De formule 1 overspeelt zijn hand

Räikkönen wint openingsrace in Australië

De wereld van het grote geld. Dat is de wereld van de formule 1. Het kost immers bakken met geld om de geavanceerde bolides met hun getalenteerde bestuurders te zien rondrijden. Eindelijk heeft de formule 1 ook het licht gezien en werden de uitzendrechten verkocht aan de betaalzender Sport1. Voor een prijsje van zo'n vijf euro per race hoef je dan niks, maar dan ook niks te missen van het raceweekend. Bovendien worden de uitzendingen niet om de haverklap onderbroken door die vreselijke reclames. Het (Nederlandse) publiek reageerde in ieder geval niet erg enthousiast. Van betaal-TV moeten we hier niks hebben. Nee, konden we maar weer lekker naar RTL kijken, met het commentaar van Olav Mol!

Nederland is niet het enige land waar de formule 1 onbereikbaar werd voor de gewone man, het gebeurt ook in landen als Frankrijk en Italië. In Engeland begon het gedonder vorig jaar al, toen slechts de helft van de races nog door de BBC werd uitgezonden. Het publiek is er niet blij mee en zoekt alternatieve manieren om het spektakel toch te volgen. Het lijkt er dan ook op dat de formule 1 zijn hand overspeelt.

 

Dat is jammer, want er was op de baan genoeg te beleven. De openingsrace in Upside-Down was er ook een om naar uit te kijken. De wintertests beloofden een spannend raceweekend en dat kwam er ook, maar er waren opstartproblemen.

Zo bleek het notificatiesysteem kaduuk, wat het de wedstrijdleiding er niet makkelijker op maakte om na te gaan of iedereen zich wel netjes aan de regels hield. Dat was nog tot daaraan toe, kwalijker was dat de kwalificatie werd onderbroken door de regen. Want in Nederland is het nog winter, in Australië was het alweer herfst. Het regende op de zaterdag van de kwalificatie geregeld. De nodige rijders vlogen van de baan en na één sessie vond de wedstrijdleiding het wel weer genoeg geweest en werd het restant van de kwalificatie verplaatst naar zondagmorgen (één uur 's nachts Nederlandse tijd). Het circuit zou te nat zijn en de zwartgeverfde lijnen zouden spekglad zijn. Jammer genoeg is dit al jaren het gebruikelijke getut in de formule 1: een beetje regen is vaak al genoeg om de sessie tot nader order uit te stellen. Als oorzaak werd gewezen naar de geringe rijhoogte van de huidige formule 1-wagens, waardoor ze al gauw als een surfplank over het vochtige circuit gleden. Kennelijk was dat vroeger niet zo, wat duidt op een fout in het huidige reglement. Hoe het ook zij, het publek droop na een klein halfuurtje weer af.

 

Debutanten

Op dat moment waren de meeste debutanten alweer uitgeschakeld. De opvallendste naam was natuurlijk Giedo van der Garde, die op zijn 27e bij het team van Caterham debuteerde. Maar er waren nog meer wisselingen: zo zorgde de overstap van Luis van McLaren naar Mercedes ervoor dat Shoeface definitief met pensioen werd gestuurd. Luis' plek werd overgenomen door Perez van Sauber. Bij Sauber kon ook Co Biaggi vertrekken, waardoor ze met twee nieuwe coureurs aan het seizoen beginnen: debutant Esteban Gutiérrez en Nico Hülkenberg van Force India. Bij Force India keerde Adrian Sutil weer terug na een jaartje afwezigheid door een vechtpartij. Bij Williams werd Bruno Senna zoals verwacht vervangen door testrijder Valtteri Bottas. De meeste wisselingen waren in de echte achterhoede te bespeuren: door het falen van hrt moeten Caterham en Maroussia het met elkaar uitvechten wie laatste wordt. Caterham nam afscheid van zowel Co Valainen als Petjerov en zag naast Van der Garde Charles Pic van Maroussia overkomen. Dus had Maroussia, dat Timo Glock ontsloeg, twee nieuwe rijders nodig: dat werden Jules Bianchi en Max Chilton.

 

Alles op zondag

Van die debutanten mocht alleen Bottas op zondagochtend in "Q2" rijden. Op het steeds droger wordende circuit besloot het wanhopige team van McLaren als eerste om de "intermediates" te vervangen door droogweerbanden. Een gok die Perez duur kwam te staan: hij kwam niet verder dan een vijftiende tijd. Ook Vergne gokte verkeerd met de banden en viel na een veelbelovend begin terug tot een dertiende plaats. Bottas kwam niet verder dan een zestiende tijd, waardoor de debutanten allemaal in de staart van de grid begonnen.

 

Aan de andere kant van de tijdenlijst voelt Rosberg zich als een vis in het water. Hij is teamgenootje Luis zelfs overtuigend de baas. In de beslissende kwalificatiesessie is het droger en ineens heeft Red Bull de verhoudingen weer hersteld: Fattle op pole en Webber naast hem op de eerste startrij. Luis is knap derde, terwijl de "oude" Massa een fractie sneller is dan Alonso. Rosberg moet genoegen nemen met een zesde plaats, voor de Loti van Räikkönen en Grosjean. DRS'ta troeft Button nog af, die aantoont dat 2013 een heel zwaar jaar gaat worden voor l'équipe de Martin Whitmarsh.

 

Race

Onder droge omstandigheden gaat de race van start voor de 21 coureurs - Nico Hülkenberg kwam niet in actie door een probleem met de brandstoftoevoer. Bij de start slaat Massa zijn slag. Waar Webber een anker lijkt uit te gooien en terugvalt naar de zevende (!) plaats, rukken de Ferrari's op naar twee en drie. Luis krijgt het in de openingsronden zwaar te verduren, want nadat Alonso hem voorbij is gegaan, gaat Räikkönen hem even later ook brutaal voorbij.

 

De top vier loopt vervolgens keihard weg bij de rest van het veld, maar toch gaat het voor Fattle niet van een leien dakje: de superzachte banden slijten in een weerzinwekkend tempo en al snel lopen de Ferrari's in op de drievoudig wereldkampioen. Räikkönen volgt als een schaduw. Door de hoge bandenslijtage beginnen de pitstops al in ronde 4 (!). Button probeert zich op die manier omhoog te werken, net als Webber. Als de kopgroep stopt, is de leiding in handen van Luis. Hij besluit wat langer door te rijden, net als teamgenootje Rosberg. Na hun stops is de leiding in handen van Subtiel, die op de hardere banden is gestart en niet van plan is de leiding zomaar op te geven.

 

Hoe goed Subtiels race is, blijkt wel als hij zijn eerste pitstop ongeveer gelijktijdig met de tweede pitstop van zijn concurrenten. Wel glipt Alonso hem voorbij door een vroegere stop en gaat Fattle hem even later alsnog voorbij. Koploper is Massa, maar als hij even later ook stopt, is de leiding in handen van Räikkönen. In tegenstelling tot de meeste andere rijders zit de Fin op een tweestopstrategie. Aangezien Alonso, Fattle, Subtiel en Massa op de Mercedes' stuiten, ziet het er goed uit voor de Lotus-coureur.

 

Tot dat moment is er niet heel veel spektakel, in tegenstelling tot de voorgaande seizoensovertures. Er valt geen neerslag van betekenis en ook het aantal uitvallers blijft behelpen. Maar dan spint Pastoor opeens in de eerste bocht. Hij graaft zijn bolide in en kan uitstappen. Het sombere gemoed van Frank Williams zal er niet beter op zijn geworden.

 

Vervolgens valt Rosberg stil. En dat terwijl hij zo mooi op de derde plaats reed. De betrouwbaarheidsproblemen die Shoeface vroeger zo veel parten speelden, zijn nog steeds niet opgelost. Luis blijft wel rijden, maar hij wordt al snel weer achterhaald door Alonso. Na een intens gevecht gaat Alonso de Mercedes voorbij, die prompt nieuwe banden laat monteren. Luis' derde bandenset is echter niet om over naar huis te schrijven en dus kan hij een podiumplek wel op zijn buik schrijven.

