de tafel te vergaan."

Zo is er toch weer een periode afgesloten. De herinneringen blijven, maar we zullen je wel missen, Leon!

Leon Pliester 1954 - 2012

Wat er al een tijdje aan zat te komen, is eindelijk ook gebeurd: BSG 1-speler Leon Pliester is vanochtend overleden. Hij kampte al enige tijd met een leveraandoening. Twee weken geleden ging hij naar Rotterdam voor een nieuwe lever, maar was zijn gezondheid zo ver heen dat alle hulp vergeefs was.

 

In de jaren tachtig was Leon Pliester een van de sterkere schakers van Nederland. In 1982 werd hij Internationaal Meester en in 1990 deed hij mee aan het Nederlands Kampioenschap. Hij wist het schaken aan zijn studie psychologie te koppelen door de ontdekking van het post-titelsyndroom. Ook ontdekte hij veel toepasselijke anagrammen voor bekende schakers. Je kunt wel zeggen dat schaken zijn leven was.

 

In het begin van het competitieseizoen 2004-2005 hadden Ptr, Ewood en ik in de benedenverdieping van het Denksportcentrum een eerste kennismaking met onze nieuwe trainer. BSG 1-teamleider Theo Slisser was in zijn nopjes met de sterke speler die hij bij HSG had weggehaald. Naast zijn inbreng als speler zou Leon ons, de enige jeugdspelers die BSG nog had, trainen. Het doel voor BSG 1 voor dat seizoen was niet bescheiden: in de top drie eindigen en eventueel promoveren. We weten inmiddels hoe het gelopen is: BSG degradeerde dat jaar naar de tweede klasse. Het verblijf in de hoogste achttallenklasse zou uiteindelijk twee jaar duren en geregeld moest Leon zijn klasse laten zien. Een goed voorbeeld was de wedstrijd tegen Hardenberg, waar hij bij een 4-3-achterstand na zes of zeven uur bikkelen het laatste matchpunt veilig wist te stellen. Volgens Emile Wüstefeld, die toen in de vorm van zijn leven verkeerde, was Leon "veel sterker" dan hij. Een frappante uitspraak vond ik dat, hun ratings scheelden maar vijftig punten of zo.

 

In ieder geval ging ik door Leon wel anders naar het schaakspel kijken. Hij benaderde het spel veel professioneler dan ik, hij was veel perfectionistischer. Daarnaast was hij een echte doorzetter, die het graag op een eindspel aan liet komen. Vaak wist hij na vele uren ploeteren een miniem voordeeltje om te zetten in een vol punt. Geduldig loerde hij op een kansje, om dan opeens genadeloos toe te slaan. Jammer genoeg zat er ook een mindere kant aan Leons fanatisme: zo foeterde hij Emile Wüstefeld na het verloren kampioenschap in 2006 zo uit, dat Emile daarna amper meer een schaakstuk durfde aan te raken. We raakten hem in 2008 ook kwijt aan BSG 2 en in 2010 aan SOPSWEPS.

 

Het hoogtepunt van de trainingen kwam in het seizoen 2006-2007, toen naast de Oetoes ook Sissel en de witte profiteerden van de trainingen. Het was een mooie periode voor BSG, dat ineens een hele kluit jongeren in de interne competitie had meespelen. Het kan niet anders of ik moet ook iets van mezelf in dit overzicht laten zien: een partij in de interne dan maar. Het is geen karakteristieke partij voor Leon, maar de partij heeft voor mij veel waarde: het was de eerste keer dat ik een halfje pakte tegen een IM.
 

Aan het eind van het seizoen waren de rollen omgedraaid:

Stelling na 54.g5.

54...Txh4? 55.Tb7+ Kg8 56.Tc7 Tb4 57.b7 1-0.

Door die nederlaag eindigde ik als vijfde in de interne competitie en haalde ik de kampioensvierkamp dus niet. Daarna ben ik nooit meer in de buurt geweest...

Er brak een succesvolle periode aan voor BSG 1, dat tweemaal achter elkaar promoveerde. Het kon niet op met BSG, zo leek het. Toch werd in 2009, na een moeizaam jaar in de meesterklasse, gestopt met de trainingen. Het leek erop dat Large het meest had geleerd van de trainingen, want in de zomer van dat jaar verraste hij vriend en vijand (heeft hij die?) met dodelijk precies schaak. Met drie IM-normen en twee NJK-titels op zak is hij vooralsnog de beste leerling van het stel.

