BSG verslaat koplopers

Het klaroengeschal van de Gooise Karavaan bleef achterwege, maar had niet misstaan voor de toppers die in het Denksportcentrum werden gespeeld. Op de verjaardag van teamleider Edwin Baart mocht BSG 1 het in de meesterklasse opnemen tegen de verrassende koploper HMC, terwijl BSG 2 voor de koppositie vocht tegen aartsrivaal HSG.

Een mogelijke kampioenswedstrijd en een derby: dat wilde de Gooi-en-Eemlander niet ongemerkt voorbij laten gaan, dus stuurden ze een fotograaf. Zo word je als club misschien nog bekend in de regio! Het was lang geleden dat de KNSB-teams van BSG allebei een koploper op bezoek kregen. De laatste keer dat dat gebeurde zat Leon Pliester een lang eindspel uit te melken tegen Rob Schoorl, die destijds voor Purmerend speelde en tegenwoordig voor HMC uitkomt, al was hij ditmaal slechts op bezoek.

De meesterklasse is dit jaar enorm spannend. Torenhoge titelfavoriet En Passant veegde aanvankelijk de vloer aan met de concurrentie, maar de laatste ronden zijn ze lelijk van de kook. Het gevolg is dat teams als HMC, Charlois en BSG zowaar meedoen voor het landskampioenschap. Na jarenlang vechten tegen degradatie is dat vooral voor BSG een hele sprong voorwaarts. Tegenstander was HMC, dat door een relatief licht programma boven was komen drijven en kosten noch moeite spaarde om het kampioenschap binnen te halen.

Vergelijkbaar was de situatie voor BSG 2, dat tegen HSG vocht. Nog geen drie jaar geleden speelde BSG 1 tegen HSG in de meesterklasse, maar na drie opeenvolgende degradaties was nu BSG 2 aan de beurt. Het nog ongeslagen HSG stond twee matchpunten en vier bordpunten voor op BSG 2 en nog anderhalf meer op dark horse Oud Zuylen. HSG zou bij winst al bijna kampioen zijn; BSG moest winnen om kans te houden.

De tactiek van BSG 2 was om in de witpartijen flink te scoren en om met zwart de poort dicht te houden. Dat lukte vooral aan de laagste borden erg goed. Een grote meevaller was de overwinning van Tom op Pinda aan het laatste bord. Chris hield Candy aan bord 7 keurig op remise en aan bord 6 won Coen van Johan Lindeman. Als klap op de vuurpijl won Ruben een eindspelletje van Herman van Engen. Daar zag het na de opening nog niet naar uit, maar toen hij een machtig paard op g5 kreeg, waren de bordjes verhangen en trok hij de vis keurig op het droge.

Man of the match: Ruben Hilhorst. Afbeelding: BSG

Dat waren wel erg veel succesverhalen. Kon HSG dan helemaal niks terugdoen? Zeker wel. Aan het eerste bord won de bij BSG bekende Carol-Peter Gouw al na dertien zetten een stuk tegen Sjoerd. De verliezer klaagde dat hij een verkeerde zet in de opening had gespeeld. Kennelijk had hij na zijn brutale tussenzet ...Pd4 wits dame-achteruitzet Dd1 gemist, waardoor hij ineens op de d-lijn een stuk kwijtraakte. Ook geen succes was er voor Theo, die Kees Nagtegaal, de sterkste speler aan Hilversumse zijde, tegenover zich kreeg. Hij leek wat minder te staan, maar ik heb niet helemaal meegekregen hoe hij nou echt verloor.

En het Apenhoofd dan? Dat was nog lang bezig om een ingewikkeld eindspel met een ongelijke materiaalverhouding uiteindelijk nog te winnen. Vrij plotseling viel de zwarte koning ten prooi aan de witte torens. Het stond dus 4½-2½ voor BSG 2. De matchpunten waren in de knip, nu werd het zaak om de achterstand in bordpunten zo veel mogelijk te reduceren. Frans was goed op weg. Na een vreemd gespeelde Fransoos was hij tegen Wim van der Wijk in een dame-toreneindspel met een pion meer gekomen. Zijn stukken stonden actief en de winst leek slechts een kwestie van tijd. Maar zoals zo vaak viel het doelpunt aan de andere kant toen hij miste dat zwart mat in twee dreigde.