 

Koploper Räikkönen haalt even later voor de laatste keer nieuwe banden en valt terug tot achter Alonso, Fattle, Subtiel en Massa. Fattle en de Ferrari's komen even later ook weer naar de pits, waardoor Subtiel voor de tweede maal aan de leiding rijdt. Erg lang kan hij er ditmaal niet van genieten en nadat Räikkönen en Alonso hem voorbij zijn gegaan, moet hij nog op de superzachte banden rijden. In de slotfase haalt zelfs Luis, die nog een derde keer is gestopt, hem in. Zelfs Webber, die weer eens een belabberde race reed voor eigen publiek, kreeg de Duitser in de slotfase te pakken, waardoor hij met een zesde plek nog enigszins tevreden kon zijn.

 

Koploper Räikkönen is echter ongrijpbaar. In de slotfase neemt hij zelfs nog wat afstand tot Alonso, die op zijn beurt vrij ver voor Fattle finisht. Massa komt door een ongelukkige bandenstrategie (doorgestoken kaart?) niet verder dan een vierde plaats op ruim een halve minuut achterstand. Achter Luis en Webber pakken de Force India's met een zevende en achtste plek nog kostbare punten, terwijl Button en Grosjean de laatste puntjes pakten. Perez kwam in zijn debuut voor McLaren niet verder dan een elfde plaats, een klassering die hij vorig jaar bij Sauber ook nogal vaak liet noteren. Het is duidelijk dat McLaren de slag dit jaar goed heeft gemist, maar wat te denken van Sauber? Gutiérrez reed de hele race met een onzichtbaarheidsmantel om, terwijl Hülkenberg inmiddels ook wel spijt zal hebben van zijn overstap. Verder is de Williams van dit jaar geen schim van de bolide waar Pastoor vorig jaar nog een race mee won. De Toro Rosso's kunnen dit jaar aardig mee - Vergne finishte in de schaduw van Grosjean en Perez, net buiten de punten.

In de achterhoede lijkt het erop dat Maroussia Caterham de baas is. De wintertests wezen al in die richting, het eerste raceweekend kan als een krachtige bevestiging gezien worden. In de kwalificatie waren de groene bolides al laatste, in de race liet Bianchi de groene bolides helemaal alle hoeken van de baan zien: hij finishte uiteindelijk bijna een ronde voor "Van der Guard". De Nederlander finishte na een "slow puncture" als laatste en stamelde wat over leercurves en goede leerervaringen. Al met al was het een zeer mager debuut voor hem en mag Caterham zich echt gaan afvragen of ze niet beter kunnen stoppen met de formule 1 - ze kunnen er echt niks van.

 

Zo eindigde het eerste raceweekend van het seizoen 2013. Er is dit seizoen weinig om enthousiast te raken - de betaal-TV, de lelijke neuzen, de panische reactie op een beetje regen en het gebrek aan echte actie op de baan. Zelfs de deelname van een Nederlander kan niet op veel enthousiasme rekenen. De formule 1 is heel erg bezig zich van de kijkers te vervreemden. Hopelijk krijgen ze door dat ze hun hand overspelen en kunnen ze de sport weer teruggeven aan het publiek - of dat nou achter de buis zit, of op de tribune.

Apenhoofd staat zijn mannetje

Als het op schaken aankomt, zijn vrouwen duidelijk het zwakkere geslacht. Komt het omdat ze beter doorhebben dat er belangrijkere dingen zijn in deze wereld, zoals Anish Giri beweert? Of zijn ze te onderdanig om echt ver te komen? Feit is dat de Nederlandse dameskampioenschappen niet al te sterk bezet zijn. Jaar in, jaar uit werd mijn tegenstandster Tsjautsjien Peng kampioen. Inmiddels staat de teller op dertien titels, nadat ze het kampioenschap vorig jaar verrassend aan Tea Lanchava moest laten. Ergens vind ik het wel jammer dat ik haar niet kan uitdagen op dat kampioenschap, maar gelukkig kreeg ik in de competitiewedstrijd de kans om me met de succesvolste Nederlandse schaakster te meten. Het was een enerverende partij en misschien wel de beste partij die ik in de meesterklasse heb gespeeld. In ieder geval kan ik moed putten uit de behaalde remise, ook omdat het alweer een tijdje geleden was dat ik een resultaat scoorde tegen een vrouw. Dan hier de partij:

Chessflash

BSG geeft koploper schaakles, maar verliest wel

BSG verliest met 4-6 van En Passant

 

Zaterdag 9 maart 2013: een bijzondere dag in het Bussumse Denksportcentrum. Niet vanwege de jaarlijkse randdebielenoptocht die altijd ergens in maart plaatsvindt (KNSB: mocht er volgend seizoen weer een wedstrijd voor begin maart gepland staan, geef ons dan alsjeblieft een uitwedstrijd), maar omdat zowel BSG 1 als BSG 2 de koploper uit hun klasse troffen: En Passant in de meesterklasse en Zukertort 2 in klasse 3D.

 

Voor BSG 2 een heuse topper op het programma: het was het enige duel in de gehele KNSB-competitie tussen twee teams die alles nog hadden gewonnen. Een interessante krachtmeting lag in het verschiet tussen de zestigers van de thuisploeg tegen de tieners van de uitploeg. Inzet was dus het kampioenschap en de daarbij behorende promotie naar de tweede klasse. Voor BSG 1 stond er minder op het spel: het lijkt erop dat de slotwedstrijd tegen de Kennemer Combinatie de beslissing gaat brengen. Tegen de gedoodverfde kampioen zouden de kansen niet groot zijn: BSG kwam over de tien borden bijna 1300 elopunten tekort, maar wat wil je ook tegen een team met vedetten als Giri, Smeets en L'Ami?

 

De wedstrijd begon in ieder geval veelbelovend: op bord twee kwam Robert Ris Anish Giri tegen. Al binnen een uur had hij een zettenherhaling op het bord getoverd, waardoor hij voor de zesde keer dit seizoen remise had gespeeld. "Hij snapte helemaal niets van de opening", was zijn commentaar op het spel van Nederlands hoop in bange dagen, die in Bussum vooral als leerling aan het werk was. In ieder geval weet Giri nu waar hij aan moet werken voordat hij zich echt met de grote jongens kan meten.

 

Niet lang daarna was Alexander van Beek klaar. Hij had tegen Jan Smeets een mogelijke zettenherhaling versmaad en kreeg daar al snel spijt van.

 

Hier had hij 12.Pf1 gespeeld, om na 12...Tc4 13.f3?! te spelen. Na 13.Pd2 had hij de toren weer terug kunnen sturen, nu verloor hij na 13...Td4 14.De2 Db4 zijn damevleugel.

 

Ook het andere puntenkanon, Frank Erwich, baalde van zijn partij. Tegen het Belgische talent Tanguy Ringoir speelde hij een heel erg slechte zet en kon naar eigen zeggen meteen douchen.

 

 

Na het normale 9...Pce4 staat zwart acceptabel, maar na 9...b6 10.Pg5 g6 11.b4 Pa6 12.Dd3 keek hij de rest van de middag tegen een deprimerende stelling aan. Hij verloor dan ook.

 

Tot overmaat van ramp verloor Berelowitsch aan het hoogste bord van Erwin l'Ami. In een Tarrasch-verdediging offerde hij tijdelijk een pion, maar naarmate de partij langer duurde, werd het onduidelijker of hij de pion wel terugkreeg. Ten koste van de nodige zwaktes lukte het, maar in de tijdnoodfase vielen zijn pionnen als rotte appels.

 

Ook bij Ton van der Heijden wilde het niet zo lukken. Aan bord acht werd hij geconfronteerd met Freezo Neighbour en daar had hij van tevoren niet op gerekend. Anders had hij zich misschien wel laten inspireren door de partij Swinkels - Reinderman op het Bavariatoernooi. Nu ging het heel anders en had de grootmeester al spoedig zijn openingsproblemen opgelost. In een dameloos middenspel bleef Ton achter de feiten aan lopen en verloor.

 

Werd BSG dan helemaal weggespeeld door de koploper? Nee! Daar zorgden Lars Ootes en Tea Lanchava wel voor. Large stond een beetje verdacht tegen een zeer beheerst spelende Manüell Bossbohm. De 50-jarige meester vond het echter leuk om een kwaliteit te offeren op d6. En vervolgens nog een. De partij ging dus volgens het gebruikelijke recept, maar bij Large was hij aan het verkeerde adres. In de tijdnoodfase was het ijsbeertje handiger en dat leverde hem zijn eerste overwinning van het seizoen op.

 

Ook Tea won. Zij kent die Bunburgers natuurlijk op haar duimpje en koos voor de juiste bestrijdingswijze: niet te veel gekke dingen doen en dan een offer uitlokken. Tegenstander Richard Hele Slechte Vedder offerde vrolijk zijn dame om zwart in de houdgreep te nemen.