 

Ook in de nadagen van zijn carrière kon Leon nog verbazingwekkend fel van zich afbijten. Zo scoorde hij in het seizoen 2010-2011 7½ uit 9 aan de hoogste borden in de eerste klasse. Hij had een ideale setup gevonden: met zwart speelde hij vaak Berlijns en won hij praktisch altijd het eindspel. Met wit zette hij de zaken rustig op en wachtte hij op een foutje van de tegenstander. Het werkte in ieder geval perfect in de eerste klasse. In de meesterklasse kwam hij er vaak niet aan te pas. Dit jaar begonnen zijn gezondheidsproblemen hem echt parten te spelen. Tijdens het Pinkstertoernooi ging het al niet best. Naast het schaakbord had hij de nodige galgenhumor en zelfspot, maar op het bord wilde hij graag nog vlammen. Zelfs toen het niet meer kon. Iedereen schrok zich kapot toen hij zich vorige maand meer dood dan levend naar de wedstrijd BSG - De Stukkenjagers sleepte. Hij gaf zijn laatste schaakpartij ooit na tien zetten remise. Verstandig. Toch kon hij het niet nalaten om zich na afloop met mijn partij te bemoeien. Fanatiek tot het einde, gevochten voor wat hij waard is. Nu kan hij eindelijk uitrusten.

 

Leon Pliester

* 20-08 1954

+ 23-10 2012

Hard tegen zacht

Fattle wint troosteloze GP van Zuid-Korea en is nieuwe WK-leider

Na de Grand Prix van Japan werd het duidelijk dat Fattle de beste papieren had in het kampioenschap: hij had dankzij zijn tweede overwinning op rij het momentum, terwijl Alonso voor de tweede keer in vier races niet verder kwam dan de eerste bocht. Ineens was het kampioenschap verder weg dan ooit voor de Spaanse Ferrari-coureur, die nog wel met een kleine voorsprong afreisde naar Zuid-Korea. Maar ook nu was Red Bull dominant en dus deelde Fattle opnieuw een klap uit: hij won onbedreigd en haalde Alonso in op de ranglijst.

 

Kwalificatie

Het was even slikken voor Fattle: het hele weekend was hij de snelste man, maar in de kwalificatie moest hij teamgenoot Webber voor zich dulden. Verslagen door die ongeschoren Australiër met veel te brede kaken, dat kon de jonge Duitser niet hebben. Liever had hij nog Alonso naast zich op de eerste startrij gehad. Dus liep hij de rest van de dag te mokken, zich afvragend hoe het nou kon gebeuren.

 

Gelukkiger waren Luis en Alonso met hun plek op de tweede startrij. Ze waren in de buurt van de Red Bulls gebleven en hadden er alle vertrouwen in dat het in de race beter zou gaan. Achter hen stond de titelkandidaat zonder overwinning, Kimi Raikkonen. Minder voortvarend verliep de kwalificatie voor Jenson Button, die als elfde moest vertrekken.

 

Race

Nog marginaler is Buttons rol in de race: in de tweede bocht komt hij Co Biaggi tegen, die knullig tegen hem aanrijdt en ook meteen Rosberg uit de race rijdt. Van local hero naar zero: na zijn schitterende optreden voor eigen publiek had Co Biaggi heel wat uit te leggen. Ook teamgenoot Perez gaat zich wat te buiten bij de start, maar de schade blijft beperkt tot wat flapjes aan zijn voorvleugel.

 

Vooraan heeft Fattle meteen wraak genomen op Webber door als eerste de eerste bocht in te duiken. De Australiër kwam wat moeilijk van zijn plek en dat zorgt voor gedrang in de eerste bocht. Alonso wurmt zich langs Luis, terwijl Massa naar de vijfde plek oprukt, voor Raikkonen. De volgorde blijft lange tijd onveranderd. De top zes rijdt weg bij Hülkenberg, die de voorzichtige Grosjean bij de start had verschalkt. In het middenveld zijn de Toro Rosso's bezig met een inhaalrace: de Williams' worden achter elkaar te grazen genomen: eerst de goed gekwalificeerde, maar slecht gestarte Pastoor en daarna de slecht gekwalificeerde, maar goed gestarte Senna.