Zodoende bleef de schade voor HSG beperkt tot 4½-3½, een uitslag waar beide teams niet helemaal tevreden mee zullen zijn, maar ook niet geheel ontevreden. HSG heeft nog steeds de beste kansen op het kampioenschap en BSG 2 zal de laatste twee wedstrijden overtuigend moeten winnen om nog aanspraak op een verblijf in de tweede klasse te kunnen maken.

BSG 2 (2092) - HSG (2093) 4½-3½

1. S Drent (2038) - CP Gouw (2029) 0-1

2. J de Groote (2181) - D Bes (2088) 1-0

3. T Slisser (2086) - K Nagtegaal (2253) 0-1

4. F Borm m (2224) - W van der Wijk (2152) 0-1

5. R Hilhorst (2064) - H van Engen (2055) 1-0

6. C van der Heijden (2107) - J Lindeman (1998) 1-0

7. C Kooijman (2021) - K Harmsen (2090) ½-½

8. T de Ruiter (2018) - V Pandelaar (2078) 1-0

Ook BSG 1 kende een voorspoedige middag. Tegen het tot de tanden toe bewapend HMC hadden ze over geluk niet te klagen. Mede dankzij een totaal bemazzelde overwinning van Ton en een gedegen remise van invaller Remmelt (die weer niet voor het tweede kon spelen) trok het team aan het langste eind: het werd 5½-4½. Niet slecht tegen een team dat over de hele linie ruim 100 elopunten sterker was. Doordat En Passant opnieuw verloor, gaat BSG nu aan kop met Charlois. De feestelijke dag eindigde zo dus helemaal feestelijk.

Dromen worden werkelijkheid

Al in het begin van de competitie werd er zowel bij BSG als HSG reikhalsend uitgekeken naar het onderlinge treffen in de slotronde van de meesterklasse. BSG wist dat dit HSG, dat zijn sponsor en een hoop sterke spelers was kwijtgeraakt, te verslaan was. Een unieke kans. En BSG moest ook een keer wat laten zien in de familie. Vorig seizoen was "het kleine zusje" SOPSWEPS al te sterk en tegen de (groot)meesters van HSG werden de competitie- en bekerwedstrijden steevast verloren. Het werd tijd om "de grote broer" een keer terug te pakken. Helaas begon BSG zo slecht aan het competitiejaar, dat het onderlinge duel slechts een treurig degradatieduel leek te worden. Na de harde nederlaag in Groningen gingen nog vier duels kansloos verloren. "Desnoods verliezen we de resterende duels ook, als er tegen HSG maar gewonnen wordt", droomde heel BSG toen mismoedig.

Gelukkig keerden de kansen. Tegen Apeldoorn werd een puntje gepakt, waarna de verrassend sterke Stukkenjagers werden geklopt. Mooi, maar niet meer dan dat. Toen het sterke Utrecht opeens werd verslagen, kon er echt gedroomd worden van handhaving. De theoretische kans daarop werd reëel: BSG moest winnen van HSG en dan moest LSG verliezen van Apeldoorn.

Misschien maakte dat vooruitzicht speciale krachten los bij BSG, dat vastberaden was om in de meesterklasse te blijven na de bekeruitschakeling tegen LSG. HSG had z'n krachten ook gebundeld: het team trad met vier (!) grootmeesters aan, om zodoende de kleine buurman te verdelgen. Alleen tegen Groningen kwamen ze dit seizoen sterker op.

De wedstrijd

In Rosmalen bleek BSG bestand tegen de druk. De middag begon rustig met de remise van Ewood tegen Robin van Kampen. In een kansrijke stelling zwichtte hij voor het remiseaanbod van de jonge grootmeester. Misschien had hij door moeten spelen, maar nu was in ieder geval één grootmeester aan Hilversumse zijde geneutraliseerd.