 

 

20.Dxd6?! Txd6 21.Txd6 Ta8 22.Lb6 h6 23.Lc4. Het ziet er heel leuk uit, maar verder dan dit komt wit niet. Tea had dan ook geen zelfverdedigingscursussen nodig om zich eraan te ontworstelen. De counter door het midden was dodelijk.

 

Zo stond het 2½-4½ voor de bezoekers, die in de overgebleven partijen door het oog van de naald waren gekropen. Ernstig teleurgesteld was FM Henk, nadat hij een voordelige stelling tegen Dick de Graaf in remise had laten verzanden. Dus lag het lot in handen van de De Grootjes.

 

Zelf had ik voor de juiste tactiek gekozen: lekker saai spelen, hopen op een foutief offer en het dan vlekkeloos uitspelen. De eerste twee stappen van het plan voerde ik nog naar behoren uit tegen dertienvoudig Nederlands kampioene Tsjautsjien Peng (vaak geschreven als "Zhaoqin", een volkomen mislukte transliteratie). Helaas ging de derde stap wat minder en gaf ik in de tijdnoodsfase m'n voordeel weg. Daarna was het nog vechten voor remise.

 

Nog minder tevreden was Ewood, die tegen Henk Slechte Vedder een droomstelling kreeg: hij kon lekker aanvallen, zonder dat zwart op de damevleugel tegenspel had.

 

 

25.fxg7 Kxg7 26.T3f3 Pe4 27.Pg5 Pxg5 28.Dxg5 is zo goed als dodelijk. Ewood deed echter 25.Pg5 h6 26.Th3 en werd verrast door 26...Pf4! 27.Txf4 Dc1+ 28.Tf1 Dxg5 29.Dxg5 hxg5 Zelfs nu gaat wits aanval door (ondanks een onnauwkerige zetvolgorde) 30.Th5? Pd7? 31.fxg7 Kxg7 32.Txg5+ Kf8 en nou is 33.Tg6 een van de winnende zetten. Helaas miste Ewood hier de finishing touch en verzandde het eindspel in remise. Vreemd genoeg werd een remiseaanbod nog geweigerd, of zoals zijn tegenstander zei:

 

"Ik kneep hem het meest, bij de stand 5-3 zag ik eerst al een geforceerde remise die ik vermaadde en vervolgens kreeg ik een remiseaanbod dat ik ook maar niet aannam. Niet heel onlogisch, gezien de omstandigheden zal het remiseaanbod uit ellende voort zijn gekomen en ik had er alle vertrouwen in, maar na een zet of drie had ik toch al wel spijt. Uiteindelijk bleek ik vlak voor het einde ook verloren te staan, maar gelukkig had Peng toen al 5,5 gescoord en kon ik net binnen de marge van de Henkregel toch nog een halfje maken."

 

Zodoende verloor BSG met 4-6, waar een gelijkspel of zelfs een overwinning tot de mogelijkheden had gehoord tegen de aanstaande landskampioen. Dat biedt hoop voor de wedstrijden tegen Apeldoorn en de Kennemer Combinatie. Door een nederlaag van datzelfde Apeldoorn tegen Utrecht (Roeland Pruijssers won een keer niet), kan het kampioenschap de équipe d'en passant (bijna) niet meer ontgaan. Gefeliciteerd!

 

Ondertussen kan het kampioenschap Zukertort 2 bijna niet meer ontgaan. Het tienerteam won met maar liefst 5½-2½ van BSG 2, waardoor de dag in mineur eindigde voor beide BSG's. BSG 2 zal ook volgend jaar in de derde klasse blijven spelen. En BSG 1? Dat blijft volgend jaar gewoon in de meesterklasse spelen. En Passant kan zijn borst alvast natmaken.

 

BSG (2333) - En Passant (2459) 4-6
1. A Berelowitsch g (2547) - E l'Ami g (2615) 0-1
2. R Ris m (2403) - A Giri g (2715) ½-½
3. F Erwich f (2365) - T Ringoir m (2467) 0-1
4. A van Beek m (2315) - J Smeets g (2627) 0-1
5. L Ootes (2350) - M Bosboom m (2415) 1-0
6. E de Groote (2358) - H Vedder m (2382) ½-½
7. J de Groote (2158) - Z Peng g (2385) ½-½
8. T van der Heijden (2292) - F Nijboer g (2535) 0-1
9. T Lanchava m (2304) - R Vedder f (2245) 1-0
10. H van der Poel f (2236) - D de Graaf (2208) ½-½

Kontaktgestoord

Zoals iedere zichzelf respecterende schaakclub heeft BSG een clubblad. Al decennia valt Kontakt bij zowat iedere BSG'er op de deurmat. De huidige crisis is het blad niet aan te zien: door het glanspapier ziet het er fantastisch uit. Jammer genoeg is er wel op de inhoud bezuinigd.

 

Het was me natuurlijk al opgevallen dat er op de BSG-site geen wedstrijdverslagen van het eerste team staan. Daar zal onze teamleider wel zijn redenen voor hebben gehad. Zolang ze wel in het clubblad verschijnen, vind ik het al best. Helaas ontbreekt van de verslagen elk spoor en moeten we het doen met een paar vileine zinnetjes van de redacteur. Vreemd. Ik snap ook niet waarom er vanuit de redactie geen contact is opgenomen met de spelers om zodoende aan een verslag te komen. Mijn schaduwverslagen hadden hierbij goed als back-up kunnen dienen.

 

Door het wegvallen van de verslagen van het vlaggenschip valt de basis van het clubblad weg. Nu moeten we het doen met wat losse wedstrijdverslagen van de lagere teams. In de verslagen van het derde team staat steeds één partij centraal en het verslag van het tweede is erg kort en zakelijk. Alleen het verslag van het vierde ziet er puik uit, maar die notatie... Ook jammer: de verslagen worden opgevuld met volstrekt nutteloze foto's. En waarom zijn de schaakdiagrammen steeds weer anders?

 

De rest van de artikelen, de gebruikelijke rubrieken en wat nieuwsitems, zijn weinig verheffend. Nog steeds verkeren er mensen in de veronderstelling dat het interessant is om Wikipedia over te schrijven. Dat is het niet. Kom met iets nieuws, of kom met een interessante mening over actuele problematiek. Dat zou echt een verrijking zijn! In plaats daarvan barst het blad van het geleuter, geschreven door mensen die zichzelf graag horen praten. Het verhaal over die Euwe-ring van Cor van Wijgerden, een slaapverwekkend verslag over het oliebollenschaak en een volstrekt overbodige analyse van een partij op het Tata Steel-toernooi behoren tot deze categorie. Dat laatste artikel is des te pijnlijker, omdat er juist BSG'ers waren die zelf aan dat toernooi deelnamen (te weten: Theo Slisser, Tom de Ruiter en Rob Tijssens).

 

Het komt erop neer dat het clubblad niet voor de lezer is geschreven, maar juist als platform dient voor sommige leden om via vrij betekenisloze berichtjes van zich te laten horen. Er zit weinig passie in het schrijfwerk, het enige doel lijkt te zijn om allerlei gebeurtenissen aan te grijpen om het clubblad op een onnavolgbare manier op te vullen.

 

Ik denk dat het tijd wordt dat er iets gaat veranderen, want het clubblad kan zóveel beter. Ik ben bereid een bijdrage te leveren aan Kontakt. Ik zou wel redacteur of co-redacteur willen worden. Dan zou ik me willen inzetten op een verbetering van de inhoud van de artikelen, door een strenger selectiebeleid te voeren op de ingezonden stukken. Natuurlijk ben ik blij met elk ingezonden artikel, maar sommige zijn echt te slecht om te plaatsen. Aan de andere kant moeten spelers soms veel harder gepusht worden om een verslag in te leveren (hetzij wedstrijdverslagen, hetzij toernooiverslagen). Daarnaast zou ik graag aan de opmaak rotzooien (die twee kolommen en de vaak volstrekt verkeerd geplaatste afbreekstreepjes zijn me een doorn in het oog) en wil ik alle spelfouten eruit halen.

 

Maar eerst moet ik de moed verzamelen om het bestuur van BSG op de hoogte te brengen van dit voorstel...