 

Op een kwart van de raceafstand worden de eerste pitstops gemaakt. Luis komt als eerste binnen, met in zijn kielzog Hülkenberg en Grosjean. Ze verwisselen hun zachte banden voor de hardere banden. Een ronde later komen Webber en Massa binnen en weer een ronde later Fattle en Alonso. Luis, Massa en Raikkonen moeten zich nog wel langs Perez knokken, waarna Luis het zelf voor zijn kiezen krijgt. Al spoedig klaagt hij over wegliggingsproblemen op zijn tweede bandenset. De Ferrari's vliegen daarentegen. Massa gaat Luis eenvoudig voorbij en probeert met Alonso het gat naar Webber te dichten. Ondertussen weet Luis Raikkonen nog wel af te stoppen, totdat hij halverwege de race opnieuw nieuwe banden laat omleggen.

 

Koploper Fattle heeft inmiddels een dikke voorsprong op Webber en er lijkt niets meer fout te kunnen gaan voor hem. Maar ook hij heeft kleine problemen: op versleten banden verremt hij zich hevig, waarna het team hem wat paniekerig naar de pits roept. De laatste serie pitstops is in volle gang.

 

Ondertussen is Luis door zijn problemen teruggevallen naar de zesde plek. Hij moet zuinig zijn met de banden en krijgt Grosjean en Hülkenberg al snel in zijn kofferbak. Grosjean had Hülkenberg bij de pitstops ingehaald, maar als hij met Luis in gevecht is, gaat de Duitser zowel hem als Luis in een beweging voorbij. McLaren verandert direct de tactiek en vertelt Luis dat hij moet aanvallen: hij zou nog een derde bandenstop moeten maken. Door de inconsequente strategie valt Luis bij zijn laatste pitstop terug tot de tiende plek, nog achter de Toro Rosso's. Wel kon hij zijn laatste stint op de superzachte banden rijden, waardoor hij nog iets van zijn troosteloze race kon maken. Zelfs dat lukt niet, want de op een negende plek rondrijdende Vergne is een te groot obstakel. De Franse Toro Rosso-rijder krijgt vlak voor het einde de achtste plek cadeau van teamgenootje Ricciardo. Die heeft eveneens weinig moeite gekleurde Brit achter zich te houden, zeker als er nog een lap kunstgras aan de McLaren blijft plakken. Met pijn en moeite trekt Luis de tiende plek over de streep, net voor de aanstormende Perez.

 

Vooraan rijden de Red Bulls tegen de wil van het team in de ene na de andere snelste ronde. De banden houden het en de techniek ook, dus wint Fattle voor Webber. Alonso wordt nog derde, met Massa de hele race in zijn kielzog. Raikkonen wordt kleurloos vijfde, terwijl Hülkenberg een fantastische zesde plaats behaald voor het bijna failliete Force India. Grosjean wordt zevende, voor de Toro Rosso's van Vergne en Ricciardo. Voor Mercedes en Williams was het, net als voor McLaren, een race om heel gauw te vergeten: Shoeface eindigt achter DRS'ta als dertiende, nog voor de Williams'.

 

Wie houdt Fattle nog tegen?

Ondertussen was Fattles humeur weer opgeklaard en kon hij iedereen weer vrolijk zijn vingertje laten zien. Hij weet het ook: de strijd tussen de twee tweevoudig wereldkampioenen is een gelopen race. Het is hard tegen zacht, want waar de Ferrari dit jaar geen deuk in een pakje boter rijdt, is er ook niemand meer die Fattle nog kan afstoppen.

Lachen, gieren, brullen

Een tijdje terug had ik een wedstrijdje georganiseerd wie de leukste dialoog bij een stripje kon bedenken. Voor die stripjes kies ik dan bekende TV-reclames uit, die ook op Youtube zijn terug te vinden. Daar maak ik wat screenshots van en die zet ik dan online. Niet erg creatief dus. Voor de creativiteit heb ik de lezers nodig en die stelden de vorige keer niet teleur. Vandaag staat er een autoreclame op het programma. Het is zeker niet de beste reclame ooit, maar ik weet zeker dat jullie er iets mee kunnen. Maak er wat moois van!

 

1.

 

2.

3.

 

4.

5.

6.

7.

8.

 

Jullie hebben nog tot het eind van volgende week de tijd. Voor inspiratie: zie het origineel en de Nederlandse uitvoering van de reclame.