Interessanter waren de ontwikkelingen bij Robert Ris, die aan bord één met zwart tegen Daniel Stellwagen speelde. In de opening haalde hij de zetten door elkaar, maar dat bleef zonder gevolgen. In de partij offerde wit twee pionnen voor gevaarlijk spel, maar Robert wist te consolideren en won. Een geweldig punt en opnieuw werd er een HSG-grootmeester uitgeschakeld.

Ondertussen had Leon aan bord drie verloren van de sterkste speler van HSG, Nikolietsj, terwijl Lenaard in een vreemde partij won van Johan Lindeman, de zwakste speler aan HSG-zijde. Dat hield elkaar dus wel in evenwicht. Op de resterende borden stond BSG er ook goed voor, maar vervolgens ging het in tijdnood mis op de lagere borden. Zo verknolde Ton zijn voorbeeldige stelling in de tijdnood van zijn tegenstander. Hij ging in een penning staan, waarna Henk Vedders slechte stelling opeens achter elkaar won. Een vrijpion leverde de IM tegen wil en dank een nauwelijks verdiend punt op. Ook bij Behirder ging het in tijdnood goed mis, waardoor hij na de veertigste zet eigenlijk geen stelling meer had.

Beter verging het Frans Borm, die in een ingewikkelde theoretische variant een stuk won tegen veel aanval. Tegenstander John Markus gooide de zetten aanvankelijk nog vlug en vastberaden op het bord. Daarna ging hij nadenken en miste hij de boot, waarna hem slechts een verloren eindspel restte. BSG stond dus met 3½-2½ voor.

Degradatiespook waart rond in Leiden

Daarmee kwam de teamoverwinning in zicht, want Large stond gewonnen, terwijl Grote Beer en FM Henk remise moesten kunnen maken. LSG ging op dat moment verliezen, dus daarmee was de veilige achtste plaats ineens wel heel dichtbij. Large won ook zoals verwacht, ditmaal van Jop Delemarre. Met zwart had hij al gauw praktisch spel en dat resulteerde in pion- en partijwinst. FM Henk had inderdaad de remise binnengehaald, terwijl ondergetekende had verloren. Dus moest Grote Beer in een ongelijkelopereindspel met een minuspion de remise binnenhalen tegen Jasser Seirawan. Dat was wel aan hem besteed, dus won BSG de match met 5½-4½, genoeg om nog een jaar in de meesterklasse te blijven. De droom werd werkelijkheid.

Ondertussen kwam het nachtmerriescenario uit voor LSG. Voor de Leidenaren zijn de druiven heel zuur: in de hele competitie hadden ze vijf bordpunten meer gescoord en ook in de onderlinge wedstrijd (6½-3½) waren ze duidelijk de betere. Maar doordat LSG naast de overwinningen tegen BSG en HSG alleen HMC aan de zegekar bond, speelt het volgend jaar slechts in de eerste klasse.

BSG (2313) - HSG (2363) 5½-4½
1. R Ris m (2385) - D Stellwagen g (2624) 1-0
2. A Berelowitsch g (2575) - J Seirawan g (2636) ½-½
3. L Pliester m (2366) - P Nikolietsj g (2652) 0-1
4. E de Groote (2327) - R van Kampen g (2570) ½-½
5. La Ootes (2350) - J Delemarre m (2414) 1-0
6. Le Ootes (2196) - J Lindeman (1992) 1-0
7. T van der Heijden (2278) - H Vedder m (2369) 0-1
8. J Groote (2140) - K Nagtegaal (2172) 0-1
9. H van der Poel f (2265) - W van der Wijk (2121) ½-½
10. F Borm m (2248) - J Markus (2081) 1-0

Domper op de feestvreugde van de overwinning op de grote broer was het vertrek van Lenaard naar het kleine zusje. Daarom een oproep aan alle 2200+-spelers in de regio die in de meesterklasse willen spelen: kom naar Bussum en u wordt met open armen ontvangen!