Vierentwintigste ronde Eredivisie

Het competitieseizoen 2012-2013 is een rare tijd voor het Nederlands voetbal: in Europa wilde niemand succesvol zijn en in de Nederlandse Eredivisie wil niemand kampioen worden. Waar de Europese campagne door de nederlaag van Ajax tegen Steaua Boukarest zijn verwachte einde kreeg, kan het in de Eredivisie nog alle kanten op.

 

Nieuwe rivalen

Het was een echte topper, de wedstrijd Feijenoord - PSV. Waar Feijenoord zichzelf al geregeld had afgeschreven als titelkandidaat, kon daar verandering in komen als de koploper werd getackled. Toch leek het er aanvankelijk op dat de Rotterdammers zichzelf pootje haakten toen Clasie naar het eigen doel opstoomde en bijna een assist gaf op Lens, die de 0-1 scoorde. In de tweede helft schakelde Feijenoord over op plan P en dook PSV de verkeerde hoek in, namelijk de hoek waar de klappen vielen. De wedstrijd eindigde in 2-1 en na afloop werd het gevecht in de catacomben voortgezet door een withete Lens, die zijn gram wilde halen tegen Mathijsen. Zo bleef het nog lang onrustig in Stadion Feijenoord. De achterstand op koploper PSV was teruggebracht tot drie punten en ineens lonkt het kampioenschap weer.

 

Plan B

Het plan van Ajax was om drie punten te halen tegen ADO, om zodoende gelijk te komen met PSV. De omstandigheden zaten echter niet mee: door een unforced error van Mooi Sander kwamen de bezoekers op voorsprong. Voorin had ook niemand het vizier op scherp staan en tot overmaat van ramp wilde de arbitrage geen helpende hand bieden: onterecht voor buitenspel gevlagd, een loepzuiver doelpunt afgekeurd en geen penalty toegekend; Pol van Boekel was de slechtste man op het veld. Desondanks liet Frank de Boer zich niet tot een emotionele uitspraak verleiden. Hij rekende zijn spelers het puntverlies aan. Pas in de slotfase scoorde Sjeune de 1-1, maar het gelijkspel was toch echt maar plan B. Door het punt wordt Ajax nu op de ranglijst gemangeld door PSV en Feijenoord.

 

Bruut Rood

Heel veel om het lijf had de wedstrijd Utrecht - Roda niet. Al vroeg in de wedstrijd kreeg Tamata van de uitploeg rood vanwege een brute aanslag op Duplan. Doordat de bijbehorende strafschop in een doelpunt werd omgezet, speelde Utrecht een gewonnen wedstrijd. De rest van de wedstrijd had dan ook schriftelijk kunnen worden afgedaan. Roda-trainer Ruud Brood kon maar moeilijk leven met de beslissing van de scheidsrechter, hoewel er in dit geval weinig was aan te merken op de arbitrage.

 

Vertrouwen

AZ begon erg goed na de winterstop, maar inmiddels zijn ze weer aan het doen waar ze goed in zijn: wedstrijden verkloten. Tegen NAC, dat het met de nieuwe trainer Goudelje plotseling erg goed doet, kwamen ze een vroeg doelpunt van de zoon van de trainer niet meer te boven. Na afloop treurde Gertjan Verbeek over de aanhoudende slechte reeks, waardoor zijn elftal met de week minder vertrouwen kreeg. Zijn collega kon niet anders dan tevreden zijn: zijn ploeg schurkt alweer tegen de middenmoot aan.

 

Tobclub

Het zijn niet de gemakkelijkste dagen voor FC Twente, dat dit jaar nog geen wedstrijd wist te winnen. Ook tegen het kwakkelende Heerenveen kwam daar geen verandering in. Een domme terugspeelbal van Fer zette Heerenveen ferrassend op voorsprong. Daarna drong de landskampioen van drie seizoenen geleden aan, maar verder dan de gelijkmaker kwamen ze niet. Uiteindelijk bepaalde de IJslandse Van Basten (Finn Bogason) de eindstand zelfs nog op 2-1, waardoor Heerenveen weer iets afstand heeft genomen van de posities die aan het eind van het seizoen recht geven op nacompetitievoetbal.

 

Topscorer

Vitesse deed goede zaken door in Almelo drie punten te pakken. Naast de dark horse van de competitie was ook het publiek de winnaar in het doelpuntenfestijn: er werden niet minder dan acht doelpunten gemaakt. Drie daarvan kwamen voor rekening van Bony, de door de verslaggever opgehemelde spits van Vitesse. Misschien was het een bewuste tactiek om diens marktwaarde wat op te krikken ten overstaan van de meeluisterende Russische scouts. In ieder geval scoorde hij zijn twintigste, eenentwintigste en tweeëntwintigste doelpunt van het seizoen. Mocht hij naar CSKA vertrekken, dan lopen de kampioenschapskansen van Vitesse een fikse knauw op.

 

Va banque

Het huilen stond de spelers van PEC nader dan het lachen na afloop van het duel tegen Groningen. In de allerlaatste secondes van de wedstrijd kregen ze een doelpunt te slikken en stonden ze met lege handen. Groningen, dat net als de ronde ervoor tegen Vitesse maar een helft goed kon spelen, ging va banque spelen en werd daar rijkelijk voor beloond. Misschien ligt die casinospeelstijl ze wel beter dan het gebruikelijke slappe gepriegel.

 

Vrije val voortgezet

Door twee zeges op rij heeft VVV ruim afstand genomen van de laatste plaats. Slachtoffer van deze dadendrang was RKC, dat alweer voor de vijfde keer op rij verloor en nu serieus omlaag moet kijken: de voorsprong op VVV slonk tot een schamel puntje. De nacompetitie lonkt voor de ploeg van Erwin Koeman, die voorlopig nog op de veertiende plaats staat.

 

Hartverwarmende amateurs

Al heel snel kwam Willem II op voorsprong tegen NEC. De ruststand had 2-2 moeten zijn, ware het niet dat Tim Cornelisse in het verkeerde doel schoot, dus stond het 1-3 voor NEC. Na rust ging het hardwerkende Willem II op zoek naar meer en kwam in de buurt van een gelijkspel tegen een steeds zwakker wordend NEC. Ook de wissel van doelpuntenmaker Platje kon het tij niet meer keren. Coach Alex Pastoor zat op de bank kruisjes te slaan en zag tot zijn opluchting zijn gebeden verhoord worden, want NEC kon de overwinning nog net uit het vuur slepen. Zijn collega Jurgen Streppel was heel wat positiever over zijn ploeg, maar door de 2-3-nederlaag verliet hij toch met de pest in zijn lijf het stadion: de kansen om rechtstreekse degradatie te ontlopen waren er bepaald niet groter op geworden.

 

Uitslagen

De Haarlemse Fischer

Gisteren verloor ik met BSG van Utrecht. Ik was een van de weinige BSG'ers die hetzelfde resultaat behaalden als de wedstrijd van vorig jaar, want ik verloor voor de derde keer op rij - net als het team trouwens. Het kwam niet uit de lucht vallen, want hoewel we vorig jaar met successen verwend werden, is dat geen vanzelfsprekendheid. Al sinds de uitwedstrijd tegen Rotterdam sputtert de motor van BSG en dus blijven de punten uit. Zelf heb ik na mijn gelukkige zege op Geert van der Stricht weinig meer laten zien om trots op te zijn. Een gebrek aan wedstrijdritme, slecht in vorm, een uitcomplex en een constant verliezend team: daarmee was de nederlaag van gisteren al goed te verklaren. Tel daarbij nog het heldere en krachtige spel van tegenstander Thomas Willemze op en je begrijpt wel dat ik op een zekere nederlaag afkoerste. Hieronder de partij met het Apenhoofd als lijdend voorwerp:

 

Chessflash.

Als sneeuw voor de zon

Wat was het toch een bijzondere wedstrijd, de wedstrijd Utrecht - BSG van vorig seizoen. Tegen alle verwachtingen in won degradatiekandidaat BSG van het veel sterker geachte Utrecht. Een paar weken later werd zelfs het verblijf in de meesterklasse met een jaar verlengd, zodat ook dit seizoen de wedstrijd Utrecht - BSG op het programma stond. Ditmaal waren de rollen echter omgedraaid, en dus zag BSG zijn kansen op klassebehoud als sneeuw voor de zon verdwijnen.

 

Het was een prachtige tijd: ik had het prima naar mijn zin in Amstelveen en met schaken ging het ook de goede kant op: na een bemoedigend gelijkspel tegen Apeldoorn versloegen we De Stukkenjagers. Ik won mijn eerste partij in de meesterklasse. Een paar dagen later kreeg ik mijn masterdiploma. En ondertussen ging het in de bekercompetitie ook goed. Was ik er eindelijk, na al die jaren, achter gekomen hoe ik succesvol en gelukkig kon worden in dit leven? Het leek er wel op. De prille lente ademde puur geluk en gaf het startsein voor een ontluikende liefde. Zielsgelukkig was ik, tot die competitiewedstrijd tegen Utrecht. Gegeven de omstandigheden speelde ik nog een puike partij, maar uiteindelijk moest ik me na zes uur zwoegen toch gewonnen geven. Het was een symbolische nederlaag: ik was mijn onoverwinnelijkheid kwijt en vanaf die dag begon de ellende. Het culmineerde eind augustus in mijn (gedwongen) vertrek uit Amstelveen. Vandaag keerde ik terug naar de plek waar het onheil was begonnen: Nationaal Denksportcentrum Den Hommel.

Het foutenfestival

BSG was op volle oorlogssterkte en Utrecht kwam eveneens met een basisteam aan de start - van hun twaalf actieve spelers waren alleen Chiel van Oosterom en invalster Lisa Schut verhinderd. Dat betekende dat er geen beroep gedaan hoefde te worden op de spelers van het tweede team, die tegelijkertijd tegen de Meppeler Schaakvereniging speelden.

Schaaktechnisch gezien stelde de wedstrijd van BSG niet heel veel voor. Het niveau van de partijen was niet al te hoog, een uitzondering daargelaten. De score werd geopend door een remise van, hoe kan het ook anders, Robert Ris. Tegen Jelmer Jens bereikte Ris the Wiz al snel gelijkspel met zwart, genoeg voor zijn vijfde remise van het seizoen.

 

Behirder was ditmaal relatief snel klaar. Hij kwam voor de verandering een keer de opening heelhuids door, om vervolgens op alle fronten schaaktechnisch te worden afgetroefd door Thomas Willemze. In de eerste tijdnoodsfase gaat nog meer mis: Ton van der Heijden grijpt in hevige tijdnood een paar keer flink mis en moet dat eveneens met een nul bekopen tegen Menno Okkes. En wat te denken van de goede stellingen die de lange Alexander en Tea hadden? Daar is ook niet veel meer van over. Om over Grotovsky's stelling maar te zwijgen.

 

De korte Alexander deelt nog het punt met collega-grootmeester Robin Swinkels. Hetzelfde resultaat is er voor FM Henk, die in een lastig te doorgronden Siciliaan Joost Michielsen op remise houdt. De stand was dus 3½-1½ in het voordeel van Utrecht, dat al aan de matchpunten mocht ruiken.

Tweede helft is voor BSG

Gelukkig keerden de kansen na de tijdcontrole. Zo was Alexander van Beek tegen Dharma Tjiam in een vervelend eindspel gekomen met een superslechte loper tegen een mooi paard. Even later is het zwarte paard in een diepvrieslasagne verwerkt en staat er een eindspel op het bord dat gemakkelijk gewonnen is voor wit.

 

Niet heel veel anders is het eindspel van Frank Erwich tegen Jaap Houben. De topscorer van BSG pakte zijn vijfde (!) punt van het seizoen in een eindspel waarin hij twee pluspionnen had. Wel baalde hij dat uitgerekend hij tegen de enige Utrecht-speler zonder FIDE-titel speelde, zijn vierde titelloze tegenstander alweer. Al met al waren zijn kansen om een IM- of zelfs een GM-norm te scoren er niet bepaald op vooruitgegaan. Wel was de stand weer gelijk: 3½-3½ en met een beetje geluk was er nog een gelijkspel mogelijk.

SOS

Helaas viel het dubbeltje ditmaal niet echt de kant van BSG op. Zo wist Tea Lanchava haar betere stelling tegen Hans Klip niet te verzilveren. Na de opening was het klip en klaar dat ze beter stond, maar toen Cherifa wat trucs in de stelling bracht, was het niet zo duidelijk meer. Uiteindelijk eindigde het eindspel van toren en paard tegen toren en drie pionnen in remise.

 

Op het eerste bord hield Large lang stand tegen Martijn Dambacher. Wits gecentraliseerde stukken leken wel op te wegen tegen zwarts loperpaar, maar na een foutje was er opeens geen houden meer aan. Dus lag alle druk op de schouders van Ewood, die eveneens door het loperpaar gemarteld werd. Na een lange en vermoeiende strijd, met wederzijdse fouten, probeerde hij tegen Vincent Diepeveen nog wanhopig naar remise te ontsnappen op basis van een verkeerdehoeklopermotief, een strijd die gedoemd was te mislukken. Dat gebeurde dan ook en dus won Utrecht met 6-4 in een draak van een wedstrijd.

 

Utrecht (2385) - BSG (2333) 6-4
1. M Dambacher m (2483) - L Ootes (2350) 1-0
2. R Swinkels g (2522) - A Berelowitsch g (2547) ½-½
3. J Houben (2314) - F Erwich f (2365) 0-1
4. J Jens m (2386) - R Ris m (2403) ½-½
5. J Michielsen m (2367) - H van der Poel f (2236) ½-½
6. M Okkes f (2324) - T van der Heijden (2292) 1-0
7. D Tjiam m (2379) - A van Beek m (2315) 0-1
8. T Willemze m (2381) - J de Groote (2158) 1-0
9. H Klip m (2351) - T Lanchava m (2304) ½-½
10. V Diepeveen f (2345) - E de Groote (2358) 1-0

Zodoende eindigde de wedstrijd heel anders dan een jaar geleden. Positief was dat BSG ondanks alles nog (enigszins) in de buurt van een gelijkspel was gekomen, maar het is zorgwekkend dat BSG al het hele jaar afhankelijk is van de punten die de nieuwkomers Frank Erwich en Alexander van Beek aan de lopende band scoren. De rest van het team raakt maar niet echt in vorm en daardoor verliest BSG wedstrijd op wedstrijd. Met de wedstrijd tegen koploper En Passant in het vooruitzicht, lijkt het erop dat de overlevingskansen van BSG in de meesterklasse als sneeuw voor de lentezon verdwijnen.

Maar goed, zoals op ieder hoogtepunt een dieptepunt volgt, zo zal op dit dieptepunt weer een hoogtepunt volgen. Het kan dus alleen nog maar beter gaan en hopelijk zal de miljoenenformatie uit Bunschoten dat over drie weken kunnen beamen.

Indy 500: zijn tijd ver vooruit

Voor de raceliefhebber is de winter altijd een zware tijd: even geen Grand Prix meer, dus moet hij zijn toevlucht nemen tot racespellen. Helaas zijn formule 1-fans de laatste jaren niet bepaald verwend met goede racespellen. Het laatste goede formule 1-spel dateert uit 2002 - over de schamele poging van Codemasters om een realistisch formule 1-spel te maken wil ik het niet eens hebben. Een paar filmpjes op Youtube zijn al genoeg om je blik walgend van het beeldscherm af te wenden.

 

Met die kennis in het achterhoofd is het verwonderlijk hoe goed sommige racespellen vroeger al waren. Ik heb het geluk gehad om op jonge leeftijd in aanraking te komen het spel Indianapolis 500: The Simulation. In de tijd dat we nog een DOS-computer hadden, heb ik het spel vaker gespeeld dan goed voor me was. Toen we thuis een "echte" computer kregen, raakte het spel langzaam in de vergetelheid. Gelukkig biedt het internettijdperk de mogelijkheid om weer in contact met de spellen van vroeger te komen. Op Youtube zag ik dat het spel nog leeft onder een select groepje mensen. Een tijdje terug besloot ik het zelf maar te downloaden.

 

Om het spel te spelen heb je twee dingen nodig: Dosbox en het spel zelf. Beide zijn ze zonder veel problemen te vinden op het internet. Doordat de racesimulatie uit 1990 stamt, is het "abandonware" geworden en kun je het zo downloaden. Sla de bestanden in een nieuwe map (noem 'm bijvoorbeeld "Oldgames") op je C-schijf op. De codes die je in Dosbox moet invoeren ziet er dan zo uit:

 

Mount c: c:\Oldgames

C:

CD indy

Indy.exe /a

 

De laatstste toevoeging zorgt voor een mooier geluid. Verder is DOS niet hoofdlettergevoelig, mocht je je dat nog afvragen.

 

Nu zijn jullie natuurlijk enthousiast geworden naar het spel. Daarom even een Youtube-filmpje van hoe het spel gespeeld dient te worden:

 

Het spel is gebaseerd op de Indianapolis 500 in 1989. Alle auto's die aan die race meededen zijn nagemaakt. Zelfs de startgrid is hetzelfde. Hierdonder de 33 deelnemers in de echte race:

1. 04 Rick Mears (1951) Penske-Chevrolet
2. 25 Al Unser (1939) Penske-Chevrolet
3. 20 Emerson Fittipaldi (1946) Penske-Chevrolet
4. 15 Jim Crawford 1948-2002 Lola-Buick
5. 05 Mario Andretti (1940) Lola-Chevrolet
6. 22 Scott Brayton 1959-1996 Lola-Buick
7. 18 Bobby Rahal (1953) Lola-Cosworth
8. 02 Al Unser Jr. (1962) Lola-Chevrolet
9. 30 Raul Boesel (1957) Lola-Judd
10. 14 A.J. Foyt (1935) Lola-Cosworth
11. 28 Randy Lewis (1945) Lola-Cosworth
12. 70 John Andretti (1963) Lola-Buick
13. 08 Teo Fabi (1955) March-Porsche
14. 99 Gary Bettenhausen (1941) Lola-Buick
15. 09 Arie Luyendyk (1953) Lola-Cosworth
16. 56 Tero Palmroth (1953) Lola-Cosworth
17. 03 Scott Pruett (1960) Lola-Judd
18. 71 Ludwig Heimrath, Jr. (1956) Lola-Judd
19. 12 Didier Theys (1956) Penske-Cosworth
20. 69 Bernard Jourdain (1950) Lola-Cosworth
21. 06 Michael Andretti (1962) Lola-Chevrolet
22. 07 Tom Sneva (1948) Lola-Buick
23. 91 Gordon Johncock (1937) Lola-Buick
24. 10 Derek Daly (1953) Lola-Judd
25. 65 John Jones (1965) Lola-Cosworth
26. 01 Danny Sullivan (1950) Penske-Chevrolet
27. 11 Kevin Cogan (1956) March-Cosworth
28. 33 Rocky Moran (1950) March-Cosworth
29. 86 Dominic Dobson (1957) Lola-Cosworth
30. 81 Bill Vukovich III 1963-1990 Lola-Judd
31. 50 Davy Jones (1964) Lola-Cosworth
32. 24 Pancho Carter (1950) Lola-Cosworth
33. 29 Rich Vogler 1950-1990 March Cosworth

 In de simulatie neem je overigens de plek in van Rich Vogler.

 

Hoewel het racen niet veel meer is dan wat met de baan mee sturen en je poot op het gaspedaal houden, is het niet zo eenvoudig als het lijkt. Het is makkelijk om traag te gaan, maar verdomd moeilijk om snel te gaan - en dat nog eens 200 ronden volhouden, zoals in de echte race.

 

Afstelling

Het is belangrijk om een goed gevoel te krijgen voor de auto. Daarom kun je maar het best beginnen met de "practice". Dit is inderdaad een prachtige sessie: je kunt ongestraft andere deelnemers van de baan rijden en in de muur klappen, zonder dat je auto kapot gaat. Wat wel stuk kan gaan: je band kan klappen, je kunt je motor opblazen en je kan zonder brandstof komen te staan. Opletten dus.

 

Zoals je hierboven gezien zult hebben, rijdt niet iedereen met hetzelfde chassis en dezelfde motor rond. Zelf kun je uit drie teams kiezen: de blauwe March met een Cosworth-motor, de rode Lola-Buick en de gele Penske-Chevrolet. Als beginner kun je het best voor de March kiezen, die is makkelijk te besturen, maar wel ongelooflijk traag. Iets minder traag is de Lola, maar de Penske, met een geil digitaal display, is duidelijk de snelste.

 

Grappig genoeg komen deze snelheidsverschillen puur doordat de auto's een andere afstelling hebben. In feite zijn de March en de Penske gelijk. De Lola is een ander verhaal, maar daar kom ik later nog op terug. In ieder geval is het juist afstellen van een Indycar niet zo gemakkelijk. Alles hangt met alles samen en uiteindelijk weet je nog niks. De afstelling is in de oefensessie op ieder moment te veranderen. Een paar tips:

 

- Zet je turbodruk op maximaal door op "9" te drukken. Hierdoor ga je significant sneller. Wel verbruik je meer brandstof en loopt de temperatuur van je motor harder op, maar dat is pas later van zorg.

- De afstelling van de vleugels (F4) is het belangrijkste. Meer "vleugel" zorgt ervoor dat je makkelijker door de bochten kan, maar het remt je ook weer af op het rechte stuk. Streef daarom naar zo weinig mogelijk vleugel, maar zorg dat je de bochten nog wel kunt halen.

- De banden zijn erg belangrijk, maar vormen ook het lastigste onderdeel van de afstelling. Pas als je echt een tijdje op racesnelheid zit, kun je zien of de afstelling goed is. In ieder geval moet de temperatuur van de band op alle plaatsen (binnenkant, midden en buitenkant) gelijk zijn. Als dat niet het geval is, is het wiel niet goed uitgelijnd (F9), of is de bandendruk (F7) niet goed. Ook is het belangrijk om het juiste bandentype (F5) te selecteren. De rechterbanden krijgen het veel zwaarder te verduren dan de linkerbanden, waardoor ze sneller opwarmen en sneller slijten.

- De juiste versnellingsbakverhoudingen hangen af van de gemiddelde snelheid die je weet te behalen. Bij de March en de Penske zou je moeten streven naar toerentallen van iets boven de 12.000 per minuut. De Lola heeft veel langere versnellingen nodig: de Buick-motor raakt boven de 9.000* toeren per minuut langzaam maar zeker buiten adem.

 

Het mooie van het spel is dat alle veranderingen die je aanbrengt ook (vroeg of laat) merkbaar worden. Een complicerende factor is de brandstoflast. Indycars rijden op methanol, een vloeistof met een kleine energie-inhoud. Het gevolg is dat je veel brandstof nodig hebt om een betrekkelijk kleine afstand af te leggen. Door het extra gewicht van een volle brandstoftank kan je auto minder hard accelereren, maar belangrijker nog: het kost meer moeite om de auto door de bochten te sturen (de centrifugaalkracht neemt proportioneel toe met het gewicht van de auto, de middelpuntzoekende kracht niet). Het gevolg van de extra stuurbewegingen is dat je meer snelheid verliest in de bochten en dat je banden meer opwarmen. Wanneer je banden te warm worden, verliezen ze grip en slijten ze harder. Dat wil je dus niet hebben, dus dat is iets om rekening mee te houden voor een lange race.

 

Racetips

Wanneer je een race van tien ronden rijdt, heb je hier geen last van. Je hebt aan vijftien gallon methanol genoeg om de race uit te rijden. Wanneer je langere races gaat doen, zul je wel met een zware auto rijden. Een race van 30 ronden is normaalgesproken net op een tank af te leggen, in een race van 60 ronden zul je in ieder geval een pitstop moeten maken. Je kunt zelf wel inschatten hoeveel pitstops je nodig zult hebben om de "echte" race van 200 ronden uit te rijden.

 

In de langere races is er ook nog de dreiging van de safetycar. Soms crashen de CC's (computer-controlled cars) uit zichzelf en wordt de race even geneutraliseerd. Pas op! Aan het eind van de safetycarperiode zijn je banden enorm afgekoeld en heb je de eerste bochten nauwelijks grip. Bij mij zorgt dat vaak voor aanrijdingen, hetzij met de muur, hetzij met een opportunistische achtervolger.

 

Hoewel de CC's in het spel nog redelijk intelligent zijn (ze zijn in ieder geval in staat obstakels te ontwijken), zijn de gesimuleerde races verre van realistisch. In plaats van een soort wielrenwedstrijd, waarbij iedereen in de slipstream van zijn voorganger probeert te duiken, valt het veld binnen de kortste keren uit elkaar. Van enig slipstreamwerk is geen sprake. Bovendien zijn de CC's niet erg bedreven in het inhalen van elkaar en blijven ze vaak erg lang achter een langzamere deelnemer steken. Laten we het maar zo bekijken: het spel mag dan wel onrealistisch zijn, het is in ieder geval wel veel toegeeflijker (en dus leuker) dan wanneer het wel realistisch zou zijn.

 

Race

Voor beginners is een race van tien ronden het leukst. Je kunt vanuit de achterhoede starten en proberen zo ver mogelijk naar voren te komen. Als je een beetje een snelle auto hebt, moet je in de openingsfase enorm je best doen om niet op de andere deelnemers te klappen. Ook leuk: alle overige deelnemers eruit rossen en dan de race winnen. Dat kan overigens alleen in de races van 10 en 30 ronden. In de lange races is je auto wel kwetsbaar, net als alle andere.

 

Wie het inhalen van kansloze stakkers zat is, kan zich proberen te kwalificeren. De kwalificatie gaat over vier rondjes. Blijf op de baan en zorg dat je de auto zo veel mogelijk afbeult in deze rondjes. Dat kan bij de Lola beter dan bij die andere twee. De Buick-motor is bij volledige turbodruk duidelijk de krachtigste van het stel. Een overtuigende poleposition zit er zeker in. Met de Penske of de March is dat toch echt een stuk moeilijker.

 

De Lola is over korte afstanden de snelste auto, maar over langere afstanden is de Penske beter. De Chevrolet-motor is zuiniger en betrouwbaarder, waardoor je de hele race voluit kunt blijven gaan. Mij is het gelukt om een race van 60 ronden te winnen. De echte raceafstand is voor mij echter ook een brug te ver.

 

Data

Wie na een tijdje toch uitgekeken is op het spel, kan altijd nog proberen het spel naar eigen inzicht te veranderen. Een goed hulpmiddel daarbij is IndyEdit, een oud programmaatje waarbij je een aantal raceopties kunt veranderen. Ik heb het gebruikt om de traagste deelnemers in de simulatie wat competitiever te maken, zodat ik ze niet iedere vijf ronden op een ronde hoef te zetten.

 

Iedere wagen wordt door een aantal getallen gekarakteriseerd: naast de kleuren en het startnummer zijn er drie prestatieparameters: het motorvermogen, de luchtweerstand en een soort extra weerstand die ze in de bochten ondervinden. Er is bij alle parameters een storingsterm toegevoegd, zodat iedere race weer  net even anders verloopt. In ieder geval kun je al deze waarden en kleurcodes veranderen, zodat je je eigen kampioenschap kunt ontwerpen (zie bijvoorbeeld de 2009-editie van het spel).

 

Helaas heb ik als computerleek weinig andere mogelijkheden om andere parameters te veranderen of zelfs maar in te zien. Daarom is het volgende filmpje, dat inzicht geeft in de gebruikte data, erg interessant.
 

 

En wat te denken van dit filmpje van een korte race, waarin het werkelijke toerental, de slijtage aan de motor, het brandstofverbruik en de motortemperatuur zijn weergegeven:
 

In ieder geval tonen deze filmpjes aan dat het spel erg slim in elkaar is gezet. Het is misschien niet helemaal realistisch, maar ik blijf het knap vinden dat ze ruim twintig jaar geleden al met zo'n complexe racesimulatie kwamen. Vergelijk dat maar eens met de honderden bugs in het bijna niet te spelen als-de-graphics-maar-goed-zijn-racespel F1 2012 van Codemasters. De technologische vooruitgang van de afgelopen decennia is kennelijk alweer tenietgedaan door de verdomming van de samenleving.
 

* Bij veel oude spellen is er een verschil tussen het werkelijke toerental en het weergegeven toerental. Zo "onderschatten" de analoge toerentellers van de March en Lola de toerentallen met ongeveer 300 of 400 toeren per minuut. Ik zal me beperken tot de weergegven gegevens.

Tata-Steel 2013

De vijfenzeventigste editie van het Tata-Steel Chess-Tournament was misschien niet de spectaculairste editie ooit, maar desondanks vermakelijk. Achter de rug van schaakkomeet Magnous Carlsen gebeurde genoeg fraais. Op Sokolov en L'Ami na kon iedereen van iedereen winnen en dat leverde veel open partijen op. Toch eindigde meer dan de helft van de partijen nog in remise. Voor Nederland was het op voorhand al een geslaagd toernooi: in de A-groep deden niet minder dan vier landgenoten mee. Giri en King Look deden het nog het beste, al bleven ze net onder de vijftig procent steken.

In de B-groep kwam uiteindelijk nog ratingfavoriet Naiditsch bovendrijven, samen met het jeugdtalent Rapport. Jan Smeets eindigde op een knappe derde plaats na een inhaalrace en werd daarmee de beste Nederlander. De oude Jan, Jan Timman, viel na een sterk begin terug, net als Tiviakov, die zelfs even koploper was, om vervolgens nog naar de vijftig procent terug te zakken. Robin Oscar van Kampen had heel veel pech en liet de nodige kansen liggen, waardoor hij genoegen moest nemen met een tiende plaats. Sipke Ernst werd afgetekend laatste.

De C-groep was een prooi voor de Italiaan Sabino Brounello. Hij hoefde maar vier remises af te staan. De enige die hem kon bijhouden was de Argentijnse grootmeester Fernando Peralta, die pas in de slotfase moest buigen. Op gepaste afstand kwam Robin Swinkels als derde binnenhobbelen en was daarmee de beste Nederlander. Twan Burg en David Klein eindigden op zeven punten, wat voor laatstgenoemde een flinke teleurstelling was na een veelbelovend toernooibegin. Miguoël Admiraal speelde een acceptabel toernooi, met als hoogtepunt de winst op Klein. Dat kon niet gezegd worden van Lisa Schut en Mark van der Werf, die troosteloos onderaan eindigden. Waar Schut als laagsteratinghouder dankzij een overwinning nog enigszins met een opgeheven hoofd kon terugkijken, stond de directeur van de KNSB flink voor schut.

 

1. Magnous Carlsen 10

Carlsen: Kasparov geëvenaard. Afbeelding: chessbase.com

Wie kan Carlsen nog afstoppen? Bijna niemand, zo lijkt het. In Wijk aan Zee was de 22-jarige Noor in ieder geval onkwetsbaar. Wat ze ook probeerden, ze kregen 'm niet omver. Aronian kwam in de buurt en ook Giri kwam behoorlijk in het voordeel, maar uiteindelijk had de nummer één van de wereld altijd nog een verdediging. Hoe superieur hij was, demonstreerde hij halverwege het toernooi tegen Leko: door steeds snel te blijven zetten, bouwde hij een steeds grotere voorraad bedenktijd op, terwijl de stelling al die tijd in evenwicht bleef. Met wit scoorde hij vervolgens als een beest. Uiteindelijk evenaarde Carlsen het record van Kasparov in 1999.

 

2. Levon Aronian 8½

Aronian: stuivertje gewisseld met Carlsen. Afbeelding: chessbase.com

Aronian blijft het goed doen bij Tata-Steel. Hoewel hij zijn prestatie van vorig jaar niet kon herhalen, was zijn optreden dit jaar nauwelijks slechter. Toch moest hij in de vierde ronde flink slikken toen Anand hem vreselijk te grazen nam. Aronian leek te zijn wakkergeschud en won vervolgens nog vijf partijen. Zijn eindsprint kwam te laat om Carlsen nog te verontrusten, maar het was genoeg voor een ongedeeld tweede plaats.

3.Viswanathan Anand, Sergey Karjakin 8

Wereldkampioen Anand liet eindelijk zijn tanden zien. Afbeelding: en.wikipedia.org

 

Wat had Anand de laatste jaren laten zien? Naast de wereldkampioenschapsmatches niet veel, vonden de schaakliefhebbers. Kramnik verslagen in een WK-match, Topalov verslagen, Gelfand verslagen, maar toernooizeges, nee. Hoe kon iemand die al zijn schaakkracht voor de matches reserveerde nou een echte wereldkampioen zijn? Al gauw verstomde de kritiek toen Aronian zijn vingers in de leeuw z'n bek stak. Hij kreeg te maken met staaltje voorbereiding van de afgelopen WK-match en werd gruwelijk afgeslacht. Anand was dus ineens over zijn vormcrisis heen. Een beetje overtrokken allemaal. Toch won Anand vier partijen. Dat hij de laatste ronde van Wang Hau verloor, was wel een flinke smet op zijn toernooi.

5. Peter Leko 7½
6. Hikarou Nakamoura 7
7. Pentala Harikrishna 6½
8. Anish Giri, Loek Van Wely, Wang Hau 6

Giri kan weer omhoog kijken. Afbeelding: anishgiri.nl

Lange tijd leek het erop dat Giri in Carlsens voetsporen zou treden, maar ineens is het verschil tussen de twee jongelingen weer levensgroot. Al ruim een jaar kwakkelt Giri en niemand weet waar het door komt. Kwam het door zijn magere optreden van vorig jaar in Wijk aan Zee? Of speelden er andere dingen mee? Het toernooi begon in ieder geval erg stroef voor het supertalent, maar in de tweede helft wist hij zowaar aan schadebeperking te doen. Met een overwinning op Carouana en remises tegen Aronian en Carlsen eindigde hij in ieder geval erg sterk. Misschien wordt 2013 alsnog het jaar van zijn doorbraak.

 

King Look wordt moe van zichzelf. Afbeelding: chessbase.com

Vier overwinningen scoorde King Look dit jaar, een knappe prestatie. Toch was zijn toernooi er een van tegenstellingen. Met wit was zijn score fantastisch: 4½ uit 6. Zijn zwartscore van 1½ uit 7 was heel wat minder. Zeg maar gerust een verschil van dag en nacht. Het vertelt het verhaal van Van Wely's toernooi: het goede resultaat op de ene dag werd weer tenietgedaan door een positionele martelgang op de andere. Siciliaans, nee, dan maar Scandinavisch, of anders toch maar weer een Draak: tegen 1.e4 heeft Van Wely op hoog niveau geen goed antwoord. Zodoende prijkte er toch weer een min-1-score op zijn Tata-Steel-rapport. Zonde!

 

11. Jifan Hoo 5½
12. Fabiano Carouana 5

Carouana: deceptie van het toernooi. Afbeelding: chessbase.com

Vorig jaar acht punten, nu vijf: dat zijn niet de cijfers die je als wereldtopbestormer wilt zien. Het wilde dit toernooi allemaal maar niet lukken met Carouana, wat resulteerde in een toernooi met vijf nederlagen. De Italiaanse Amerikaan kon alleen winnen van degenen die onder hem eindigden, de rest was vaak een maatje te groot.

 

13. Erwin l'Ami 4

L'Ami: constant. Afbeelding: nk.schaakbond.nl

Het schaakniveau van L'Ami is bijna een natuurconstante. Twee jaar geleden scoorde hij 4½ punt in de hoogste groep, nu een halfje minder. De oogst van 26 partijen tegen de top van de wereld opboksen: zeventien remises. Helaas zit daar nog steeds geen overwinning tussen.

14. Ivan Sokolov 3

Sokolov had heel wat uit te leggen. Afbeelding: chess.com

Wat een impact moet de tweede ronde op het vervolg van Sokolovs toernooi hebben gehad. Een compleet gewonnen stelling tegen Nakamoura verzandde in remise, waarna de Bosnische Nederlander met goed gevoel voor theater mededeelde dat hij er een eind aan ging maken. Gelukkig deed hij dat niet en was hij de rest van het toernooi ook van de partij, maar of dat hem veel vreugde heeft gebracht... Foute combinaties, zelfpenningen, blunders in tijdnood: alles ging mis en dus eindigde Sokolov met 3 uit 13 troosteloos onderaan. Een herhaling van Hoogeveen 2006.

B-groep

1. Arkadi Naiditsch, Richard Rapport 9

3. Jan Smeets, Sergei Movsesian 8½
5. Daniil Doubov 7½
6. Romain Edouard, Jan Timman 7
8. Sergei Tiviakov 6½
9. Maxim Tourov 6
10. Robin van Kampen 5½
11. Nils Grandelious, Predrag Nikolietsj 4½
13. Alexander Ipatov 4
14. Sipke Ernst 3½

 

C-groep

1. Sabino Brounello 11
2. Fernando Peralta 10½
3. Robin Swinkels 8½
4. Krikor Sevag Mekhitarian 8
5. Alexander Kovchan 7½
6. Twan Burg, David Klein 7

8. Hjorvar Steinn Gretarsson 6.5
9. Igor Bitensky, Oleg Romanishin 5½
11. Miguoël Admiraal 4½
12. Aleksandra Goryachkina 3½
13. Mark Van der Werf, Lisa Schut 3

Van de ondergang gered

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier voor het laatst van me heb laten horen. Het was eigenlijk ook niet de bedoeling dat ik weer wat zou schrijven, maar ik kon het niet laten om een waarschuwing de wereld in te sturen. 2013 heeft namelijk weinig goed nieuws voor degenen die ooit een weblog bij Web-log.nl bij hebben gehouden: hun weblog zal per 1 maart van het internet zijn verdwenen.

 

De ellende begon allemaal anderhalf jaar geleden, toen Web-log.nl naar een nieuw domein zou verhuizen. De "migratie" naar Weblog.nl draaide echter op een enorme ramp uit. Vanaf het begin ging alles eigenlijk al mis, waardoor de overlast niet tot een paar dagen beperkt bleef, maar maandenlang door bleef etteren. De geïnteresseerden kunnen het chronologische overzicht nog nalezen op de uitstekende weblog van Jeroen Mirck. Nadat er eerder al was gedreigd dat de inactieve weblogs zouden worden verwijderd, kwam vorige week het bericht binnen dat de weblogdienst binnenkort ophoudt te bestaan. Daar zal niemand zich meer om hebben verbaasd, maar dat maakt het er niet minder vervelend op. Om de oude artikelen te redden, hoef je ze gelukkig niet allemaal over te typen. Het kan veel sneller, je kunt je weblog namelijk exporteren. Wacht daar echter geen seconde mee! Het exporteren heeft ook heel wat voeten in de aarde.

 

Bij mij bleek bijvoorbeeld geen e-mailadres aan de weblog gekoppeld te zijn. Op mijn beheerpagina kreeg ik steeds te lezen dat er een "lopende verandering" naar mijn e-mailadres was, maar die werd maar niet bekrachtigd. Mijn tip: val de Facebook-pagina van Web-log.nl lastig met een privébericht en het is zo voor elkaar. Dat werkt in ieder geval een stuk sneller dan berichten naar de helpdesk sturen.

 

Wanneer je e-mailadres gekoppeld is aan je weblog, kun je het exportbestand downloaden. Dit wordt naar je gemaild, maar daar kan wel een dagje overheen gaan. Het exportbestand gaf bij mij twee problemen:

 

1) Omdat ik het bestand bij Blogger wilde importeren, moest ik het eerst converteren

2) Voor het converteren zijn handige sites, alleen jammer dat die geen bestanden aankunnen die (veel) groter zijn dan 1 MB.

 

Ik liep dus vast. Gelukkig bestaat er een oplossing voor het probleem: importeer het exportbestand in Word Press. Dit gaat vlekkeloos (Weblog.nl gebruikt sinds de migratie Word Press) en het biedt het voordeel dat je nu je geïmporteerde weblog in stukken kunt exporteren. Je kunt de bestanden ook meteen downloaden zonder dat je moet wachten totdat die trage lui bij Weblog.nl ze via de mail hebben verstuurd. Uiteindelijk deelde ik mijn exportbestand op in vijftien delen, die ik stuk voor stuk kon importeren in Blogger. Het was heel wat werk, maar het resultaat mag er zijn: mijn oude weblog is succesvol ondergebracht bij Blogger.

 

Ondertussen heb ik dus ook een soortgelijke weblog op Word Press. Ik zit dus met een dilemma, hoewel je het ook een luxeprobleem kunt noemen, want welke weblog ga ik nou opknappen? Ik wil de plaatjes opnieuw uploaden, de afspeelbare partijen fixen (als iemand een makkelijke manier kent om hele databases af te spelen zoals in PalMate, dan hoor ik het graag) en wat aan de opmaak doen (door de migratie van Weblog.nl zijn alle accentjes en trema's vervangen door lelijke codes), zodat de weblog weer in volle glorie online staat. Maar zoals gezegd weet ik nog niet welke weblog ik ga opknappen. Mijn overpeinzingen:

 

Word Press:

• Geen ervaring mee
• Vrij lelijke weblog
• Niet mijn persoonlijke voorkeur

Blogger:

• Reacties zijn niet meegeëmigreerd
• Bestanden zijn moeilijk in te voegen

Wie hakt de knoop voor me door? In ieder geval ben ik blij dat ik mijn oude weblog van de ondergang heb kunnen redden. En jij kan het na vandaag ook! Veel succes!